Książki

literatura piękna

Nasienie zła

Opis książki Nasienie zła:

Gotycki romans autorki słynnej "Czekolady".


Nigdy nie jest łatwo pogodzić się z faktem, że ktoś, kogo się kiedyś kochało bez pamięci, znalazł dziewczynę swoich marzeń. Alice przekonuje się o tym, gdy Joe przedstawia jej swoją nową sympatię, Ginny. Zazdrosna, czuje odrazę do Ginny, eterycznej piękności otoczonej grupą podejrzanych znajomych.

Wkrótce Alice odnajduje w pokoju Ginny schowany tam stary pamiętnik i czyta o Danielu Holmesie, jego przyjacielu Robercie i tajemniczej kobiecie, która zauroczyła ich obu – Rosemary Virginii Ashley, pochowanej przed półwieczem na cmentarzu w Grantchester – pochowanej, ale bynajmniej nie zapomnianej.

Gdy obie historie splatają się ze sobą, przeszłość i teraźniejszość stają się jednym; Alice uzmysławia sobie, że jej instynktowna nienawiść do nowej dziewczyny Joego może brać się nie tylko z zazdrości, i pogrąża się w koszmarnym świecie obsesji, zemsty, pokusy – i krwi.

Fragment książki: Rozwiń >>

To był piękny, rześki dzień złotej jesieni, na ziemi słał się jaskrawy kobierzec liści, niebo było tak okrągłe i błękitne jak to, pod którym dawno, dawno temu pędził mały pociąg. Ludzi przyszło mało: ja, Robert, garstka innych, wszyscy w czerni, o twarzach jak mgliste plamy w słońcu. Twarz Roberta jest jedyną, którą mam żywo w pamięci, blada, zmieniona przez rozpacz w swoją własną karykaturę. Jego widok sprawiał mi ból.

„Tylko białe kwiaty”, napisali w ogłoszeniu w „Cambridge News” i tego dnia były ich setki: lilie, róże, wielkie, kosmate, rozbuchane chryzantemy, ułożone wokół grobu, wzdłuż trawiastej ścieżki i wieńczące opuszczaną do ziemi trumnę. Ich woń dusiła, ale mroczny zapach z grobu był
jeszcze silniejszy i kiedy ksiądz wypowiedział ostatnie słowa nabożeństwa, cofnąłem się od wykopanego dołu jak człowiek odsuwa się od krawędzi urwiska, przejęty cierpieniem przyjaciela, ale jednocześnie dziwnie zamroczony. Może to przez te kwiaty.

Wybrał dla niej piękną kwaterę: w głębi cmentarza, przy samym murze, pod splecionymi gałęziami głogu i osłaniającego od słońca cisu. Drzewo śmierci stało pod rękę z drzewem życia, ich jasne jagody zdawały się drwić z rozpaczy żałobnika, jakby w zmowie ze słodyczą dnia przywdziały swoje najradośniejsze barwy, by uczcić odejście zmarłej. W lecie będzie tu pięknie, pomyślałem sobie, nic, tylko cień, zieleń i cisza. Tego roku cykuta i wysokie chwasty zostały powyrywane z okazji pogrzebu, ale odrosną.

Odrosną.

Ta myśl jakoś mnie zaniepokoiła, ale nie miałem pojęcia, dlaczego. A niechże odrosną, niech się wedrą w ten cichy zakątek, niech okryją grób, kamień i pamięć o Rosemary na zawsze; niech z jej niewidzących oczu wystrzelą kwiaty. Gdyby tylko to był koniec, pomyślałem. Gdyby tylko dało się
o niej zapomnieć. Ale Robert oczywiście będzie pamiętał. Przecież ją kochał.

Rosemary pojawiła się w naszym życiu wiosną 1947 roku. Szedłem obok jazu przy moście Magdalene do herbaciarni, gdzie umówiłem się z Robertem; potem mieliśmy pójść do biblioteki. Miałem dwadzieścia pięć lat i byłem na studiach doktoranckich; pisałem rozprawę o prerafaelitach (pogardliwie podówczas traktowanej szkole malarstwa, na którą miałem nadzieję przywrócić modę). Egzystowałem w świecie książek i prawd absolutnych, co odpowiadało mojej skrytej i cokolwiek obsesyjnej osobowości. Niezmącone od stuleci milczenie kamieni i kocich łbów Cambridge było idealnym tłem dla moich studiów i dawało mi schronienie od oszałamiających postępów współczesnego świata. Żyłem przeszłością i było mi z tym dobrze.

