Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Wielka księga opowieści o czarodziejach. Tom 2

Opis książki Wielka księga opowieści o czarodziejach. Tom 2:

Poszukiwany: czarodziej żywy lub martwy. Cechy szczególne: przekrwione oczy, błędny wzrok, drżące ręce. Wypasiona czapka.
Opowiadania zebrane w tej antologii mówią o mocy i o władzy. Każde z nich porusza temat konfliktów i dylematów związanych z posługiwaniem się magią. Nie spodziewaj się tu cukierkowych o dobrotliwych czarodziejach w szpiczastych kapeluszach. Nie znajdziesz tu niczego w tym guście. W wielu z opowiadań magia prowadzi do szerzenia zła i zepsucia. Od tego momentu przestań się łudzić, że dalej będziesz w stanie rozumieć rzeczywistość. I uważaj na siebie.

Spis treści: Rozwiń >>

Darrell Schweitzer - Życie czarownika
Ralph Adams Cram - Rue M. le Prince, nr 252
Ursula K. Le Guin - Kości ziemi
A.C. Benson - Zamknięte okno
Lawrence Schimel i Mike Resnick - Odarcie z iluzji
Esther M. Friesner - W królestwie smoków
Tim Lebbon - Wieczność
David Sandner - Czarodziej Popiołów i Deszczu
James Bibby - Ostatnia wiedźma
Louise Cooper - Ostatnie rytuały
Peter Crowther - Niekończąca się waśń

