Książki

biografie i wspomnienia

dzienniki

Ocalałem z Treblinki. Wspomnienia lat 1942-1943

Opis książki Ocalałem z Treblinki. Wspomnienia lat 1942-1943:

Jechiel Rajchman, urodzony w 1914 roku w Łodzi, podczas II wojny światowej trafił do Ostrowca Lubelskiego, skąd w 1942 roku został – razem z młodszą siostrą – wywieziony do obozu zagłady w Treblince. Cudem ocalony z selekcji, musiał stawić czoło straszliwej rzeczywistości obozowej. Pracował kolejno przy sortowaniu odzieży ofiar komór gazowych, jako fryzjer, tragarz zwłok i „dentysta” – wyrywał złote zęby zagazowanym. Codziennie widział śmierć, był brutalnie bity, głodzony, poniżany – jak inni więźniowie. Tak przeżył prawie rok. Należał do organizatorów powstania w Treblince, które wybuchło 2 sierpnia 1943 roku. Zdołał uciec i przeżył jako jeden z pięćdziesięciu siedmiu ocalałych. Swoje wspomnienia spisał niewyszukanym językiem, jeszcze przed zakończeniem wojny. W tej pracy odnalazł siłę i motywację do życia.
Rajchman po wojnie wyemigrował do Urugwaju, jednak jego wspomnienia, spisane w jidysz, zostały opublikowane dopiero niedawno. Po przekładzie na francuski, niemiecki i szwedzki – kolej na polskie wydanie tego wstrząsającego tekstu.

Fragment książki: Rozwiń >>

Po kilku minutach rozlegają się wokół nas przeraźliwe krzyki. Pojawiają się nagie kobiety. Na korytarzu stoi morderca. Pokazuje gestem, że wszystkie mają podbiec do nas. Są straszliwie bite, pędzone przed siebie z krzykiem: Schneller, schneller!
Patrzę na te ofiary szeroko otwartymi oczami i nie mogę uwierzyć w to, co widzę. Każda kobieta siada przed fryzjerem. Przede mną siada młoda kobieta. Mam sparaliżowane ręce, nie mogę ruszać palcami. Kobiety siedzą naprzeciwko nas i czekają, aż obetniemy ich piękne włosy. Płaczą głośno, przeraźliwie.
Mój kolega zaczyna na mnie krzyczeć:
– Pamiętaj, będziesz zgubiony, morderca stoi obok i widzi, że pracujesz powoli!
Rozprostowuję palce brudnej ręki, ścinam włosy tej kobiety i wrzucam je do walizki, tak jak moi koledzy. Kobieta wstaje z krzesła. Widzę, że jest oszołomiona od razów, jakie jej wymierzono. Pyta mnie, w którą stronę ma iść, więc pokazuję jej drugie wejście, po lewej. Nie dążę nawet się obrócić, gdy następna kobieta siada. Chwyta moją rękę i chce ją pocałować:
– Błagam, niech pan mi powie, co oni zrobią z nami? Czy to już koniec?