Książki

literatura faktu, reportaż

reportaże

TAXI Opowieści z kursów po Kairze

Opis książki TAXI Opowieści z kursów po Kairze:

"O książce: To książka dla tych, którzy chcieliby wiedzieć, dlaczego na egipskie ulice wyszli ludzie i wyjechały czołgi. Po Kairze jeździ 80 tysięcy taksówek. Kierowca każdej z nich zna – jak wszędzie w tym fachu – tysiące historii. Chalid al-Chamisi zapisał rozmowy z 58 kairskimi taksówkarzami. Opowiadają mu o największych bolączkach kraju: niedowładzie władzy, korupcji urzędników i bezkarności policji. Zwyczajni ludzie, kairscy taksówkarze, opisują szczerze, przejmująco i dobitnie, jak naprawdę żyje się w Egipcie: odnawianie prawa jazdy to droga przez mękę, spotkanie z drogówką oznacza utratę całodziennego zarobku, a ludzie żyją z dnia na dzień modląc się, żeby nie przydarzyła się im choroba albo inne nieszczęście.
Narrator książki, dziennikarz, opisuje też surrealistyczną wycieczkę po korytarzach władzy, którą odbył po to, by zadać niewygodne pytanie wyższemu urzędnikowi – i oczywiście nie uzyskać na nie odpowiedzi. Za to w mediach królują – znane i u nas – tematy zastępcze, jak na przykład wielki projekt „Tuszka” (gigantyczne i nieudane przedsięwzięcie irygacyjne zmierzające do stworzenia nowej doliny Nilu) albo luksusowe Taxi Stołeczne, przeznaczone dla obcokrajowców. W tym wszystkim Egipcjanie próbują żyć godnie, pięknie albo chociaż z poczuciem humoru.
Z TAXI wyłania się portret narodu w stanie wrzenia, na skraju wybuchu od co najmniej 30 lat. Jak mówi jeden z bohaterów książki:
Osiemnastego i dziewiętnastego stycznia właściwie nie stało się nic takiego (chodzi tu o tzw. „rozruchy chlebowe” ze stycznia 1977 roku, wywołane zniesieniem państwowych dotacji na podstawowe artykuły spożywcze – przyp. tłum). Zaczęła się rewolucja, ale widzi pan: nikt jej nie dokończył. Po tym wszystkim władza zasiała ludziom w głowach strach przed głodem. Żony zaczęły przytrzymywać mężów za ręce i mówić: „Nie idź, bo nam dzieci pomrą”. Oprócz głodu, co go zasiali w brzuchach Egipcjan, zasiali jeszcze strach, tak że każdy myśli sobie: „A co mi do tej całej awantury?”.
Taxi, pierwsza książka Al-Chamisiego, wydana w 2006 roku, odniosła sukces, który przerósł oczekiwania samego autora. Jak dotąd w Egipcie ukazało się już dwadzieścia jej wydań. Została przetłumaczona na dziesięć języków. "

Fragment książki: Rozwiń >>

Chciałem dostać się do Heliopolis. Byłem umówiony na ważne spotkanie w Zarządzie Politycznym Sił Zbrojnych w sprawie pozwolenia na robienie zdjęć przed trybuną. Termin ustalony był od dawna i żeby się nie spóźnić, wyruszyłem z około półgodzinnym zapasem.
Taxi, do którego wsiadłem w Ad-Dukki, jechało estakadą Szóstego Października, jak zwykle zakorkowaną, ale postanowiłem być jak najlepszej myśli. W czasie, który według moich przybliżonych obliczeń powinien zająć dojazd, zdążyliśmy dotrzeć dopiero do ulicy Salaha Salima, a kiedy zbliżyliśmy się do terenów targowych, ruch zamarł kompletnie. Z początku nie przejąłem się tym bardzo. Jednak kiedy oczekiwanie się przedłużało, a minuty biegła jedna po drugiej, zaczęliśmy rozpytywać w sąsiednich samochodach o przyczynę. Dowiedzieliśmy się, że prezydent Mubarak wybrał się na przejażdżkę. W porządku, szerokiej drogi. Poczekamy parę minutek i otworzą przejazd.
Niemal godzinę siedzieliśmy w samochodzie, zaklętym w tkwiącą na środku drogi skałę, której sam Herkules nie przesunąłby choćby o cal. Postanowiłem zapłacić kierowcy za kurs i iść dalej pieszo, co wydawało się rozwiązaniem niewątpliwie lepszym niż czekanie w aucie. Jednak gdy otworzyłem drzwi, zaraz zjawił się policjant i kazał mi zostać w środku.