Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Spadkobierca Zakonu. Księga 1. Tom 2

Opis książki Spadkobierca Zakonu. Księga 1. Tom 2:

Gdzie szukać magicznego artefaktu, który nie chce być odnaleziony? Tylko Bóg jeden wie, i może jeszcze jasnowidz... Jegorowi udało się przetrwać ciężkie próby i zostać rycerzem, ale to dopiero początek drogi. Trzeba będzie się nieźle napocić, by dojść do wyznaczonego celu. Na szczęście, ma w świecie magii oddanych przyjaciół. Na nieszczęście, ma też zajadłego wroga! Kim jest tajemniczy mag Lśniący, który wszelkimi sposobami, maniakalnie, usiłuje zabić Jegora. Nie wahając się rozpętać nawet wojny, byle dopaść chłopca... Czemuż tak straszliwie go nienawidzi? A może panicznie się boi? Zdeterminowana i nader malownicza grupka podróżników - dwaj rycerze, elf, mag, złodziejka - przedziera się przez niebezpieczne tereny. Za nimi podążają najemni zabójcy i "łowcy głów". Przed nimi rozciąga się kraj ogarnięty wojenną pożogą. Czy zdołają dotrzeć do Bizancjum i wpaść na trop Klucza?

Fragment książki: Rozwiń >>

Posłuchałbym jeszcze dłużej, ale w tym momencie dwóch żołnierzy z ohydnymi uśmieszkami ruszyło w moją stronę. Niby niechcący położyłem ręce na nożach, ci dwaj nawet nie zdążą do mnie podejść... Żołnierze, jakby wyczuwając niebezpieczeństwo, zatrzymali się i cofnęli.
— No co, dzielni wojowie? Naprzód! Chodźcie, chodźcie, podarków starczy dla wszystkich! - usłyszałem z tyłu drwiący głos elfa.
Elwing stanął obok mnie - z napiętym łukiem, wycelowanym prosto w żołnierzy. Dopiero teraz spostrzegłem, że dwie strzały już wbiły się w ziemię tuż przed stopami wojaków. Pozostali żołnierze zaprzestali grabienia, zaczęli podchodzić do dowódcy. Chyba świetnie wiedzieli, co oznacza elf - nawet młody - z łukiem.
— Aha! - zgrzytnął zębami Gajerg. - Rycerz chowa się za plecami elfa! Dzielny rycerz! - dodał szyderczo.
— Coś późno przypomnieliście sobie o tym, że jestem rycerzem - odparłem tym samym tonem. - Zapewne to elf z łukiem rozjaśnił wam w głowie? Zdaje się, że jeszcze przed chwilą chcieliście mnie wychłostać? To dopiero byłby wielki czyn, godny rycerza! Rycerza, który zlecił to zadanie dwóm żołnierzom! Będą o was śpiewać pieśni, sir rycerzu, sławiące waszą dzielność!
Tretnich poczerwieniał ze złości.
— Z tyłu! - rozległ się w tym momencie krzyk Rona.
Zrobiłem zeza, próbując dojrzeć niebezpieczeństwo, nie odrywając oczu od Gajerga, zaś Elwing odwrócił się błyskawicznie - strzała wyfrunęła z łuku, nim ktokolwiek zdążył coś zrozumieć. Kusznik, który skradał się do nas zza węgła domu, upadł na plecy - elfia strzała wbiła mu się w oko. Przełknąłem ślinę i odwróciłem się. Jeśli przedtem któryś z żołnierzy Gajerga miał jakieś wątpliwości odnośnie umiejętności elfa, to teraz się one rozwiały.