Książki

biografie i wspomnienia

biografie

Pisarz, który nienawidził kobiet. Podwójne życie seryjnego mordercy

Opis książki Pisarz, który nienawidził kobiet. Podwójne życie seryjnego mordercy:

Anatomia psychopaty 1974 Jack Unterweger morduje osiemnastoletnią dziewczynę. Wyrok: dożywocie. W więzieniu zaczyna pisać autobiograficzną powieść Czyściec. 1985 Zachwyceni książką austriaccy intelektualiści rozpoczynają walkę o warunkowe zwolnienie Jacka. ?Przejrzysty styl Unterwegera i literackie wartości opisu jego dzieciństwa wywarły na mnie ogromne wrażenie? - pisze w liście do sądu Elfriede Jelinek. 1990 Jack zostaje zwolniony z więzienia. Mieszka w Wiedniu i zaczyna pracę jako dziennikarz. 1991 W Wiedniu dochodzi do pierwszego z wielu morderstw prostytutek. W mediach sprawę relacjonuje Jack Unterweger. Czy ktoś mógłby przypuszczać, że opisywane przez Jacka zbrodnie są jego dziełem? Losy Jacka Unterwegera to pełna zaskakujących zwrotów akcji historia psychopaty, który oszukał wszystkich - od austriackiego prezydenta poprzez wiedeńskie elity intelektualne do licznych kobiet, które pokochały zresocjalizowanego mordercę. Nikt nawet nie przypuszczał, że popularny pisarz i celebryta prowadził podwójne życie. Postać Jacka Unterwegera do tego stopnia zainspirowała Johna Malkovicha, że przeniósł jego losy na scenę teatralną w postaci sztuki Infernal Comedy, którą w czerwcu 2011 wystawi również w Polsce. ?Niezwykłe spojrzenie w umysł mordercy? John Malkovich

Fragment książki: Rozwiń >>

Rozdział 5
Wyjątkowe kompetencje
3 czerwca, w poniedziałek, dziesięć dni po znalezieniu drugiego ciała, w komendzie głównej policji pojawił się reporter ORF (Rozgłośni Austriackiej), by z jej szefem Maxem Edelbacherem przeprowadzić wywiad na temat serii morderstw na prostytutkach. Dziennikarz przedstawił się jako Jack Unterweger i poinformował, że pracuje nad audycją dla Journal panorama, najlepszego informacyjnego programu radiowego w kraju.
Unterweger wyjaśnił. Że jest niezależnym reporterem, który otrzymał owo zlecenie ze względu na swoje wyjątkowe kompetencje. Jego ciotka była prostytutką zamordowaną w 1967 roku przez jej ostatniego klienta. Od niej wiele dowiedział się o życiu prostytutek. Zrozumiał, przez co przechodziły po utracie przyjaciółek. W poprzedni piątek przepytał kilka z nich, kiedy stały na ulicy.
Edelbacher potwierdził, że reporter zadawał przekonujące pytania na temat poszukiwania nieznanego zabójcy. Mimo że szef policji wolał nie wchodzić w szczegóły prowadzonego śledztwa, w tym przypadku odsłonił karty.
W tym samym czasie, kiedy radio nadało audycję Jacka Unterwegera, reporter zabrał materiały i był współautorem artykułu o tychże morderstwach dla tygodnika „Falter”. Ton tekstu przypominał bardziej wstępniak, w którym podkreślano, że wprawdzie strach przed nieznanym zabójcą jest niezrozumiały, to jednak prasa jest odpowiedzialna za rozdmuchanie go do wymiaru paniki. Unterweger uważał, że większość dziennikarzy nie zdaje sobie sprawy, przez co przechodzą prostytutki. Ich publikacje miały jedynie zaspokoić „zachłanny voyeuryzm” czytelników z klasy średniej, ich apetyt na „sex, krew i łzy”. Prostytutki również czytały prasę, która w ich Zycie i pracę wnosiła panikę. Ich strach spowodował, że podejrzewały każdego i zasypywały policję nadmiarem zeznań. Sprawdzanie wszystkiego sprowadzało się tylko do „marnowania cennego czasu na poszukiwaniu prawdziwego mordercy”.