Książki

literatura piękna

opowiadania polskie

Wieszać każdy może

Opis książki Wieszać każdy może:

Kiedy wrogie armie ścierają się koło twego domu, kiedy Zieloni Mściciele wkraczają do akcji, a potężna klątwa egipska zagraża wszystkim i wszystkiemu, pojawia się On. Nie jest super bohaterem, nadczłowiekiem, nie ratuje ludzkości w imię wyższych celów. Rozpoznacie go bez trudu. Walonki, kufajka, czapka uszanka i ten specyficzny...aromat? Najbardziej charakterystyczny bohater polskiej fantastyki. Bimbrownik, egzorcysta...po prostu Jakub Wędrowycz. Powraca w wielkim stylu!
"Wieszać każdy może”, to kolejna książka o tej kultowej postaci. W typowo „wędrowyczowskich” opowiadaniach poznacie jedną z wojennych przygód bohatera, dowiecie się kim są „Zieloni Mściciele” oraz wysłuchacie wykładu na tematy fachowe. Autor ujawni wreszcie prawdziwe imię Baby Jagi i pokaże zgubne efekty działania kaca. Po raz pierwszy okaże się również, że był ktoś, kto mógł wypić więcej niż Jakub Wędrowycz. Ale nie był człowiekiem, więc się nie liczy. A na koniec... na koniec poznacie siłę prawdziwej egipskiej klątwy.

Fragment książki: Rozwiń >>

Uczone rozważania przy szklance bimbru przerwało pukanie do drzwi.
- Kogo, u licha, niesie? – zdumiał się Jakub. – I to jeszcze o tej porze?
Gliniarze pukali zupełnie inaczej. Zazwyczaj używali podkutych buciorów, kolb pistoletów, pałek. Znajomi włazili bez pukania. Listonosz pukał zawsze dwa razy, zresztą nie często tu zaglądał. Od kiedy Jakub dał mu w łapę, pozwy sądowe wracały do nadawcy z adnotacją „Adresat nieznany”.
- Wlazł – warknął gospodarz.
Wsunięta pod stół ręka namacała spust pepeszy. Nigdy nic nie wiadomo. Drzwi uchyliły się ze zgrzytem nienaoliwionych zawiasów. Koleś był jeden. Na jego widok wszystko w Jakubie zwinęło się w supły. Gość wyglądał zupełnie od czapy. Ale jednocześnie jakby znajomo. Miał na sobie nowiutki, dobrze skrojony garnitur, w ręce trzymał neseser.
- Panowie Wędrowycz, Korczaszko i Paczenko? – zagadnął.
- To zależy kto pyta – burknął egzorcysta.
Ten typek jakoś mu nie pasował. Nie potrafił powiedzieć, co jest nie tak, ale szóstym zmysłem wyczuwał śmiertelne niebezpieczeństwo. A życie go nauczyło, by ufać instynktowi.
- Jestem przedstawicielem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – przedstawił się nieznajomy. – Mam do panów bardzo ważną i nie cierpiącą zwłoki sprawę...
- Nie mam żadnych ikon. A zresztą i tak ich nie znajdziecie. – Jakub osadził go z miejsca. – Moja chałupa też nie jest zabytkowa, więc nie próbujcie nawet zabierać jej do skansenu, bo tylko obciachu sobie narobicie.
Semen nie powiedział nic, ale z jego piersi znikły bez śladu ordery zdobyte w czasie wojny mandżurskiej.
- Tamten motor to już dawno na złom poszedł – dodał Józef. – To był i tak tylko poniemiecki szmelc.
Facet uśmiechnął się lekko i zrobił ręką uspokajający gest.
- Wybaczą panowie nieporozumienie. Przyszedłem zaproponować panom zajęcie.
Staruszkowie popatrzyli po sobie zaskoczeni. Coś tu śmierdziało. Bezrobocie w regionie sięgało czterdziestu procent, a oni już dawno osiągnęli wiek emerytalny.
- A co konkretnie trzeba zrobić? – zapytał Jakub. – Duchy wyganiać z zamków?
- Wręcz przeciwnie. Organizujemy pod Warszawą wielki skansen wsi polskiej.
- Moja chałupa?! - ryknął egzorcysta. – Nie dam!
Dla podkreślenia wagi swoich słów wyjął pepeszę spod stołu i pociągnął serię po suficie. Spodziewał się, że koleś natychmiast zwieje, ale tamten okazał się naprawdę twardy. Tylko zmrużył oczy, żeby nie nawpadało do nich próchna.