Książki

literatura piękna

powieści polskie

Tak to ten

Opis książki Tak to ten:

Książka jednego z najwybitniejszych pisarzy średniego pokolenia, Jerzego Sosnowskiego. Tak, to ten to współczesna powieść, której kanwą jest na poły fantastyczna przygoda przydarzająca się dziennikarzowi prowadzącemu nocną audycję w stacji komercyjnej radia w Kołobrzegu. W tle wojna i jej tajemnice, na pierwszym planie sensacyjna intryga. Konstrukcja powieści przypomina strukturę nocnego programu radiowego, gdzie istnieje bardzo bliski kontakt ze słuchaczami. „Nocne pogaduchy” prowadzi znany warszawski radiowiec, który uciekł na prowincję, z powodu miłosnego zawodu. Codziennie, po północy obejmuje „rząd dusz” nad słuchaczami, którzy powierzają mu swoje osobiste historie, komentują powieść radiową o wojennych losach Kołobrzegu, który został doszczętnie zniszczony w niejasnych do dziś okolicznościach, albo szukają sposobów na przetrwanie nocy. Równolegle rozwija się bardzo tajemnicza historia, która wcina się w rzeczywistość nocnych programów i w życie głównego bohatera. Dialog z innego wymiaru, który wdziera się niespodziewanie w eter nocnej audycji, przywołuje czas wojny i historię Domu Higieny Rasowej, gdzie hodowano dzieci o parapsychicznych zdolnościach. To wskazówka do rozwiązania tajemnicy zburzonego miasta i śmierci jego ówczesnych mieszkańców. Wojenna tajemnica ma również swoje kontynuacje w czasach współczesnych. Losy dawnych zbrodniarzy splatają się z losami ludzi, którzy zasiedlili opuszczone miasto i dopisali ciąg dalszy jego dziejów. Tak, to ten jest powieścią o poszukiwaniach własnego miejsca i sensu życia. O miłości, śmierci i prawach historii, które tworzą nieprzewidywalny labirynt ludzkich losów. Fantastyczna, sensacyjna i pełna tajemnic książka, która toczy się szalonym rytmem i zmierza do zaskakującego finału. Powieść napisana z rozmachem, godnym Bułhakowa, przypominająca niepowtarzalna atmosferę Mistrza i Małgorzaty.

Jerzy Sosnowski – pisarz i dziennikarz radiowy. Z wykształcenia polonista, był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego, nauczycielem w szkole średniej, publicystą „Gazety Wyborczej”, krytykiem literackim i dziennikarzem telewizyjnym. Jest autorem m.in. Apokryfu Agłai, Wielościanu, tomu opowiadań Linia nocna, Prądu zatokowego oraz autobiografii duchowej pt. Ach.

Laureat Nagrody Fundacji im. Kościelskich (2001). W 2006 roku otrzymał “Złoty Grot” - nagrodę Stowarzyszenia Sztuka-Edukacja-Promocja “dla twórcy, którego działalność i dokonania inspirują do aktywności młodych humanistów”. Jego książki były tłumaczone na języki: serbski, rosyjski, węgierski.

Fragment książki: Rozwiń >>

Otworzyłem zatem drzwi i stanąłem w przejściu. Noc wydała mi się dziwnie ciepła, powietrze trwało nieruchome, a w czerni rozpościerającej się przede mną nie widziałem ani jednej poziomej białej kreski, w jakie po zmroku przeobrażają się grzbiety fal. Za moimi plecami kończyła swoją piosenkę Natasia Nadar, za chwilę miały rozbrzmieć reklamy i kanadyjka Sophie Moreau. Miałem zatem sześć minut dla siebie. Zapaliłem papierosa, schodząc aż na piasek. Znajdowałem się teraz u szczytu niewysokiego, ale stromego zejścia z wydmy. Jakby potrzebne mi było trochę adrenaliny, którą na początku pracy radiowca, prawie dziesięć lat temu, wyzwalało każde zapalenie się czerwonej lampki nad mikrofonem — a potem mi to spowszedniało, gadanie w eter zamieniło się w takie zajęcie jak każde inne. Nie powinienem oddalać się od rozgłośni, zostawiać za sobą otwartych drzwi do pomieszczenia, w którym miałem samotnie spędzić jeszcze kilka godzin. Nie należało też tracić kontroli nad pracą komputera. Tylko tą ostatnią kwestią umiałem się przejąć na serio, więc przyzwyczajając oczy do mroku, rozpraszanego trochę światłem, które mżyło z okien studia, nasłuchiwałem uważnie. I chyba dlatego to usłyszałem.
W pierwszej chwili pomyślałem, że poplątało się coś w plikach, i nawet cofnąłem się do drzwi, ale zaledwie wsadziłem tam głowę, dźwięki ucichły, przykryte przez raźny głos spikera, namawiającego do skontaktowania się z firmą Velvet Life. Więc wróciłem na plażę, bo to w nieruchomym powietrzu, w ciszy, lekko tylko zmąconej chlupotem mikroskopijnych fal, brzmiało coś, czego źródła nie umiałem określić. Dokładniej: zdawało mi się, że słyszę to zewsząd, jakbym miał na uszach słuchawki, w których w wyniku jakiegoś przebicia szemrze niewyraźna rozmowa. Ale przecież byłem tu sam. Rozszerzające się coraz bardziej źrenice pozwalały mi już odróżnić łachę piachu, jednostajnie ciągnącą się w lewo i w prawo, bezludną — daleko z prawej czerwone i zielone światełko wejścia do portu, rytmiczne błyśnięcia latarni morskiej — bliżej, nieco z tyłu, ciemne sylwetki drzew na wysokim brzegu — z lewej łyse, zwaliste wydmy, napierające na ogrodzenie terenu Radiooberży — w oddali, na końcu cypla zamykającego od zachodu płytką zatokę, skupisko świateł Dźwirzyna. Kręciłem głową niczym pelengatorem, próbując rozeznać się, skąd dobiegają głosy, i aż wzruszyłem ramionami, bo wynikło mi z tego, że rozmawiających mam przed sobą, na samym brzegu. Tam zaś bez żadnych wątpliwości nie było nikogo.