Książki

literatura piękna

opowiadania obce

Wielka księga fantastycznego humoru. Tom 1

Opis książki Wielka księga fantastycznego humoru. Tom 1:

Uwaga! Przedawkowanie grozi zerwaniem boków. Na wszelki wypadek miej w pobliżu coś nudnego. W tej antologii znajdziecie tylko dwie poważne strony: przedmowę i stopkę redakcyjną. Bo w fantastyce chodzi też o to, by czasami po prostu wyszczerzyć się jak stare grabie i zarżeć jak zdrowy wałach na widok koniczyny. Jakie były prawdziwe konsekwencje wynalezienia sztucznego ognia nie-od-pioruna i dlaczego Sapiensy to nonsensy? A może interesuje was zagadka Kuby Obcinacza i jego rola w budowie drakkara zwanego Naglfarem? Dlaczego Szatan pije margeritę, a zjednoczenie z elfami kończy się konsumpcją? Czy to prawda, że Royal Navy w wojnie z flotą Napoleona korzystała z technologii UFO? Aha, uważajcie na Obcych, którzy wiedzą absolutnie wszystko! Macie czyste gatki?

Fragment książki: Rozwiń >>

– A jakim cudem mieliby się nim umyć?
– No zrobilibyśmy nim ciepłą wodę w jaskini. Zaoszczędziłoby to nam sporo kłopotu. Szczególnie dziewczynom. Pomyśl, nie musiałyby…
– Co?! – Wrzask Uga odbił się echem po otaczających polankę skałach. – Chcesz to wnieść do domu?! Zwariowałeś! Chcesz na pozabijać? Nawet mamuty przed tym uciekają. Poza tym jak chcesz ogrzać tym wodę? Przecież przepali się każda skóra.
– No to trzeba użyć czego innego. Czegoś, co się nie spali.
– To znaczy czego?
– Jeszcze nie wiem! – zirytował się Og. – To nowa technologia, trzeba czasu, żeby ją opracować. Może coś z kamienia…
Przerwało im dochodzące z zza zakrętu ścieżki tupanie oraz gwar głosów. Chwilę później na polankę wpadł Ag, wicewódz, a zaraz za nim kilkunastu członków neandertalskiego plemienia.
– Co tu się dzieje? – wydyszał Ag. – Usłyszeliśmy krzyki… Aaaa! Pali się! Dolina się pali! Ratuj się kto może! Pożar w dolinie! – Reszta plemienia podjęła histeryczne wrzaski i rozbiegła się na wszystkie strony, znikając w zaroślach. Po lesie poniosły się odgłosy wpadających na siebie ludzi i stłumione przekleństwa. Niestropiony Og patrzył z dumą na swoje dzieło. Ug też patrzył, aczkolwiek podejrzliwie i z daleka. Pomiędzy drzewami zaległa cisza. Dopiero po chwili zaczęły mącić ją ostrożne szelesty, a w otaczającej polankę zieleni, pojawiały się jedna po drugiej brodate twarze. Wreszcie z listowia wynurzył się Ag.
– Co to? – Zbliżył się nieufnie do ogniska, popatrując to na Oga, to na Uga. – Skąd się tu wzięło? Nie było przecież ostatnio burzy.
– Og go zrobił – pospieszył z wyjaśnieniami Ug.
– Zrobił? Jak to, zrobił? Na żarty ci się zebrało?
– Zrobił – upierał się Ug. – Sam widziałem.