Książki

kryminał, sensacja

kryminał

Niegodziwcy

Opis książki Niegodziwcy:

"Pierwszego dnia po wakacjach dwójka dzieci przychodzi wcześniej do szkoły. W sali gimnastycznej dokonują makabrycznego odkrycia - na linach pod sufitem zwisa pięć zmasakrowanych ciał. Brutalność morderstwa i podejrzenie, że stoi za nim jakiś poważniejszy zamysł, stawiają duńską policję na nogi. Szef wydziału zabójstw, Konrad Simonsen, dostaje wolną rękę w prowadzeniu śledztwa. Dochodzenie jednak wolno posuwa się naprzód, a gdy mimo policyjnego nadzoru znika jedyny człowiek, do którego prowadzą wszystkie poszlaki, trafia w ślepy zaułek. Tymczasem w internecie zaczyna krążyć informacja, że zbiorowe morderstwo było sprawiedliwym samosądem dokonanym na pedofilach, których nie spieszy się ukarać państwo. Powolna identyfikacja pierwszych ofiar zdaje się potwierdzać te plotki. W obliczu narastających obaw i wrogości opinii publicznej Konrad Simonsen stara się nie dopuścić do przecieku sensacyjnych wiadomości do prasy. Mistrzowsko poprowadzona fabuła i doskonałe wyczucie współczesnych lęków - kryminał rodzeństwa Hammerów to połączenie wciągającej intrygi z opowieścią o manipulacji, sile demagogii i braniu sprawiedliwości we własne ręce.

"Tak dobre powieści można policzyć na palcach jednej ręki. (…) Lotte i Søren Hammer napisali thriller, któremu przeznaczone jest międzynarodowe uznanie. Mistrzowsko wciągają czytelnika w mroczną akcję, odkrywają brudne tajemnice, piszą o grozie wymykającego się spod kontroli gniewu. Rzucają wyzwanie społeczeństwu. To powieść kryminalna największego kalibru"
"Vejle Amts Folkeblad"

"Fabuła Niegodziwców wciąga, a napięcie ani na moment nie spada. Galeria pełnokrwistych postaci i żywy, mocny język przykuwają uwagę czytelnika do ostatniej strony".
"Jyllands-Posten"

Fragment książki: Rozwiń >>

W poniedziałkowy ranek białymi, wełnistymi smugami kraj spowiła mgła. Dwoje dzieci przemierzających szkolny dziedziniec widziało nie dalej niż na metr.
Szły na pamięć, ostrożnie i badawczo stawiając kroki. Chłopiec trzymał się z tyłu, pod pachą ściskał szkolny plecak. Nagle przystanął.
– Nie idź tak szybko!
Dziewczynka też się zatrzymała. W jej włosach zgęstniała mgła. Otarła krople z czoła, i cierpliwie czekała, aż młodszy braciszek upora się z włożeniem plecaka. Odezwał się po turecku; nieczęsto używał tego języka, a prawie nigdy w rozmowie z nią. Teraz mocował się z szelkami.
Dziewczynka podeszła bliżej, ale mu nie pomogła. Gdy plecak był już na swoim miejscu, chłopiec wziął ją za rękę, a ona się rozejrzała – wokół była tylko mgła i mrok.
– Zobacz, co narobiłeś – powiedziała.
– Co narobiłem? – zapytał cieniutkim głosikiem i mocniej ścisnął jej rękę.
– Wszystko jedno. I tak tego nie zrozumiesz.
Wybrała kierunek na chybił trafił i nie widząc wiele, zrobiła kilka kroków; po chwili znów przystanęła. Chłopiec do niej przylgnął.
– Jesteśmy zgubieni?
– Głupek.
– U mamy się świeciło.
– Tu też zaraz będzie światło.
– A co znaczy „zgubieni”?
Nie odpowiedziała. Starała się przekonać samą siebie, że nie ma się czego bać, że szkolny dziedziniec nie jest taki duży i że po prostu muszą iść dalej.
– Nie wolno nam chodzić z obcymi. Cokolwiek by się działo, nie wolno nam chodzić z obcymi. Prawda?
Był bliski płaczu; dziewczynka ciągnęła go za sobą, stawiając kolejne niepewne kroki. Nagle dostrzegła słabe światełko migoczące z przodu i ruszyła w jego stronę.
Gdy dotarli do głównego wejścia, chłopiec puścił jej rękę i spiesznie wszedł do budynku, zapominając, że jeszcze kilka minut temu był bliski płaczu.
Chwilę później spotkali się na korytarzu do sali gimnastycznej.
Dziewczynka czytała, siedząc na ławeczce, a on przybiegł z piłką w dłoniach.
– Pograsz ze mną? Tak dobrze grasz.
– Powiesiłeś kurtkę jak trzeba i porządnie ustawiłeś plecak?
Otworzył szeroko oczy i gorliwie pokiwał głową, starając się wyglądać jak ucieleśnienie wiarygodności.
– Idź na górę i zrób to.
Bez protestu czmychnął na schody, ale wkrótce znowu się pojawił i prosił, by z nim zagrała.
– Najpierw muszę skończyć czytać. Ty zacznij, a ja zaraz przyjdę.
Chłopiec sceptycznie zerknął na książkę. Była gruba.
– Ale za chwilę przyjdziesz?
– Jak skończę ten rozdział. Idź tam i pobaw się sam.
To nie potrwa długo.
Chłopiec zniknął za drzwiami. Po chwili dziewczynka usłyszała dochodzący z sali gimnastycznej odgłos odbijania piłki; pochyliła głowę nad lekturą, od czasu do czasu zamykała oczy i wyobrażała sobie, że znajduje się w opowieści, którą czyta.
Brat znów jej przerwał.
– Nie mam gdzie grać – zawołał z sali.
– Dlaczego nie?
– Bo tu wiszą jacyś panowie.
– To ich omijaj.
Chłopiec nagle wyrósł przed nią. Nie słyszała jego kroków.
– Nie podobają mi się ci panowie.
Dziewczynka kilka razy badawczo wciągnęła powietrze.
– Puściłeś bąka?
– Nie, ale nie podobają mi się ci martwi panowie. Są pocięci.
Podirytowana wstała i poszła do sali gimnastycznej. Chłopiec szedł tuż za nią.
Na podwieszonych do sufitu linach wisiało pięciu mężczyzn. Byli nadzy i wisieli twarzami do wejścia.
– Obrzydliwi, co?
– Obrzydliwi – odpowiedziała i zamknęła drzwi.
Potem objęła brata ramieniem.
– Nie będziemy grać w piłkę? – zapytał.
– Nie, nie teraz. Poszukamy kogoś dorosłego.