Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Nocarz

Opis książki Nocarz:

Jeśli myślałeś, że wampiry nie istnieją, zobacz jak bardzo się myliłeś... Praca w służbach specjalnych niektórych może pociągać, innych odstraszać. Wiadomo - stres, narażanie życia i jeszcze obowiązek, który każe trzymać język za zębami. Ale dla niektórych to sposób na życie. Dzięki ciągłej dawce adrenaliny we krwi czują, że istnieją. Taką drogę wybrał Jerzy Arlecki. Służbie dla Ojczyzny gotowy był poświęcić wszystko. Dostał nowe życie, nową tożsamość, nową misję. Trafił do tajnej jednostki ABW, która pod przykrywką standardowych działań, zajmowała się walką z żądnymi krwi Renegatami. Nieumarli krwiopijcy, jakich dotąd nie widziałem. W tle ABW, walki o transporty krwi, tajne służby i działania specjalne opisane przez autorkę z zastanawiającą kompetencją. Nie chciałbym znaleźć się po niewłaściwej stronie jej glocka? Jarosław Grzędowicz, autor ?Pana Lodowego Ogrodu?

Fragment książki: Rozwiń >>

Trzeciego dnia rano porzygał się już po drugim kilometrze. Morawski przebiegł parę kroków z rozpędu, zawrócił i zatrzymał się przy podopiecznym.
– W życiu nie spotkałem jeszcze takiego patałacha. – Westchnął i zmarszczył brwi z dezaprobatą. – Kto tu pana do nas ściągnął?
– Nieważne – odparł zapytany, dysząc i ocierając usta ręką. – Na pewno nie miał racji.
– Nigdy pan niczego nie trenował oprócz tych paru skoków do wody, co? – rzucił kapitan bezlitośnie. – A koledzy na podwórku spuszczali regularne manto?
Nie twój zasrany interes, pomyślał Jurek, prostując się.
– Tak jest! – rzucił służbiście.
Pobiegł przed siebie, potykając się prawie co krok.
– To nie ma sensu – rzucił Morawski, biegnąc lekkim, swobodnym truchtem tuż obok. – Po co to panu? Tylko się pan ośmiesza tutaj. – Spojrzał spode łba i syknął cicho: – Wracaj do domu, dziewczynko.
Tamten zacisnął tylko wargi. Udał, że nie usłyszał ostatniej kwestii. Biegł dalej, zmuszając się rozpaczliwie do każdego kroku.
– To nie pana wina, że ma pan takie beznadziejne ciało. – Kapitan westchnął, kręcąc głową z udawanym politowaniem. – Nigdy za bardzo nie szło panu bieganie,co? No, ale mógł pan chociaż próbować coś z tym zrobić...
– Właśnie próbuję – wyrzęził Jurek z trudem.
Droga, którą biegli, zatętniła nagle od zwielokrotnionych rytmicznych kroków. Oddział czarno ubranych mężczyzn przemknął koło nich zwinnie. Jurek popatrzył za nimi, ledwo zdążył policzyć, nim zniknęli za zakrętem. Dziesięciu.
– Kto to? – spytał zdyszany.
Chciałby móc tak biegać, lekko i bez trudu. Niestety, nie w tym wcieleniu. Musiałby umrzeć i narodzić się na nowo. I dostać zupełnie inny pakiet startowy niż ten, który obecnie przypadał mu w udziale.
– Operacyjni – rzucił Morawski krótko.
– Piątka? – W oczach Jerzego zaświeciło nieskrywane ożywienie zmieszane z zazdrością.
– Nieee... – pokręcił tamten głową. – Nasi. Nocarze.
– Że co? – nie zrozumiał szeregowy.
– Oddział specjalny do zwalczania wampirów – wyjaśnił Morawski, przystając. – No to się wpierdoliłeś po uszy, młody. – Naraz odpuścił sobie oficjalną formę zwracania się do niego per „pan”. – Widziałeś nocarzy i wiesz, że istnieją. Nie wyjdziesz stąd nigdy, chyba że w trumnie. Gratuluję.
Arlecki stanął również. Popatrzył na przełożonego poważnie.
– Oni polują na wampiry, tak? – zapytał spokojnie. – A my szukamy dla nich informacji.
Kapitan patrzył na niego kpiącym wzrokiem.
– I jak ci się podoba ta historyjka? – rzucił, po czym zaczął biec przed siebie. – No, zapierdalaj pan, Bondzie! – ponaglił, wracając do oficjalnej formy „pan”;w tym kontekście brzmiało to wyjątkowo szyderczo. – Znowu się pan spóźnisz na śniadanie i ojczyzna będzie cię szukała po kiblach, mdlejącego z głodu. Nie wypada, po prostu nie wypada, zwłaszcza kandydatowi na oficera ABW...
– Mylą się panu rekruci, kapitanie – odparł zimno Jurek, ruszając za nim. – Nigdy nie zemdlałem z głodu. Mam żołądek strusia i jem byle co.
– I dobrze – mruknął Morawski. – Jeszcze się to panu przyda. Jak zdasz, oczywiście – dodał cicho, znów przez „ty”. – O ile zdasz.
Rekrut milczał, biegnąc obok. Chwilowo nie zadawał żadnych pytań.