Książki

biografie i wspomnienia

wspomnienia

Szpetni czterdziestoletni

Opis książki Szpetni czterdziestoletni:

Młodość Agnieszki Osieckiej przypadła na lata pięćdziesiąte, „odwilż” i Październik 1956 roku. W Szpetnych czterdziestoletnich przybliża nam niezwykłą atmosferę tamtych czasów. Jazz i wykopki, Zbigniew Cybulski i Marian Eile, łódzka Filmówka i Piwnica pod Baranami – prywatny leksykon Osieckiej to barwny zbiór zjawisk, postaci i miejsc ważnych dla niej samej i dla ówczesnych „pięknych dwudziestoletnich”.

Agnieszka Osiecka skończyła pisać Szpetnych czterdziestoletnich na początku stanu wojennego, w kwietniu 1982 roku. Pierwsze wydanie, okrojone przez cenzurę, ukazało się w 1985 roku. Dziś oddajemy do rąk Czytelników książkę uzupełnioną o usunięte wówczas fragmenty, zdjęcia i rysunki.

Pierwsze wydanie „Szpetnych czterdziestoletnich” ukazało się w roku 1985. Tytuł tej książki nawiązuje - z odcieniem goryczy - do tytułu książki marka Hłaski „Piękni dwudziestoletni”, którą Hłasko napisał w roku 1958, wydał za granicą w roku 1966, a która w Polsce ukazała się dopiero po roku 1989.
Ta wiązka dat wprowadza nas w klimat, który towarzyszy „Szpetnym czterdziestoletnim”. Dowcipna, ironiczna, momentami zaś liryczna i nostalgiczna opowieść Agnieszki Osieckiej, zebrana w alfabetycznie ułożonych hasłach, dotyczy tego samego okresu, o którym pisał Hłasko w swojej stylizowanej autobiografii, jaką byli „Piękni dwudziestoletni” - a więc połowy lat pięćdziesiątych. Ale osiecka ogląda je z oddalonej o trzydzieści lat perspektywy. „Piękni” dwudziestoletni z lat pięćdziesiątych są już w chwili, gdy pisze o nich Agnieszka „szpetnymi” czterdziestoletnimi, a nawet nieco starszymi.
Tyle tylko, że pisząc o owych „pięknych”, czy „szpetnych”, Agnieszka Osiecka wie również, że każde pokolenie, niezależnie od wieku, który właśnie przeżywa, zachowuje także w pamięci jakiś fragment swojej autobiografii i biografii zbiorowej swojego pokolenia, który uważa za „piękny”. Są to czasy, które się pamięta, które przeżywało najpełniej, w których na naszych wewnętrznych zegarach najwyższy był poziom nadziei. Zwłaszcza Polska, szarpana różnymi zmianami historii, wydaje się krajem, którego mieszkańców łatwo jest podzielić na grupy, skupione wokół takich właśnie punktów i dat nadziei. Pokolenie wojny, konspiracji, powstania, pokolenie odbudowy, pokolenie „polskiego października ” 1956 roku, pokolenie pierwszej „Solidarności” - i tak dalej...