Książki

literatura piękna

Moja les

Opis książki Moja les:

Pierwsza polska les story.


„Moja les” to historia pewnego uczucia, ukazująca jego wyzwolicielską i zarazem niszczycielską siłę; to opowieść uwodząca humorem i barwną narracją, ciepło zmysłowa i metafizyczna, z pewnością nie sentymentalna. Jednym słowem – historia prawdziwej miłości. A że kobieta kocha kobietę? Cóż! Nieraz i tak bywa.

Miłka i Dorota są parą od kilku lat. Wspólnie wychowują córeczki Miłki i starają się o jeszcze jedno dziecko. Miłka próbuje zajść w ciążę drogą inseminacji. Razem z Dorotą, która wyposażona jest w „usta do jedzenia, stopy do stąpania po ziemi, a tyłek do siedzenia na krześle” poszukują plemnikodawcy, znajdując czas na codzienne zajęcia: happeningi wegetarian, dysputy z Babą na Wysokościach, awantury domowe i namiętne godzenie, pomoc przyjaciołom w opresji i niezupełnie dobrowolny wolontariat w hospicjum... Spotykają przy tym całą galerię dziwnych typów zamieszkujących nasz kraj: Kasię Organizatorkę, Lupkę-Dupkę, co przemieniła się w Antosię, Bysia Ochroniarza, Łukasza Awanturnika, Klarę Czarnulkę... Postacie zarysowane są ostrą kreską, wyraziście, ale prawie nic nie jest tu czarno-białe, jednowymiarowe.

Fragment książki: Rozwiń >>

Dlaczego, jak się śmiejemy, to trzęsie się nam brzuch? A nie płuca? – jęczy wśród chichotów Miłka. Zaraz też piszczy i znów kwiczy, biorąc najwyższe C pośród główek, rączek, pup i nóżek. Ledwie wystaje spod kłębka dziewczynek, które łaskoczą ją z wprawą. A wrzawy robią więcej niż marcowe koty. Małe: Sławka i Bożka. Czyli: Grzymisława i Bożysława. Kto to widział normalnym dzieciom takie imiona nadawać? Ale ona, Ludmiła, chciała tradycję rodzinną podtrzymać, że niby słowiańskie, staropolskie imiona mają znaczenie. Kiedyś każde imię było osobne, jedyne, na własność, idealnie pasujące jak portki szyte na miarę. Tacy Indianie jakie opisowe, wszystko mówiące imiona nosili: Wiatr we Włosach, Siedząca Sowa, Gryzący Bóbr, Trzy Zęby, Jeleń na Rykowisku... Nazwy z sensem jak przy stwarzaniu świata. Gdyby nie ta tradycja, to pomyślałabym, że moja Miłka do jakichś nacjonalistów, narodowców przystała, bo tam wśród nich także moda na Mieszków, Sławków, Ziemków i podobnych Piastów z Rzepichą. I jeszcze chciała, żeby starsza dziewczynka sławiła absolut, a druga żeby nie bała się swego głosu dziewczyńskiego, żeby słychać ją było niczym wulkan, kiedy złość się w nim gotuje. Nie żeby cicha i potulna była, jak jej mamusia nie przymierzając. Choć Miłka tylko na pierwszy rzut oka taka myszka pod miotłą, a swego jak trzeba umie bronić. Pazurami choćby.
A Dorota? Widać, że moi starsi nie przywiązywali wagi do tradycji. Bo to było tak. Jedziemy kiedyś z wycieczką krajoznawczą, w Polskę tak sobie jedziemy, ale na trzeźwo. Patrzymy po drodze: Kalisz. Pradawne miasto słowiańskie, jeszcze z czasów rzymskich, więc się zatrzymujemy. A tam niespodzianka: baszta Dorotka. Podobno zły starosta kazał swoją córkę Dorotkę żywcem w jednej z piętnastu baszt zamurować. Za zakazaną miłość do szewczyka. Wiadomo, że ubogiego, bo innych szewczyków wówczas nie było. Nie to co dziś – Manolo Blahnik „Seks w wielkim mieście” obsługujący. To tyle legenda. Bardziej prawdopodobne jest, że w baszcie kaliskiej córy Koryntu zamykano, które od prawieków nazywano dorotkami, wystarczy Morsztyna poczytać, to co miesiąc temu „swawolne, wszeteczne i niezawstydzane” czytała mi na głos Miłka. Tak jak ja na wszystkie pędraki niewyrośnięte Kajtek wołam, tak kiedyś widocznie lekkie panienki zwano, różnicy nie czyniąc, dorotkami. Więc taki źródłosłów jest, cokolwiek by rzec, staropolski, mojego imienia.
Jak już dziewczynki wykąpałyśmy, poczytałyśmy im do snu „Pippi” – o, ta Lindgren mądrą babką była, to położyłam homiczka na łóżku, odsłoniłam jej brzucho śmiejące i patrzę. Na wielką podłużną bliznę od samego pępka się ciągnącą. Pamiątkę po cesarkach. Najpierw, dawno temu, kiedy się poznałyśmy, myślałam sobie: szpeci moją sarenkę. Oj, nie podobała mi się ta różowa krecha wklęsła, dzieląca niczym rzeka piękny brzuch Miłki na dwa urodzajne brzegi. A teraz? To część jej samej, jej bólu, jej porodów, jej zwycięstw. Nie chciałabym, żeby miała gładką skórę. Wyciągnęłam z wazonu bukiet łąkowych wiechciów, co to go z wycieczki niedzielnej przytachały Bożka ze Sławką, zrywałam po jednym płatku i obsypywałam nimi brzuch mojej dziewczyny, ciało mojej bogini, boże ciało. Pachniało skoszoną trawą i mlekiem. Jak ona to robi, że nigdy nie śmierdzi? Nawet jej pot, jej najbardziej intymne zakamarki... A kiedy było po wszystkim, ona w śmiech. Strzepnęła przyklejone płatki margerytkowe, zwinęła się w fotelu, zamyśliła, a po chwili nagryzmoliła coś na kartce. Pyta, czy pamiętam, jak wygląda Wenus z Milo albo figurki płodności z paleolitu. I czyta mi „Śmiejącą się brzuchem”. Za diabła nie rozumiem jej wierszy, ale może sobie czytać. Wtedy tak błyszczą jej oczy. Widać, że poezja dobrze na krążenie jej robi.


