Książki

nauki humanistyczne

psychologia

Teoria społecznego uczenia się

Opis książki Teoria społecznego uczenia się:

Książka prezentuje jedną z podstawowych koncepcji psychologicznych, wykorzystywanych bardzo szeroko we wszystkich gałęziach tej dyscypliny. Podejście to łączy podstawy teorii uczenia z naciskiem na ludzkie interakcje z otoczeniem społecznym. Uwypukla złożone i dynamiczne powiązania między czynnikami indywidualnymi, zachowaniami a bodźcami środowiskowymi.

Praca jest uznawana za kluczową dla poznawczych teorii osobowości. Ma ona również ważne znaczenie aplikacyjne, ucząc, jak lepiej wychowywać dzieci i pomagać im w nauce, dlatego też jest niezbędną pozycją nie tylko dla psychologów, ale i odpowiedzialnych rodziców i nauczycieli, dbających o rozwój społeczno-poznawczy swoich podopiecznych. Wskazując na takie kluczowe procesy, jak uczenie się przez obserwację, rolę wzmocnień (nagród, kar), oczekiwane cele, które motywują do działania, zwraca uwagę na to, że nasze zachowania stają się modelami dla innych.

Opinia o książce:
Książka Bandury jest ważnym elementem rewolucji poznawczej w psychologii, która wycisnęła swoje piętno na współczesnej psychologii, a tymczasem polski czytelnik nie dysponuje żadnym ważnym dziełem z tego zakresu.
(prof. Ryszard Stachowski)

Fragment książki: Rozwiń >>

Gdy ludzie skupiają swą uwagę na zewnętrznych cechach sytuacji bodźcowej lub zdarzeniach nieistotnych, mogą ani nie dostrzec, ani nie rozpoznać bodźca zapowiadającego. Nie wystąpienie w takich okolicznościach uczenia się antycypacyjnego może być błędnie przypisane brakowi świadomego rozpoznania, podczas gdy w rzeczywistości odzwierciedla ono niedostateczne zarejestrowanie zdarzeń bodźcowych. Udowodnienie, że świadomość jest koniecznym warunkiem uczenia się, wymagałoby wykazania, że - mimo należytego nerwowego zarejestrowania par zdarzeń - ludzie nie uczą się reakcji antycypacyjnej dopóty, dopóki nie uświadomią sobie związku między nimi.

Teorie rozwojowe wprowadzają często ostre rozróżnienie między procesami asocjacyjnymi, a procesami poznawczymi, wraz z sugestią, że małe dzieci uczą się przez kojarzenie, a starsze przez poznawcze przetwarzanie docierających informacji. Jak widzieliśmy, czynniki poznawcze w znacznym stopniu wpływają na uczenie się uważane za czysto asocjacyjne. Z drugiej strony, czynniki związane z uczeniem się asocjacyjnym, takie jak regularność i styczność bodźców, wpływają na to, jak łatwo jednostka wydobędzie związki między bodźcami.