Książki

literatura piękna

Samotność liczb pierwszych

Opis książki Samotność liczb pierwszych:

Mattia i Alice. Ich losy splatają się w nowej szkole. Każde z nich nosi w sobie traumę z dzieciństwa, która uniemożliwia im normalne funkcjonowanie wśród rówieśników. Obydwoje są outsiderami, padają ofiarami szkolnej przemocy, mają też problemy z własną cielesnością. Nowa przyjaźń nie jest jednak ratunkiem na wszelkie problemy. Choć wiele do siebie czują, nie potrafią wyrażać swych emocji. Poprzez lata, wchodząc w dorosłość, rozpoczynając karierę czy zakładając rodzinę, na przemian zbliżają się do siebie i oddalają. Są bowiem jak tytułowe liczby pierwsze - oddzielone jedyną cyfrą parzystą, która nie pozwala im złączyć się naprawdę. Samotność liczb pierwszych to piękna książka o nieprzystawalności do świata zewnętrznego, o trudności porozumienia się, gorzka, z wielkim zrozumieniem opisująca ból i cierpienie, a jednocześnie - wciągająca i wzruszająca. Powieść trafiła na listę bestsellerów tuż po ukazaniu się na rynku i utrzymywała się na niej przez kilka miesięcy. Prawa do publikacji kupiły wydawnictwa z kilkunastu krajów, m.in. Francji, Hiszpanii, Niemiec, Grecji, Węgier, Serbii, Szwecji, Tajlandii i Korei. Na całym świecie rozeszło się już ponad milion pięćset egzemplarzy, choć książka została wydana dopiero w pięciu krajach. Praca w laboratorium jest pracą spekulatywną. Pisząc, próbuję uzyskać ten sam efekt: wyodrębnić poszczególne cząsteczki poprzez badanie wycinka rzeczywistości. Paolo Giordano Ta książka stymuluje i niepokoi zarazem, jest refleksją na temat trudności życia w świecie młodych ludzi, przedstawionego w metaforze liczb pierwszych, tak jak główni bohaterowie - bardzo silnie ze sobą związanych, a jednak zawsze rozłączonych. z uzasadnienia werdyktu jury Premio Strega

Fragment książki: Rozwiń >>

Alice Della Rocca nienawidziła szkółki narciarskiej. Nie znosiła wstawania o wpół do ósmej rano w czasie zimowych ferii świątecznych. Z trudem wytrzymywała chwile, kiedy ojciec wpatrywał się w nią podczas śniadania, kołysząc nerwowo nogą pod stołem, jakby chciał powiedzieć: no już, pośpiesz się. Nienawidziła wełnianych rajtuz, od których swędziały ją uda, rękawic, w których nie dawało się poruszać palcami, ściskającego policzki kasku z metalową klamrą wbijającą się w brodę oraz zawsze zbyt ciasnych butów narciarskich, w których poruszała się jak goryl.
- Pijesz to mleko czy nie? - ponaglił ją ojciec.
Alice przełknęła łyk gorącego mleka, którym oparzyła sobie najpierw język, potem przełyk, a na końcu żołądek.
- No, dzisiaj pokażesz wszystkim, kim jesteś - powiedział.

A kim ja jestem - pomyślała Alice.
Wypchnął ją na zewnątrz, okutaną w zielony kombinezon narciarski, usiany symbolami sponsorów i odznakami w odblaskowych kolorach. O tej godzinie było dziesięć stopni mrozu, a słońce wyglądało jak stalowy dysk, trochę tylko bardziej szary niż powlekająca wszystko mgła. Alice czuła, jak mleko bulgocze jej w żołądku, kiedy grzęzła w śniegu z nartami na ramieniu, bo, jak powtarzał zawsze ojciec, narty każdy musi nosić sam, dopóki nie jest dość dobry, by inni nosili je za niego.
- Trzymaj narty szpicami do tyłu, bo jeszcze kogoś nimi zabijesz - upomniał ją.
Na koniec sezonu Ski Club obdarowywał swoich członków odznakami z wypukłymi gwiazdkami. Co roku o gwiazdkę więcej, od czteroletnich dzieci, wystarczająco dużych, by włożyć między nogi talerzyk wyciągu, aż do dziewięciolatków, które potrafiły już złapać talerzyk własnoręcznie. Trzy srebrne, potem trzy złote gwiazdki. Co roku Alice dostawała nową odznakę, co znaczyło, że była coraz lepsza, coraz bliższa startu w zawodach narciarskich, o których już teraz, gdy gwiazdek miała tylko trzy, myślała z przerażeniem.
Umówieni byli przy stacji wyciągu punktualnie o ósmej trzydzieści, kiedy otwierano wstęp na stoki. Koledzy Alice już tam stali w kółeczku, podobni do siebie niczym żołnierze, bezkształtni w swoich kombinezonach, zesztywniali z niewyspania i zimna. Wbili kijki w śnieg i opierali się na nich, wetknąwszy je pod pachy. Gdy poruszali ramionami, przypominali strachy na wróble. Nikt nie miał ochoty na rozmowę, a najmniej Alice.

Ojciec uderzył dwa razy w jej kask, trochę za mocno, jakby chciał wbić ją w śnieg.
- Pokaż im, co potrafisz. I pamiętaj: ciężar zawsze do przodu, rozumiesz? Cię-żar-do-przo-du! - wyskandował.
Ciężar do przodu, zadudniło echem w głowie Alice.
Potem ojciec oddalił się, dmuchając w złożone dłonie. Wróci teraz do cieplutkiego hotelu i będzie sobie czytać gazety. Mgła połknęła go już po paru krokach.

Alice pozwoliła, żeby narty bezwładnie spadły z jej ramion na ziemię. Gdyby to widział ojciec, przywołałby ją do porządku przed wszystkimi. Zanim włożyła buty w wiązania, uderzyła w podeszwy kijkiem, żeby odpadł przyklejony do nich śnieg.
Już zaczynała to czuć. Ucisk na pęcherz, jakby jakaś szpila wbijała jej się we wnętrzności. Także dzisiaj nie wytrzyma, była tego pewna.
Każdego ranka to samo. Po śniadaniu zamykała się w ubikacji i parła, parła ze wszystkich sił, żeby wylało się z niej całe siusiu. Siedziała na sedesie i kurczyła mięśnie brzucha, aż dostawała bólu głowy od tego wysiłku i zdawało jej się, że oczy wychodzą jej z orbit, jak miąższ dojrzałych winogron, gdy ścisnąć palcami skórkę. Odkręcała kurek z wodą, żeby ojciec nie słyszał innych odgłosów. Parła, zaciskając pięści, żeby wydalić z siebie wszystko, aż do ostatniej kropli.
Siedziała w środku, aż do chwili gdy ojciec zaczynał pukać mocno do drzwi i krzyczał:
- I co tam, panienko, skończyliśmy? Dzisiaj znowu będziemy spóźnieni!
Tak czy owak, nie było na to rady. Kiedy docierała do pierwszej stacji wyciągu, nie mogła dłużej wytrzymać. Odpinała narty, kucała w świeżym śniegu z dala od innych i udając, że mocniej wiąże buty, robiła siusiu. Sypała trochę śniegu przy złączonych nogach i siusiała. W kombinezonie, w rajtuzach; tymczasem koledzy patrzyli na nią z daleka, a Eric, instruktor, mówił:
- Jak zwykle, czekamy na Alice.