Książki

albumy

krajoznawcze

Racot. Perła Wielkopolski

Opis książki Racot. Perła Wielkopolski:

Publikacja Racot. Perła Wielkopolski jest kontynuacją opisu dziejów wielkopolskiej wsi.
Racot to wieś niezwykła, miejsce o arcyciekawej historii. Czytanie Racotu... to jak przeglądanie pamiętnika. W sposób udokumentowany i chronologiczny, a jednocześnie wyczerpujący
i ciekawy przedstawia barwne i splątane losy tej wsi. Książka może być nie tylko przyjemną lekturą
ale stać się pomocą w realizacji ścieżki programowej Edukacja regionalna w szkole.
Andrzej Jęcz
Starosta Kościański

Książka Teresy Wiśniewskiej ma duże walory poznawcze. Wyróżnia się niekonwencjonalnym ukazaniem historii Racotu. Wyłamuje się w sensie pozytywnym ze schematu przyjętego
w monografiach dziejów wielkopolskich miast i miasteczek, które przeważnie są książkami przestarzałymi pod względem koncepcji i formy narracji oraz niełatwymi w odbiorze dla przeciętnego czytelnika. Jest napisana atrakcyjnie, łatwa i przyjemna w lekturze. Sądzę też, że pozwoli „odnaleźć siebie” mieszkańcom Racotu, służyć będzie utrwaleniu ich tożsamości i związków z „małą ojczyzną".
prof. zw. dr hab. Witold Molik
Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Racot w pełni zasłużył na miano perły Wielkopolski. Wyszli stąd, ale także gościli tutaj, ludzie znani
z podręczników historii i literatury. Sama wieś, mimo klęsk i najazdów obcych wojsk, rozwijała się. Czytelnik ma w rękach fascynującą książkę o tej wyjątkowej wsi i o jej dziejach. Autorka, cierpliwie
szukając w archiwach i bibliotekach, wykonała iście benedyktyńską pracę. Dzięki temu otrzymujemy pierwsze kompleksowe opracowanie na temat tej miejscowości. Ta książka dowodzi, że nie tylko racocki pałac, jego kolejni właściciele i sławna stadnina koni, której losy mogą stanowić fabułę sensacyjnego filmu, świadczą o wielkości wsi. Na historyczne znaczenie Racotu złożyło się wiele ciekawych wydarzeń i wielu ludzi. Nie wątpię, że ta publikacja znajdzie się w każdej rodzinie racockiej i związanej z Racotem. Jestem przekonany, że sięgną po nią miłośnicy historii Wielkopolski, nauczyciele, uczniowie i turyści- krajowi i zagraniczni - bywalcy pałacu i stadniny.
Polecam tę książkę szczególnie regionalistom, bo przykład pani Teresy Wiśniewskiej dowodzi, że warto i trzeba zbierać, opracowywać i publikować historie naszych ,,małych ojczyzn”, zgodnie z myślą Joachima Lelewela:
,,Pisać, co można, a nie frasować się, że tu i ówdzie czegoś brak. Przyjdzie
drugi i trzeci - i dopełnią. Tak się tworzyły i dziś jeszcze tworzą wszystkie
historie". Autorka książki Racot. Perła Wielkopolski jest pierwsza.
Jerzy Zielonka
„Panorama Leszczyńska”

Spis treści: Rozwiń >>

Mimo że W XIX w. rola religii W życiu społecznym zmniejszyła się, to po rozbiorach
Polski bywanie W kościele i uczestnictwo W religijno-narodowych uroczystościach
uważano za obowiązek patriotyczny i protest przeciw prześladowaniu religii
i Kościoła przez władze pruskie. Protest ten wzmógł się po 1873 r., kiedy władze
państwowe (pruskie) zaczęły decydować o obsadzie parafii.
Z działalnością na rzecz krzewienia polskości wiąże się osoba ks. Tomasza
Borowicza z Gryżyny, który redagował pismo dla ludu „Szkółka Niedzielna”, powstałe
W 1837 r. staraniem gen. Dezyderego Chłapowskiego z Turwi. Jednak najbardziej
znanym i szanowanym był ks. Antoni Czechowski z Gryżyny, który został nawet
uwięziony za potajemne nauczanie dzieci wiejskich języka polskiego. Być może
czytelników niniejszej zainteresuje Wiadomość, że ks. Czechowski działał
już W tamtych czasach W myśl szeroko pojętego ekumenizmu. W 1884 r. od uderzenia
pioruna spalił się kościół W Gryżynie. Ówczesny Właściciel Gryżyny, Aleksander Lossow,
chociaż sam był Wyznania kalwińskiego, zbudował nowy kościół
św. św. Barbary i przy budowie ,harmonijnie współpracował z ówczesnym proboszczem”,
którym był ks. Antoni Czechowskis. Dzięki tej dobrej współpracy zbudowali
świątynię stojącą do dziś, do której parafianie z Racotu uczęszczali jeszcze blisko
sto lat Kościół jest murowany, orientowany, W stylu neogotyckim, z wysoką (45 m)
wieżą. Nic dziwnego, że ks. Czechowski W pośmiertnym Wspomnieniu napisał
o Aleksandrze Lossowie: „Był wzorem Polaka... Pokochał gorąco ziemię naszą żywicielkę,
na której z niestrudzoną pilnością í bez chwili wytchnienia pracował
Kochał Ojczyznę całym ciepłem gorącego swego serca, cierpiąc nad jej niedolą...”
Księdzu nie przeszkadzało, że Aleksander Lossow był protestantem.