Fragment książki: Rozwiń >>

Zgromadzili się w Wielkiej Sali, kiedy Edward uniósł wzrok. Uśmiechał się, jakby wiedział, że coś zaraz nastąpi.
Chwilę później ropuchy zaczęły spadać ludziom na głowy. A działo się to wszystko pod dachem.
Goście podnieśli wrzask. Edward machnął dłonią i dywan natychmiast zamienił się w tysiące ust, z których każde pożarło przynajmniej jedno zwierzę. Jednakże z chwilą, gdy znikły ostatnie ropuchy, okazało się, że apetyt ust bynajmniej nie został zaspokojony i ich celem stały się meble.
Edward machnął dłonią po raz wtóry i meble zmieniły się w lite złoto. Gdy pierwsze zęby pękły w starciu z nowym przeciwnikiem, usta zaczęły się cofać, a wtedy meble wypuściły skrzydła i uniosły się kilka cali nad wielousty dywan, rzucając mu tym samym kolejne wyzwanie.
Usta jednakże znikły, więc meble delikatnie opadły na ziemię i znieruchomiały. Ich złote nogi na powrót stały się drewniane, a Edward uśmiechnął się szeroko i ukłonił głęboko rozentuzjazmowanej publiczności.
Vivian westchnęła, żałując, że musi tu być, ale powstrzymała się od jawnego okazywania nudy. Śmiała się wraz z innymi zgromadzonymi członkami Trzynastu Rodzin. Próbowała sobie przypomnieć, do którego momentu jej związku z Edwardem istniała między nimi magia i w którym wyparowała. Był bowiem taki okres, kiedy oczarowywał ją każdą sztuczką, i to tylko i wyłącznie dlatego, że to on je wykonywał. Teraz, gdy się kochali, mamrotała pod nosem zaklęcia, udając, że są to jęki ekstazy, zaklęcia, które zamieniały jego twarz w oblicze innego mężczyzny. Nieważne jakiego – wszystko, byle nie patrzeć na Edwarda. Gdzieś po drodze coś się zwyczajnie popsuło.
Jej serce, swego czasu równie niezachwiane w uczuciach jak galeony Imperatora na falach, zamieniło się w zwykły wrak, plątaninę jedwabnych żagli i hebanowych belek, zupełnie jakby magia wynosząca je ponad fale zawiodła. Vivian miała wrażenie, że talent Edwarda wysmyknął mu się z rąk i upadł w błoto. Wszyscy konstantynopolitańczycy wyglądali zresztą dla niej jak ubłoceni – wspaniały splendor chwili zniknął, przyćmiony jej ponurym nastrojem, zupełnie jakby słońce zostało przesłonięte tumanem pyłu lub po prostu przestało świecić.
Pyton o skomplikowanym wzorze na łuskowatej skórze wyłonił się zza fotela mistrza ceremonii, a Edward rozwarł usta na tyle szeroko, by zmieścić w nich grube cielsko gada i pożarł go pospiesznie. Zgromadzona elita po raz kolejny wybuchła śmiechem niczym grupka trzpiotowatych dziewczynek słysząca najnowszą plotkę. Vivian była tym wszystkim skrajnie znudzona, a Edwardem w szczególności. Czegoś w nim brakowało, czegoś, czego ona rozpaczliwie potrzebowała, choć nie potrafiła wskazać precyzyjnie, cóż by to miało być.
Nie po raz pierwszy zaczęła się zastanawiać, jaki był naprawdę, skryty za tymi wszystkimi czarami i iluzjami. Gdyby choć raz, nawet i przypadkowo, udało jej się spojrzeć na prawdziwego Edwarda – nawet wtedy, gdy przydawała mu twarze innych mężczyzn, by jakoś przetrwać trudne chwile... Vivian sama korzystała z czarów i iluzji, by odpędzić oznaki starości i polepszyć swą urodę, ale prawdziwego Edwarda wyobrażała sobie jako człowieka pustego, pozbawionego wnętrza, zupełnie jakby składał się jedynie z wyrafinowanych, potężnych czarów.
Pomimo młodego wieku – choć wcale młody się nie wydawał – Edward był niewątpliwie najpotężniejszym magiem w mieście, a przez to najbardziej cenionym członkiem Trzynastu Rodzin. Tworzyli je najwybitniejsi czarodzieje Konstantynopola, którzy o swój status dbali metodą żelaznej ręki (choć zawsze wymierzali sprawiedliwość z daleka i przy użyciu magii, nigdy dosłownie nie plamili rąk). Zwrócenie na siebie jego uwagi, a tym bardziej utrzymanie jej tak długo, stanowiło dla Vivian nie lada powód do dumy, choć teraz, gdy poznała Edwarda lepiej, wiedziała, że tak naprawdę nie było to trudne zadanie.
Pomimo wielkiego kunsztu magicznego Edward wydawał się zupełnie nieświadomy sztuczek i podstępów stosowanych w prawdziwym życiu, pozwalał sobą manipulować i wodzić się za nos. Vivian poświęciła sporo czasu na próby zamaskowania naiwności kochanka, by bronić tak jego, jak i własnej pozycji przed ludźmi, którzy chcieli go wykorzystać. Do tego bowiem zastrzegła sobie wyłączne prawo.
Niemniej nawet i ten przywilej stracił powab i stał się dla niej zaledwie obowiązkiem. Musiała po prostu bronić tronu przed napastnikami, obojętnie, czy groźnymi, czy mało istotnymi.
Niespodziewanie w podłodze, z szybkością bąbelka szampana odrywającego się od dna kieliszka, tuż pod krzesłem Vivian powstała dziura i kobieta runęła w dół.
Przez głowę przemknęło jej pytanie, czy aby nie rzucić jakiegoś czaru dla ratowania życia na wypadek gdyby właśnie spadała z zamku, w którym gościli, ale miała nadzieję, że Edward o niej nie zapomni i w porę ją ocali (chyba że była to kolejna z jego sztuczek).
Znalazła się w powietrzu. Świadomość, że oto uwolniła się od towarzystwa członków Trzynastu Rodzin, których w grupie uważała za nużących i komicznych, zalała ją poczuciem ulgi. Spojrzała na rozpościerające się u jej stóp miasto: Wielki Dworzec w centrum i bramę, przez którą przybywali wszyscy przyjezdni, złocisty glob, znad którego słońce oblewało miasto swym blaskiem, i leżącą nieopodal Katedrę. Ta zaś, choć wzniesiona z kamienia niemagicznym dziełem ludzkich rąk, konkurowała lub zgoła przyćmiewała splendorem magiczne konstrukcje wyrastające wzdłuż ulicy wiodącej od Wielkiego Dworca do Katedry, mizerne i niematerialne wytwory fantazji.
Jej zadumę przerwał nagle Edward, który znalazł się za jej krzesłem i uwięził ją w ramionach.
– Nie byłaś ani odrobinę przejęta czy wystraszona? – zapytał, nurzając twarz w jej długich, czarnych lokach i przesuwając dłoń z brzucha na piersi. – Wyglądasz tak olśniewająco, że nie mogłem się powstrzymać przed porwaniem cię z zamku. Dalej, kochajmy się w powietrzu – szepnął jej do ucha.
– By cały świat to zobaczył? Jak pierwszy lepszy żeglarz z byle dziwką, na oczach wszystkich?
– Jesteśmy niewidzialni – odparł, manipulując przy sznurowaniu jej sukni, a Vivian wiedziała, że z chwilą, gdy to powiedział, rzeczywiście tak się stało.
– Proszę, Edwardzie, wiesz, że nie chodzi o brak zaufania do twoich czarów. Z pewnością bez trudu utrzymałyby nas w powietrzu, ale ja po prostu wolę wygodę, jaką daje mocny grunt pod nogami, łóżko i...
Vivian miała w pogotowiu długą listę preferencji, licząc na to, że któraś wreszcie zniechęci Edwarda, lecz oto nagle znaleźli się nad jego pałacem. Pomimo czarodziejskiego talentu wzniósł tę budowlę z ziemskich materiałów, choć była równie wspaniała i luksusowa jak wyśnione, latające zamki innych czarodziejów. Skoro Vivian musiała się godzić na emocjonalny dyskomfort związany z uprawianiem seksu z Edwardem, wolała, by miało to miejsce pośród wygód, do których się przyzwyczaiła jako jego towarzyszka życia.
Edward uniósł ją i ułożył na grubej, wypchanej pierzem kołdrze na ich wspólnym łożu, a sam położył się na niej. Słowa zaklęcia, które miało zmienić wygląd Edwarda, przemknęły jej przez umysł i wypowiedziała je przy pierwszej okazji, drapiąc jego plecy palcami uformowanymi w odpowiednie dla czaru kształty. Edward odebrał jej gesty jako ponaglenie, co jeszcze bardziej go podnieciło.
Nie przejmował się dłużej klamrami i zapięciami jej ubrania – jednym zaklęciem sprawił, że znikło, odsłaniając nagie ciało. Na szczęście w kilka minut było po wszystkim i Edward szybko zasnął.