Książki

biografie i wspomnienia

biografie

Nigella Lawson kulinarna bogini

Opis książki Nigella Lawson kulinarna bogini:

Gdyby dało się stworzyć esencję Nigelii Lawson, jakie miałaby ona składniki? Pewność siebie, obycie, miłość do właściwych mężczyzn i uprzywilejowane pochodzenie sprawiły, że ta niegdyś nieśmiała pisarka i szanowana publicystka kulinarna stała się gwiazdą i celebrytką na całym świecie.

Jednak za jej fortuną i popularnością kryje się dramatyczna historia rodzinna, pełna bólu i żalu ? niemal niemożliwych do zniesienia dla jednej osoby. Matka Nigelli zmarła na raka wątroby, gdy ta miała zaledwie 25 lat; jej młodsza siostra Thomasina zmarła na raka piersi, gdy Nigella była w dziewiątym miesiącu ciąży; drugie dziecko Nigelli miało zaledwie sześć miesięcy, kiedy u jej ukochanego męża, dziennikarza Johna Diamonda, rozpoznano raka gardła.

Mimo to bestsellerowa autorka pięciu książek kucharskich, prezenterka telewizyjna, projektantka przyborów kuchennych i matka dwójki małych dzieci stała się dla wielu inspirującą ikoną życia w całej pełni. Nigellę uwielbiają mężczyźni i kobiety ? kochają w niej zarówno kulinarną pasję, jak i jej apetyczne kształty.

SPIS TREŚCI:

WSTĘP
1. NIEPRZYJEMNY STAN
2. COMFORT FOOD
3. UOVO PURGATORIO I JARDY TIULU
4. KAFTANY I KRWAWE MARY
5. DIAMENTOWE DNI
6. DZIEDZICTWO THOMASINY
7. JAK JEŚĆ
8. NIGELLA GRYZIE
9. PORTRET NA STRYCHU
10. DOMOWA BOGINI
11. STWORZYLIŚMY SIĘ TAKIMI, JAKIMI JESTEŚMY
12. CORAZ WYŻEJ, CORAZ DALEJ
13. NIGELLA W KRAINIE CZARÓW
14. DOMOWA ŻYDÓWKA
15. AMERYKA
16. KRYMINAŁY I CHIŃSKIE PANTOFLE
17.NASTĘPNE DANIE

Fragment książki: Rozwiń >>

FRAGMENT:

ROZDZIAŁ SIÓDMY

JAK JEŚĆ

Choroba Johna rozpoczęła się w 1997 roku od zwyczajnego, choć- jak się okazało- złośliwego guzka na szyi. Na początku lekarze twierdzili, że to nic groźnego, lecz już niedługo stało się jasne, że cała historia nie skończy się dobrze. Gdyby wyniki pierwszych badań, robionych trzy miesiące wcześniej, nie zostały źle zinterpretowane i guz usunięto by prędzej, być może wszystko potoczyłoby się inaczej. -Nie można myśleć w ten sposób- powiedziała Nigella, wieczna pragmatystka.
W 1998 roku John miał poważną operację usunięcia nagłośni oraz tego, co pozostało z języka. Jego przełyk został wyłączony. Diamond przeszedł też zabieg tracheotomii, który miał ułatwić oddychanie; jedzenie przyjmował bezpośrednio do żołądka przez specjalną rurkę. Całkowita utrata głosu była druzgocąca nie tylko dla rodziny i najbliższych, lecz także dla jego wielbicieli w Radio 4. John był nie tylko płodnym i nagradzanym autorem, felietonistą roku 1997 według \" What the Papers Say\" i jednym z kandydatów do nagrody Samuela Johnsona w 1999 roku. Był także dziennikarzem i prezenterem, pojawiającym się często w telewizji i prowadzacym \" Fourth Column\" oraz \" After Hours\" w radiu BBC. - John uważał, że głos stanowił znaczącą część jego samego- powiedziała Nigella, odsłaniając pamiatkową plakietkę w londyńskim szpitalu Royal Mardsen, gdzie leczył się Diamond. Po jego śmierci w 2001 roku otwarto tam najnowocześniejsze na świecie laboratorium głosu poświęcone pamięci Diamonda. -Niemozność mówienia leczeniem okazała się potężną stratą.
Przykrywając dziurę w gardle eleganckimi golfami i wlewając sobie szampana bezpośrednio do żołądka, w teatralny sposób manifestował swój stosunek do kostuchy. Jego prośba, by móc zobaczyć usuniety nowotwór, by dotknąć własnego wroga, przygotowała grunt pod sposób, w jaki miał się później leczyć. Guz byl ciemny i twardy, z białym, oleistym środkiem. - Wygląda jak ośmiornica- zauważyła Nigella.- Raczej kałamarnica-poprawił ją chirurg. Nowotwór był wynikiem wieloletniego palenia. John nie omieszkał wspomnieć o tym pewnej pani W. z Virginia Water, która w liście poprosiła go o radę; nie wiedziała, jak oduczyć swoich synów nowego nawyku.- Paliłem od trzynastego roku życia aż do czasu, gdy miałem lat trzydzieści kilka. Byłem prawdziwym weterane- dziennie szły dwie paczki. Ale postanowiłem przerzucić się na gumę nikotynową, cygara i cygaretki- zwracał się bezpośrednio do synów pani W.- Prawdopodobnie nigdy nie poznaliście nikogo z moja chorobą. ja też nie znalem takich osób. Co więcej, spotkaliście tysiące osób z papierosem w ręku, które wyglądają krzepko, które nie ślinią się przy mówieniu i potrafią spożyć posiłek bez wykasłania go na obrus, które nie patrzą na was łzawiącym okiem i nie opowiadają o liczbie rurek, jakie w trakcie ośmiogodzinnej operacji wkłada się człowiekowi do żołądka. Ja jestem chodzącym- choć juz nie mówiącym-bohaterem filmów, które każdy z nas zna ze szkoły: czarne płuca, probówki pełne smoły. Filmów, które nigdy nie odciągnęły mnie od palenia, dlatego że opowiadały o paleniu w innym wszechświecie. (...)