Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

PRZYWOŁYWACZ DUSZ: Kroniki Czarnoksiężnika 1

Opis książki PRZYWOŁYWACZ DUSZ: Kroniki Czarnoksiężnika 1:

Wygodne życie Martrisa Drayke'a, drugiego syna króla Bricena z Margolanu, legło w gruzach, gdy jego starszy, przyrodni brat Jared wraz z mrocznym magiem Arontalą zabijają króla by przejąć tron. Tris ucieka z trójką przyjaciół: kapitanem gwardii Soteriusem, nadwornym mistrzem bardów Carroway'em oraz Harrtuckiem, królewskim gwardzistą. W świecie, w którym duchy ukazują się otwarcie i wpływają na sprawy żywych ludzi, Tris skrywa głęboką tajemnicę. Podejrzewa, iż może być spadkobiercą magicznej mocy swojej babki, która była potężną czarodziejką. Taka magia uczyniłaby z Trisa Przywoływacza Dusz, obdarzonego rzadkim magicznym darem pozwalającym na pośredniczenie pomiędzy żywymi a umarłymi.

Fragment książki: Rozwiń >>

– Uważaj, książę – ostrzegł duch. – Tej nocy grozi ci ogromne niebezpieczeństwo.
Martris Drayke słyszał odgłosy zabawy świętujących tłumów, dobiegające zza gomółkowego okna. Blask pochodni lśnił zza szyby, a ubrane w kostiumy postacie tańczyły, śpiewając i pogwizdując, wokół zamkowej wieży. Przebrani za cztery wcielenia Jedynej Bogini, świętej Pani Margolanu, uczestnicy fety szli, zataczając się, za podobizną Matki Staruchy. W czasie tego Święta Zmarłych byli bardziej zajęci żłopaniem piwa niż wspominaniem zmarłych.
– Z czyjej strony? – Tris skupił ponownie uwagę na swoim widmowym gościu. Duchy pałacu Shekerishet były tak liczne, że nie przypominał sobie, by kiedykolwiek przedtem widział tego konkretnego ducha – mężczyznę o pociągłej twarzy z opadającymi powiekami, którego staromodny strój świadczył o tym, iż był on dworzaninem sto lat temu. Zjawa zamigotała i próbowała powiedzieć coś więcej, ale nic nie było słychać. Tris pochylił się jeszcze bardziej. Dziś akurat duch powinien być łatwiejszy do zobaczenia, w czasie Nawiedzin bowiem – jak powszechnie nazywano to święto – duchy chodziły otwarcie po świecie i nawet sceptycy nie mogli udawać, że ich nie widzą. Pałacowe duchy były przyjaciółmi Trisa od czasów jego dzieciństwa, zanim jeszcze zrozumiał, że ci niematerialni towarzysze nie byli tak łatwo widoczni dla ludzi z jego otoczenia.
– Duchy... wygnane – wykrztusił wreszcie znikający duch. – Strzeż się... Łapacza Dusz.
Tris z trudem uchwycił ostatnie słowa rozwiewającej się zjawy. Zaintrygowany, przysiadł na piętach, a jego miecz zastukał o kamienną posadzkę. Pukanie do drzwi sprawiło, że o mało co nie stracił równowagi.
– Co tam robisz, a może nie jesteś sam? – zażartował sobie przez drzwi Ban Soterius. Zasuwka się podniosła i krzepki kapitan gwardii wparował do środka. Nic w sposobie bycia młodzieńca nie tłumaczyło jego silnie woniejącego piwem oddechu, poza potarganymi brązowymi włosami i lekko pogniecioną wykwintną tuniką.
– Jestem teraz sam – powiedział Tris, zerkając na miejsce, gdzie przedtem znajdował się duch.
Soterius przeniósł spojrzenie z Trisa na pustą ścianę.
– Wciąż ci powtarzam, Tris – rzekł gwardzista – że powinieneś więcej wychodzić do ludzi. Ja nie mam ochoty na pogaduszki z duchem... chyba że będzie to ładna dziewczyna z kuflem piwa.
Tris uśmiechnął się.
– Czy widziałeś duchy dziś w nocy?
Soterius zastanawiał się przez chwilę.
– Właściwie, jak już o tym wspomniałeś, to nie tyle co zwykle, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że to Nawiedziny. – Rozpromienił się. – Ale wiesz, jak one przepadają za ciekawymi historiami. Są pewnie na dole i słuchają, jak Carroway snuje swoje opowieści. – Pociągnął Trisa za rękaw. – Chodź. Nie ma takiego prawa, które mówi, że książęta też nie mogą się zabawić. A kiedy tak tu z tobą stoję na górze, mogę przegapić spotkanie z miłością mojego życia na dole w sali biesiadnej!
Dobry nastrój Soteriusa sprawił, że Tris zaśmiał się cicho. Kapitan gwardii był ulubieńcem córek dworskich wielmoży. Jasnobrązowe włosy miał krótko przycięte pod hełm bojowy. Był średniej budowy ciała, opalony i gibki od ćwiczeń przeprowadzanych z gwardzistami. Wszystko w jego postawie i sposobie bycia wskazywało na to, iż był wojskowym, lecz figlarny błysk w jego ciemnych oczach łagodził rysy twarzy i sprawiał, że lgnęły do niego panny na wydaniu.
Tris cieszył się, że odwracało to uwagę owych panien i ich ambitnych matek od niego samego. Był o głowę wyższy od Soteriusa, smukły i szczupły. Często mu mówiono, że kanciaste rysy twarzy i wystające kości policzkowe odziedziczył po obydwojgu rodzicach, lecz jasnoblond włosy otaczające jego twarz i opadające na ramiona były ewidentnie spuścizną po królowej Serae, tak jak i zielone oczy, które przypominały oczy jego babki, słynnej czarodziejki Bava K’aa. Dla dam dworu była to bardzo atrakcyjna mieszanka.
– Obiecuję, że zejdę zaraz za tobą – powiedział Tris, a Soterius uniósł sceptycznie brew. – Naprawdę. Chcę tylko, zanim przyjdę, zapalić świeczkę i położyć podarunek w komnacie babki. A potem możesz mnie zabrać na wycieczkę po karczmach, którą mi obiecywałeś.
Soterius wyszczerzył zęby w uśmiechu.
– Trzymam cię za słowo, książę Drayke – zaśmiał się. – Zbieraj się. Tak dziś wieczór świętują, że zaraz skończy im się piwo, a wiesz, że brandy mi szkodzi.