Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Na krawędzi cienia

Opis książki Na krawędzi cienia:

Kylar Stern odrzucił życie zabójcy. Po krwawym przewrocie, zorganizowanym przez Króla-Boga, mistrz i najbliższy przyjaciel Kylara zginęli. Przyjacielem był Logan Gyre - następca cenaryjskiego tronu. Jednakże niewielu arystokratów przeżyło, żeby opłakiwać jego śmierć. Kylar zaczyna więc od nowa: w nowym mieście, z nowymi towarzyszami, w nowym zawodzie. Kiedy jednak dowiaduje się, że Logan może żyć - uwięziony, w ukryciu - staje przed najcięższym wyborem: może na zawsze porzucić drogę cienia i odnaleźć spokój w nowej rodzinie. Może też wykorzystać swój niszczycielski talent i lata ćwiczeń, żeby ratować przyjaciela i kraj... jednak wtedy straci to, co dla niego najcenniejsze.

Fragment książki: Rozwiń >>

Jak zawsze rozsiadła się niczym królowa, wyprostowana, we wspaniałej, idealnie leżącej sukni, z nienagannie ułożonymi włosami, chociaż już siwiejącymi przy skórze. Dziś rano miała pod oczami ciemne sińce. Kylar domyślał się, że żaden z przywódców Sa’kagé – z tych nielicznych, którzy przeżyli – nie spał za wiele od czasu khalidorskiej napaści.

– Dzień dobry, też życzę ci miłego dnia – odpowiedział Kylar, sadowiąc się w głębokim fotelu w gabinecie.

Mama K nie odwróciła się, tylko dalej wyglądała przez okno. Zeszłej nocy deszcze zgasiły większość pożarów w mieście, ale nadal wiele domów tliło się i miasto było skąpane w szkarłatnym świcie. Plith, która oddzielała bogatą, wschodnią Cenarię od Nor, wyglądała jak rzeka krwi. Kylar nie był pewien, czy tylko z powodu przesłoniętego dymem słońca. W ciągu tygodnia od przewrotu khalidorscy najeźdźcy wyrżnęli tysiące ludzi.

– Szkopuł w tym, że truposz wie, co się kroi.
– Skąd?
Zwykle Sa’kagé działało o wiele sprawniej.
– Powiedzieliśmy mu.

Kylar potarł skronie. Sa’kagé uprzedziłoby truposza tylko po to, żeby w razie nieudanego zamachu nikt nie podejrzewał organizacji. To oznaczało, że truposzem mógł być tylko jeden człowiek: zdobywca Cenarii, Król-Bóg Khalidoru, Garoth Ursuul.

– Ja tylko przyszedłem po swoje pieniądze – powiedział Kylar. – Wszystkie kryjówki Durzo... wszystkie moje kryjówki spłonęły. Potrzebuję pieniędzy na łapówkę dla straży przy bramie miejskiej.

Od zawsze systematycznie oddawał Mamie K część zarobków, żeby je inwestowała w jego imieniu. Powinna mieć dość pieniędzy nawet na kilka łapówek.

Mama K w milczeniu przerzucała kartki ryżowego papieru leżące na biurku. W końcu podała jedną Kylarowi. W pierwszej chwili cyfry go oszołomiły. Inwestował w nielegalny import ziela lubieżnicy i kilku innych uzależniających roślin, miał konia wyścigowego, udziały w browarze i paru innych interesach, pożyczał pieniądze na lichwę, był współwłaścicielem ładunków, między innymi z jedwabiem i klejnotami – z całkiem legalnymi towarami, jeśli pominąć fakt, że Sa’kagé płaciło za nie dwadzieścia procent w formie łapówek zamiast pięćdziesięciu według taryfy celnej. Już sama liczba informacji zawartych na tej stronicy przyprawiała o zawrót głowy. A połowy z nich w ogóle nie rozumiał.

– Mam dom? – zdziwił się Kylar.
– Miałeś. W tej kolumnie zaznaczono towary stracone w wyniku pożarów i łupieży. – Krzyżyki znajdowały się przy wszystkich pozycjach poza jedną wysyłką po jedwab i jedną po lubieżnicę. Stracił w zasadzie wszystko, co miał. – Żadna z tych dwóch wypraw nie wróci w ciągu najbliższych miesięcy, o ile w ogóle ma szansę. Jeśli Król-Bóg nadal będzie przechwytywał statki cywilne, możesz o nich zapomnieć. Oczywiście, gdyby nie żył...

Widział, do czego to zmierza.

– Według tych rachunków moja część nadal jest warta dziesięć do piętnastu tysięcy. Sprzedam ci je za tysiąc. Tylko tyle potrzebuję.

Zignorowała go.