Książki

literatura piękna

literatura piękna polska

Obsoletki

Opis książki Obsoletki:

"""Obsoletka to - poza wszystkimi medycznymi powiązaniami - wygodna forma literacka dla nielubiących zapominać. Dla ceniących nie tylko dobre wspomnienia, bo jedną z metod szukania sensu jest dla nich analiza straty. Dla tych wreszcie, którym świadomość, że strata może nadejść w każdej chwili z każdej strony - pomaga osiągnąć szczęście"". Justyna Bargielska ""Mitochondria moje podczas lektury Obsoletek trzęsły się ze śmiechu, zastygały w zadumie i dygotały z zachwytu"". Natasza Goerke ""Bargielska wymiata: językowo, światopoglądowo i matkopoglądowo. Jeżeli ktoś w życiu zajmuje się pisaniem wierszy i dziećmi, a na dodatek ma odwagę szanować swoje życie prywatne, to zabija w nas skutecznie stereotyp samopoświęcającej się kobiety. Obsoletki zmuszają do myślenia i pokazują różne sposoby radzenia sobie z traumą - ale wszystko to z humorem rodem z Topora"". Sylwia Chutnik"

Fragment książki: Rozwiń >>

Kuzynka znad zalewu dobrała się latem osiemdziesiątego bodaj szóstego ojcu do malucha, wyjechała na drogę do Warszawy i skasowała samochód. To jej ojciec kupił motorynkę na czternaste urodziny, więc wyjechała na tę samą drogę i na tym samym zakręcie potrąciła ją ciężarówka. Podobno leciała w powietrzu kilkanaście metrów z tą motorynką, ale ja wtedy nie bardzo byłam skłonna w takie rzeczy wierzyć, bo czternaście lat to już była dla mnie kobieta dorosła, z piersiami, a kobiety dorosłe, jak wiadomo, nie latają. Pogrzeb wypadł dokładnie w połowie wakacji, ale kościół był pełen ubranych na galowo dzieciaków. Trumny nie otwierali, kwiaty kładli raczej białe. Wspominając miły diapazon tego pogrzebu, dochodzę do wniosku, że koledzy tragicznie zmarłej w większości byli przed mutacją.
I tego samego lata umarła jakaś obca staruszka na kresach, z którą łączyły nas więzy krwi bliższe, niż nam mówiono. Zwłoki wystawiono, a potem z domu wozem konnym wyprowadzono i po drodze do kościoła przyłączała się do konduktu stopniowo cała wieś. Najwyraźniej nie tylko nasza rodzina od tej obcej staruszki pochodziła. Pamiętam, że zamiast przejeżdżać promem przez kanał, poszliśmy naokoło, nadrabiając ze dwa kilometry, do mostu, drogą pod lasem, gdzie teraz co krok tirówki stoją. Nie mogę, gdy obecnie o tym myślę, uwierzyć, że tych tirówek kiedyś tam nie było. Może w ziemi siedziały i piszczały cichutko jak mandragora.