Książki

literatura piękna

powieści obce

Zapiski niewidomego taty

Opis książki Zapiski niewidomego taty:

Wyobraźcie sobie, że musicie przewinąć noworodka z opaską na oczach. Albo że idziecie na spacer ruchliwą ulicą z niemowlęciem w nosidełku i nadzieją, że nie wpadniecie na słup. Wtedy zaczniecie postrzegać ojcostwo tak, jak widzi je Ryan Knighton. A ściślej mówiąc ? jak go nie widzi. W tej wzruszającej i zabawnej autobiografii niewidomego taty zostaje odkryta tajemnica magicznej więzi łączącej rodziców i dziecko, zanim jeszcze pojawią się słowa

Fragment książki: Rozwiń >>

Najbardziej uniwersalnym zadaniem jest przewijanie dziecka. Czynność ta stanowi jednak poważne wyzwanie dla niewidomego. Na pewno myślicie, że możecie to sobie wyobrazić, ale nie możecie. To bardziej złożone i nieprzyjemne. Nie chodzi tylko o ubrudzenie palców. Musielibyście zobaczyć schrzanione origami, które w moim wykonaniu uchodzi za pakowanie prezentów. Ostatni prezent urodzinowy dla Tracy, jeszcze przed urodzeniem Tess, zaskoczył ją dodatkowo – moja żona przekonała się, co potrafię zrobić ze zwykłym pudełkiem. Problemy przy pakowaniu zaczynają się, kiedy daję sobie spokój z równym zawijaniem krawędzi. Zbieram za to papier pakunkowy, tworząc coś na kształt torby, zwijam górną część w niby-kołnierz i oklejam całość taśmą. Równie dobrze mógłbym wsadzić nowy sweter Tracy do piłki. Mówcie, co chcecie, prezent był dobrze ukryty. Tracy uśmiechnęła się z wdzięcznością, wyciągając podarunek z kokonu, ale wiedziała już, że następne będzie nasze dziecko.
Pierwszą osobą, która zrozumiała moje specyficzne problemy, był szef Tracy. Sam niedawno został ojcem i mówił mi ostatnio przez telefon, że spróbował kiedyś przewinąć syna po ciemku, żeby sprawdzić, z czym ja się muszę borykać. Poddał się po rozpięciu pieluchy, czyli właściwie zanim jeszcze zaczął.
Nie jest to niemożliwe. Kilka razy przewinąłem Tess pod czyimś nadzorem, ale nigdy nie było to łatwe, w pełni udane czy zachęcające do kolejnych prób. Nowa pielucha lądowała tyłem do przodu, zbyt wysoko, zbyt nisko, była źle zapięta, wisiała za luźno, tworząc dwa osobne lejki, a nie hermetycznie szczelne opakowanie. Tess wierzgała i płakała. Irytowała ją moja powolność i brak delikatności. Ja byłem równie sfrustrowany. A chodziło tylko o zasikane pieluchy. Nie byliśmy gotowi na konfrontację moich umiejętności z groźniejszymi materiałami.
Problem częściowo bierze się z tego, że używam palców, żeby „widzieć”, co robię. Oczy pozwalają przyswoić jednorazowo sporo informacji. Ręce nie. Palcami próbuję ustalić położenie albo kierunek i wszystko, co się dzieje po drodze. Innymi słowy, palcami próbuję patrzeć. Ale przez to brakuje mi palców, żeby dokonać samej zmiany pieluchy. Co gorsza, muszę często dotykać, żeby z obsesyjno-kompulsywną dokładnością sprawdzić, czy mała nie poruszyła nogami albo nie ułożyła się pod innym kątem, kiedy moje ręce zajmowały się rozkładaniem pieluchy, szukaniem przodu, tyłu, środka i części zewnętrznej. Oczywiście osoby widzące patrzą po prostu na dziecko, robiąc przy tym różne miny, podczas gdy ich dłonie zajmują się przygotowaniami. Jeśli jednak ja cofnę ręce, dziecko znika. Już jej nie widzę. Muszę znowu dotknąć, żeby ją ponownie zobaczyć i żeby widzieć, co robię. Albo czego nie robię. Cholernie trudna sztuczka. Wiecie co? Przeczytajcie jeszcze raz ten akapit. Mam nadzieję, że głowa rozboli was tak samo jak mnie po tej krótkiej, nieskomplikowanej serii czynności. Chcę powiedzieć, że to JEST skomplikowane. Takie złożone i frustrujące ruchy lepiej pasują do chińskich akrobatów.
Jak już mówiłem, kilka razy mi się to udało, ale pierwsza kupa w pieluszce zakończyła moje próby. Podniosłem nawilżaną chusteczkę, spojrzałem martwo na pupę Tess i zapytałem Tracy: „Dobra, gdzie mam to dać?”. Nie zdążyłem nawet zadać kolejnego pytania: „A jak mam tym ruszać?”.
Tracy nigdy nie miała mi za złe, że z trzema czy czterema wyjątkami zmieniała wszystkie pieluchy. Tess pewnie też nie. Panowało zatem milczące porozumienie, że przydam się do innych rzeczy. Pytanie tylko, do jakich. Jasne, mogłem spróbować wykąpać Tess, ubrać ją albo wykonać inne codzienne czynności, ale zgodziliśmy się, że Tess nie powinna cierpieć z powodu brudu, wysypki albo kompromitacji w kwestii mody tylko po to, żebym mógł się wykazać samodzielnością. Zwłaszcza jeśli świadkiem tego miała być Tracy.
Zauważyliśmy z pewnym niepokojem, że nasz postępowy związek oparty na równouprawnieniu zaczął się przekształcać. A właściwie cofać. Przez wiele lat czerpałem przyjemność z częstego gotowania. Jasne, robiłem to boleśnie wolno, ale pierwszym przewodnikiem w świecie smaku powinien być zmysł węchu. To mi pasowało.