Książki

literatura piękna

powieści obce

Zaginiony symbol

Opis książki Zaginiony symbol:

Co zaginęło, zostanie odnalezione.

Waszyngton. Harvardzki specjalista od symboliki, Robert Langdon na prośbę swego przyjaciela i mentora, Petera Solomona, ma wygłosić wykład na Kapitolu. Kiedy dociera na miejsce, okazuje się, że na wieczór nie zaplanowano żadnego odczytu, a po chwili na środku rotundy odkryte zostaje makabryczne znalezisko, niepokojąco naznaczone pięcioma tajemniczymi symbolami. Jego przesłanie jest dla Langdona oczywiste - to zaproszenie do dawno zaginionego świata skrywającego ezoteryczną mądrość.
Kiedy okazuje się, że Peter Solomon, filantrop i prominentny członek loży masońskiej, został porwany, Langdon wie, że istnieje tylko jeden sposób, by ocalić przyjaciela: przyjąć tajemnicze zaproszenie i udać się tam, gdzie zaprowadzą go zaszyfrowane wskazówki.
A poprowadzą go podziemnymi korytarzami do tajemnych komnat i świątyń ukrytych pod jednym z najpotężniejszych miast świata. Skrywa ono prastare sekrety loży masońskiej i odkrycia, których wielu wolałoby nie ujawniać. Rozpoczyna się szalona wędrówka i wyścig z czasem, bo Langdon ma zaledwie kilka godzin na dotarcie do celu. W przeciwnym wypadku jego przyjaciel zginie.

"Zaginiony symbol" to mistrzowsko skonstruowany thriller przesiąknięty historią, zagubiony w labiryncie symboli i enigmatycznych kodów. Pełen zagadek i trzymających w napięciu zwrotów akcji.

Fragment książki: Rozwiń >>

Odetchnij głęboko, Robercie, przypomniał sobie, rozkoszując się otwartą przestrzenią.
Pas startowy spowijała biała mgła przypominająca zasłonę. Schodząc na wilgotny asfalt, Langdon miał wrażenie, że znalazł się na bagnach.
- Witam! Witam pana! - usłyszał śpiewny, angielski akcent. - Czy to pan, profesorze Langdon?
Odwrócił głowę i ujrzał kobietę z plakietką i podkładką do pisania. Biegła w jego stronę, machając ręką. Spod eleganckiego wełnianego kapelusza wystawały jasne kręcone włosy.
- Witam pana w Waszyngtonie!
- Dziękuję - odpowiedział z uśmiechem.
- Nazywam się Pam, pracuję w liniach pasażerskich. - Kobieta mówiła w tak żywiołowy sposób, że było to prawie niepokojące. - Proszę za mną, samochód już czeka.
Langdon ruszył w poprzek pasa do terminalu Signature otoczonego lśniącymi prywatnymi odrzutowcami. Postój taksówek dla sławnych i bogatych.
- Proszę wybaczyć, że pytam - zaczęła nieśmiało. - Czy jest pan tym Robertem Langdonem, który pisze książki o religiach i symbolach?
Langdon zawahał się i skinął głową.
- Tak sobie pomyślałam! - zawołała rozpromieniona. - W moim klubie czytelniczym dyskutowaliśmy o pana książce poświęconej Kościołowi i świętej kobiecości! Tej, która wywołała ogromny skandal! Widać lubi pan wpuszczać lisa do kurnika.
- Nie chciałem wywołać skandalu - odparł z uśmiechem.
Wyczuła, że nie jest w nastroju do rozmowy o swojej pracy.
- Przepraszam, że tyle gadam. Pewnie jest pan zmęczony sławą, lecz... sam pan sobie winien. - Wskazała żartobliwie jego ubranie. - Zdradził pana uniform.
Uniform? Langdon spojrzał na swoje ubranie. Miał na sobie tradycyjny grafitowy golf, marynarkę marki Harris Tweed, spodnie khaki i uniwersyteckie mokasyny z miękkiej skóry... typowy ubiór, w którym przychodził na zajęcia, wygłaszał wykłady, pozował do zdjęć jako autor i brał udział w imprezach towarzyskich.
Kobieta roześmiała się.
- Golfy dawno temu wyszły z mody. Wyglądałby pan znacznie przystojniej pod krawatem.
Nie ma mowy, nie założę sobie pętli na szyję, pomyślał.
Musiał nosić krawat sześć dni w tygodniu, wykładając w Akademii Phillipsa Exetera i, mimo romantycznie brzmiących zapewnień rektora, że krawat wywodzi się o jedwabnego fascalia noszonego przez rzymskich mówców pragnących w ten sposób ogrzać struny głosowe, doskonale wiedział, że słowo cravat pochodzi od nazwy bezwzględnych „chorwackich” najemników, którzy przed wyruszeniem do walki zawiązywali sobie chustę na szyi. Biurowi wojownicy, pragnący onieśmielić wrogów podczas codziennych potyczek na salach posiedzeń, zakładali je do dziś.
- Dzięki za radę - zachichotał Langdon. - Pomyślę o tym w przyszłości.
Na szczęście z lśniącego lincolna zaparkowanego obok terminalu wysiadł profesjonalnie wyglądający mężczyzna w czarnym garniturze, dając mu znak ręką.
- Pan Langdon? Jestem Charles z firmy Beltway Limousine - powiedział, otwierając tylne drzwi. - Dobry wieczór, proszę pana. Witam w Waszyngtonie.
Langdon wręczył napiwek Pam za je gościnność i zajął miejsce we wnętrzu luksusowego pojazdu. Kierowca pokazał mu regulator temperatury, butelkę z wodą i koszyczek z ciepłymi babeczkami. W chwilę później mknęli prywatną droga dojazdową. Zatem tak żyje druga połowa ludzkości.
Kiedy znaleźli się na Windsock Drive, sprawdził listę pasażerów i podniósł słuchawkę telefonu.
- Dzwonię z firmy Beltway Limousin - oznajmił rzeczowo szofer. - Proszono mnie o potwierdzenie przylotu pasażera. - Przerwał na chwilę. - Tak, proszę pana. Pański gość, pan Langdon właśnie przybył. Będzie przed Kapitolem o dziewiętnastej. Bardzo proszę. - Rozmowa dobiegła końca.
Langdon uśmiechnął się do siebie. Pomyśleli o wszystkim. Drobiazgowość była jedną z największych przymiotów Petera Solomona, dzięki którym z niezwykłą łatwością sprawował swoją rozległą władzę. Nie zaszkodzi też kilka miliardów dolarów w banku.
Rozsiadł się wygodnie w skórzanym fotelu i zamknął oczy, pozostawiając za sobą szum lotniska. Kapitol znajdował się w odległości pół godziny drogi. Langdon był rad, że może spędzić ten czas w samotności, by zebrać myśli. Wszystko działo się tak szybko, że zaczął się dopiero poważnie zastanawiać nad niesamowitym wieczorem, który go czekał.
Mój przyjazd jest okryty tajemnicą, pomyślał z rozbawieniem.

W odległości piętnastu kilometrów od Kapitolu na przybycie Robert Langdona czekała niecierpliwie samotna postać.