Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Starship: Najemnik

Opis książki Starship: Najemnik:

Kapitan Wilson Cole na pokładzie "Teodora Roosevelta" obiera kurs na słynącą z bezprawia Wewnętrzną Granicę. Ale zawodowi żołnierze nie potrafią odnaleźć się w rolach piratów, a kodeks honorowy kapitana zawęża pole pirackiego manewru. Cole szuka lepszego sposobu na życie: zmienia załogę "Teddy'ego R." w jednostkę najemników, zawiera sojusz z Platynowym Księciem i zakłada bazę ma Singapurze - unikalnej stacji kosmicznej. Rychło na jego drodze stanie Walkiria - dawna współpracowniczka i była królowa piratów. Kruche więzi łączące dwie chodzące legendy zostaną wystawione na wielką próbę.

Fragment książki: Rozwiń >>

To naprawdę wyjątkowe miejsce – oświadczył Cole, gdy przemierzali korytarz nieustępujący szerokością tradycyjnej ulicy, mijając kolejne przeszklone wystawy sklepów.
– Jak oni to oświetlają?
– Metal, z którego wykonano sklepienia przeszedł obróbkę chemiczną. I teraz sam generuje światło.
– Fosforyzuje?
Wal pokręciła głową.
– Nie. On nie odbija światła, tylko je produkuje – uśmiechnęła się. – Tutaj dzień trwa całe dwadzieścia cztery godziny, czy ile ich tam ma być na dobę. To miasto nigdy nie zasypia, nigdy nie robi się tu ciemno, a ruch nie zamiera nawet na chwilę.
– Ilu ta stacja ma stałych mieszkańców? – zapytał Cole.
Wzruszyła ramionami.
– Pewnie z sześćdziesiąt tysięcy albo i więcej. Jeśli ktoś zatrzymuje się tutaj na stałe, musi mieć pracę albo ukrywać się przed wymiarem sprawiedliwości, flotą czy zemstą ze strony mieszkańców Wewnętrznej Granicy. Z tego, co mi wiadomo, na tej stacji każdego dnia gości niemal pół miliona ludzi i kosmitów, którzy nie są jej stałymi mieszkańcami.
– Nie miałem pojęcia, że jest aż tak wielka.
– A niby skąd to miałeś wiedzieć? Twoi ludzie mówili, że najpierw walczyłeś przeciw Federacji Teroni, a potem przeniesiono cię aż na koniec Obrzeży.
Ale twoja admirał Garcia doskonale zna to miejsce.
– Była tutaj? – zdziwił się Cole.
– Dwukrotnie – odparła Wal. – Za każdym razem prowadziła rozmowy w sprawie wymiany jeńców z Teroni.
– Słyszałaś tylko o tym czy sama ją widziałaś?
– Raz ją widziałam. A ty kiedyś się z nią spotkałeś?
– Tak – przyznał Wilson, uśmiechając się przy tym ironicznie. – Ale nie potrafiliśmy się dogadać.
– To ona cię zdegradowała?
– I to dwa razy – uściślił kapitan. – Ale z drugiej strony wręczyła mi trzy z medali za odwagę, którymi mnie uhonorowano. Aczkolwiek uczyniła to bardzo niechętnie.
– Szkoda, że dzisiaj jej tutaj nie ma – stwierdziła Walkiria. – Mógłbyś wyrównać kilka dawnych rachunków.
– Ona nie jest moim wrogiem – zapewnił ją Cole. – Chyba najbardziej z nich wszystkich nadaje się do dowodzenia podczas tej wojny. Po prostu różnimy się w ocenie pewnych zagadnień... – przerwał na chwilę. – Ale gdybyś kiedykolwiek usłyszała o przybyciu na tę stację Polonoi nazwiskiem Podok, powinnaś dać mi o tym znać.
– Podok? – powtórzyła Wal. – Słyszałam, jak twoi ludzie wymieniali to nazwisko. Czy on był kapitanem, kiedy się zbuntowałeś?
– Tak... Ale to ona, nie on.
– Wszyscy twierdzili, że zasłużyła sobie na to, aby pozbawić ją dowództwa.
– Bo to prawda – odparł Cole. – Wolała zabić pięć milionów ludzi i zniszczyć ich planetę, byle nie dopuścić do zdobycia składowanego tam paliwa przez flotę Teroni.
– To właśnie o niej słyszałam – stwierdziła Wal. – Musiała być godnym wytworem swojej rasy.
– I to jeszcze jak. Ale nadal służy we flocie, a ja mam zakaz wstępu na terytorium Republiki.
Wal uśmiechnęła się.
– Czy ktoś obiecywał, że życie będzie grało fair?
– Ostatnimi czasy nie – odparł z poważną miną.
Szli dalej, mijając kolejne restauracje i bary.
– Coś tu jest nie tak – zauważył w pewnym momencie kapitan, wskazując na jedną z węższych odnóg korytarza.
– Nie, wszystko wygląda normalnie.
– Czymkolwiek pomalowano tam sklepienie, musiało już się zużyć – zauważył. – Oświetlenie jest tam o połowę słabsze niż tutaj.
– Żeby robić nastrój – wyjaśniła. – Na końcu tego korytarza znajdują się dwa największe burdele tej stacji.
Cole rzucił spojrzenie w półmrok.
– W życiu bym nie powiedział, że znajduje się tam coś wielkiego.
– Zaufaj mi, wiem, co mówię.
– Korzystałaś z nich?
– Kiedyś.
– Jesteś piękną kobietą o egzotycznej urodzie – stwierdził kapitan. – Dziwi mnie, że musiałaś płacić za uciechy cielesne.
– Nigdy nie zapłaciłam za to facetowi – sprecyzowała. – W domu po lewej mają wyłącznie androidy. – Wyszczerzyła zęby w uśmiechu. – Uwielbiam ich wytrzymałość.
– Skoro tak to lubisz... – mruknął Cole i nagle stężał. – Wydaje mi się, że ktoś nas śledzi.
– A co w tym dziwnego? – zapytała. – Jest nas tylko dwoje, a skoro zawędrowaliśmy do tej części stacji, musimy mieć przy sobie pieniądze do wydania.
Bez ostrzeżenia zatrzymała się i odwróciła, a Cole zaraz poszedł w jej ślady. Trzy istoty, jeden człowiek i dwóch Mollutei, zbliżały się do nich powoli, każdy trzymał sztylet w dłoni.
– Patrz na to – szepnęła Wal. – Dobry wieczór szanownym panom samcom – odezwała się do nadchodzących. – Jeśli rzucicie broń i oddacie nam wszystkie pieniądze, nikomu nie stanie się krzywda.