Książki

romanse

Przyjaciółki na zawsze

Opis książki Przyjaciółki na zawsze:

Są takie więzy, których nic nie zerwie... Addie Downs i Valerie Adler zostaną na zawsze najlepszymi przyjaciółkami ? tak przynajmniej sądzi dziewięcioletnia Addie, gdy do domu naprzeciwko wprowadza się jej rówieśnica, Valerie. Jednak w wieku kilkunastu lat Valerie odsuwa się od przyjaciółki i zdobywa popularność w szerszych kręgach młodzieży, podczas gdy wstydliwa i posępna Addie staje się szkolnym kozłem ofiarnym. Mija piętnaście lat. Valerie zdobywa odrobinę sławy i pieniędzy jako pogodynka w lokalnej stacji telewizyjnej, Addie zaś mieszka samotnie w domu swoich rodziców w małym miasteczku Pleasant Ridge w stanie Illinois, opiekuje się niepełnosprawnym bratem i szuka w internecie księcia z bajki. Zaraz po powrocie z nieudanej randki numer sześć otwiera drzwi niewidzianej od lat przyjaciółce, która na twarzy ma wyraz przerażenia, a na rękawie płaszcza ? krew. ?Stało się coś strasznego? ? mówi Valerie ? ?i tylko ty możesz mi pomóc?. ?Najlepsze przyjaciółki? to wspaniała, przezabawna, trzymająca w napięciu opowieść o przygodzie, wierności i zdradzie, rodzinie i małomiasteczkowych sekretach. O radzeniu sobie z tragedią, o miłości, która czeka tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy, i o więzach, dzięki którym przyjaźń z dawnych lat jest w stanie wiele przetrwać.

Fragment książki: Rozwiń >>

Dan Swansea obudził się pośród ciemności. Przez chwilę zastanawiał
się, kim jest i gdzie się znajduje. Dotknął dłonią
głowy i jęknął, gdy poczuł na palcach lepką krew. Powoli
(tak przynajmniej mu się wydawało), zaczął sobie przypominać
to i owo, jak na przykład swoje nazwisko. Potem zauważył,
że leży pod gołym niebem, na plecach, na pokrytym
żwirem parkingu – i jest mu przeraźliwie zimno. Ponadto,
jeśli nie liczyć butów i skarpetek, jest nagi.
Usiadł. Przeszyła go fala bólu, aż poczuł skurcz w żołądku.
Kolejny raz przetarł czoło, strącając na żwir krople
krwi. Wyszedł tu za jedną laską. Miał jej imię na końcu języka,
ale nie mógł go sobie przypomnieć. Dawna koleżanka
z liceum, o lśniąco białych zębach i czerwonych podeszwach
butów. „Chodź do mojego samochodu” – szeptała. – „Tam
jest ciepło”. Przez chwilę się całowali – dziewczyna opierała
się o drzwi od strony kierowcy, czuł na wargach jej gorące
usta, w ciemności parowały ich oddechy – aż go odepchnęła.
„Rozbierz się” – powiedziała. – „Chcę cię zobaczyć”. „Zamarznę!”
– oponował, ale jego dłonie już kierowały się ku
guzikom koszuli i klamrze paska, bo choć było zimno, laska
była gorąca, a on nie miał zamiaru przepuścić takiej okazji.
Nie ma mowy. Wyplątał się z ubrania – przeciągnął nogawki
spodni przez buty, kolejne elementy garderoby lądowały
na żwirze. Kiedy w końcu, nagi, podniósł wzrok, trzęsąc się z zimna i zakrywając dłonią przyrodzenie, zobaczył,
że dziewczyna z czegoś do niego mierzy. Serce stanęło mu
w gardle – czyżby miała pistolet? – zanim jednak zdążył
pomyśleć, dostrzegł, że to nie broń, ale komórka.
Oślepił go błysk flesza, gdy cyknęła fotkę. „Ej!” – krzyknął.
– „Co to, kurwa, jest?”
„Zobaczymy, jak to ci się spodoba” – warknęła. – „Zobaczymy,
jak ci się spodoba, gdy zostaniesz pośmiewiskiem”.
Rzucił się w jej stronę, żeby jej wyrwać telefon. „Co ci
odwaliło?”
„Co mi odwaliło?” – odpowiedziała pytaniem, cofając
się tanecznym krokiem na czerwonych podeszwach. – „Chyba
raczej tobie! Zniszczyłeś mi życie!”
Wskoczyła do samochodu i zatrzasnęła za sobą drzwi,
zanim zdążył chwycić za klamkę. Silnik ryknął, budząc się
do życia. Dan skoczył przed maskę samochodu w nadziei,
że dziewczyna się zatrzyma – sądząc jednak po obrażeniach
z boku ciała i tętniącej ranie na głowie, tak się chyba nie
stało.
Znów jęknął, dźwignął się do pionu i rzucił okiem na
klub, który był już pusty i zamknięty. W ciemności widział
korty tenisowe po jednej stronie budynku, pole golfowe po
drugiej, a w dyskretnej odległości od samego klubu, w sosnowym
zagajniku, zabudowania gospodarcze. „Najpierw
ubranie” – pomyślał, po czym obolały ruszył chwiejnym krokiem
w stronę najbliższego budynku. – „Najpierw ubranie,
a potem... zemsta”.