Miałem jednego serdecznego przyjaciela, bardzo przyzwoitą kwaterę przy drodze na Grantchester i pokaźne kieszonkowe od ojca, w uzupełnieniu stypendium przyznanego mi przez uczelnię. Byłem święcie przekonany, że po obronie doktoratu zostanę na uczelni jako pełnoetatowy wykładowca.
Może w Pembroke, gdzie pracował mój opiekun naukowy, doktor Shakeshafte, który zawsze wiązał ze mną wielkie nadzieje. Moje życie zaplanowane było tak starannie i precyzyjnie jak ogrody i trawniki Cambridge i do głowy mi nie przyszło, by ten plan zakwestionować czy liczyć na coś więcej.

Tamtego szczególnego dnia, kiedy jasne poranne słońce złociło wielodzielne okna Magdalene College, było mi lekko na duszy. Na moście przyspieszyłem kroku i już zaczynałem coś sobie nucić, kiedy usłyszałem w dole jakiś dźwięk i znieruchomiałem.

Czasem się zastanawiam, co by się stało, gdybym zignorował ten dźwięk, gdybym przebiegł przez most, ile sił w nogach, nie oglądając się za siebie, ale oczywiście nie było takiej możliwości. Za dobrze wszystko zaplanowała. Bo widzisz, ten dźwięk, którego nie dało się pomylić z żadnym innym, to był plusk czegoś wpadającego do rzeki.

Była wiosna i Cam osiągnęła swój najwyższy poziom. Sto metrów dalej woda rozbijała się z hukiem o jaz i gdyby ktoś w tym miejscu wpadł do rzeki, prawie na pewno uwiązłby wewnątrz śluzy i tam utonął. Dlatego właśnie nie wolno było wpływać łodzią za most; zresztą, nikt nie był aż tak głupi,
by próbować. Przez chwilę stałem nieruchomo i wychylony za poręcz wypatrywałem zmrużonymi oczami kłody, uszkodzonej łodzi czy jakiegoś niesionego prądem śmiecia, który był źródłem tego dźwięku; i wtedy zobaczyłem ją, jej bladą, rozmazaną twarz, jasną, wydymającą się suknię, zapadnięte oczy i rozmyte rysy, jakby już była duchem.
– Hej! – zawołałem i na moich oczach jej głowa zagłębiła się w rwącym nurcie niczym głowa zmęczonego dziecka opadająca na poduszkę. Nie krzyknęła, nie pomachała, nie zrobiła nic. Przez ułamek sekundy miałem wrażenie, że to przywidzenie, tak nierzeczywisty był ten obraz. A potem
nagle dotarło do mnie, że to nie żaden przypadek, nie sen, tylko jakaś nieszczęsna desperatka, którą pół minuty dzieliło od śmierci w mule i ja jeden mogłem ją uratować. Dlatego zerwałem się do biegu, tak jak tego oczekiwała, popędziłem brzegiem rzeki, ściągając płaszcz, marynarkę i buty, okulary zsunęły mi się z nosa, zdyszany krzyczałem: „Zaraz! Hej! Proszę pani! Proszę pani! ”, a ona nawet na mnie nie zerknęła. Wskoczyłem do wody kilka metrów w dół rzeki od powoli dryfującej nieznajomej, przygotowany na szok towarzyszący zetknięciu z zimną wodą. Poczułem pod bosymi stopami muł na dnie, ale przynajmniej nie było dla mnie za głęboko. Wyciągnąłem do niej ręce. Moje dłonie musnęły jej suknię i zacisnęły się jak imadła. Lichy materiał się rozdarł, ale mój chwyt już wtedy był pewny i trzymając z całych sił półprzytomną dziewczynę, usiłowałem przebić się z powrotem w stronę mostu. Nie wiem, jak długo to trwało i jak tego dokonałem; nigdy nie byłem człowiekiem czynu, ale przypuszczam, że młodość i niewiedza pracowały wówczas na moją korzyść, i jakimś cudem, przytrzymując się obmurowanego nierówno ułożonymi cegłami brzegu, zdołałem wciągnąć nas oboje na bezpieczną, spokojną wodę. Najpierw wydobyłem z rzeki dziewczynę, potem sam wywlokłem się na brzeg i musiałem chwilę odpocząć, dysząc chrapliwie i lekko krwawiąc z nosa. Ona leżała w pozycji, w jakiej ją zostawiłem, z głową odrzuconą do tyłu i rozkrzyżowanymi rękami, ale jej powieki trzepotały, a oddech był miarowy. W pierwszej chwili pomyślałem, że musi jej być zimno, wziąłem więc swój płaszcz, pierwszą z części garderoby rozrzuconych wzdłuż brzegu, i nieporadnie okryłem nim jej ramiona; teraz, kiedy nic już jej nie groziło, jakoś krępowałem się jej dotykać, jakby w obawie, że taka poufałość mogłaby ją rozgniewać.