Miłka maluje rzęsy. Na przyjście Kasi i Igi. Lubię patrzeć, jak mój homiczek robi delikatny makijaż. Już nie próbuje mnie namawiać do malowania. Ja i pomadka! Jak wół do karety! Ty masz twarz trolla. Herbertowską – docina mi Miłka. Jasne oczy, zadarty złośliwie nos i pełne szerokie usta. Gdzie tam wypełnione kolagenem lub permanentnie powiększone za pomocą implantów miękkich. Wyciąganych na życzenie. Z uwzględnieniem zapalenia, wyparcia „Obcego IV” lub przesunięcia go na policzek, brodę, nos ewentualnie do żołądka. W najlepszym wypadku rybie gwiazdy i gwiazdeczki, celebryty od Hollywood po Psią Wólkę nie mogą poruszać sparaliżowanymi wargami z implantem, który wstrzyknęły sobie w usta. Do mnie nie pasuje ani kolagen, ani implant, ani szpilki. Bo usta mam do jedzenia i całowania, stopy do stąpania po ziemi, a tyłek do siedzenia na krześle. Kęs smaczny, chód prosty, a siad rozwarty.
Pierwsza przychodzi Kasia. Z torbą pełną lodów. Kasia to z tych, co ma humorki, wielkie serce i wyrozumiałego męża. Reprezentuje idealnie typ dziewczyn zadbanych do niemożliwości. Czasowych i finansowych. Prosto z frytkownicy, zmarszczki jak nic murowane za lat kilka, a na razie bordowe pazurki, fioletowe podcienie oczu ściąg­nięte z filtrów artystycznych Photoshopa i pasemka zielonkawe na głowie. Omiata mnie wzrokiem krytycznie i mruczy, że mogłabym brwi do regulacji, rzęsy na spiralę dać, a fryz zmienić, tobym niezła laska była.
Wszystkie będziemy Angeliną Jolie, prorokuję beztrosko, chirurgia twarzowa w Chinach ma przed sobą przyszłość świetlaną, angeloplastyka przemieni nas w chude anielice o żabich ustach z połamanymi szczękami. Wszyscy faceci będą ostatnim Bondem. Jamesem Bondem. Młodzi aż do śmierci, na środkach przeciwbólowych, faktem tym będziemy wstrząśnięci, ale nie zmieszani. Kasia ręką na mnie macha, że niereformowalna jestem, a ona chciała dobrze, kosmetyczkę swoją by mi wypożyczyła.
Iga ląduje po godzinie, jak zwykle zalatana, choć w życiu nie widziała kosmetyczki. Z wyjątkiem tych od piercingu. Inkrustowana jest kolczykami srebrnymi rozsianymi po całym ciele w liczbie coś koło sztuk dziesięciu, wliczając w to i te na częściach najbardziej niedorzecznych. Kolczyk w nosie jak obrączkowany byk, którego do rozpłodu prowadzi się, ciągnąc za kółko. Kolczyk na języku, kolczyk w sutku i na łechtaczce podobno zwiększają doznania erotyczne, jakby erotyka nie w głowie siedziała. I zero makijażu. Co nie przeszkadza jej zmieniać dziewczyny jak redakcje gazet, do których pisuje. Felietony ociekające śliną i zajadłością. Umie być w tym testosteronowa. Kiedyś myślałam, że hormon męski tylko mężczyźni mają, a tu się okazuje, że nie, że i kobiety. Z tym że gdy jeden facet może mieć dwa razy więcej testosteronu od drugiego faceta w skrajnych wypadkach, to jedna kobieta od innej kobiety nawet sto razy, o czym świadczy jej palec serdeczny dłuższy od wskazującego. Choć kto wie, może niedługo naukowcy odkryją, że za wolę walki odpowiada i estrogen, i sportowcy będą faszerować się przed startem żeńskimi hormonami? Wiedźmowatymi?
Iga Inkrustowana znana jest medialnie jako zdecydowana feministka i z branży. Na srebrnym łańcuszku zawsze wyeksponowana siekierka o dwóch ostrzach jej dynda, żeby broń Boże nie przegapiła jakiejś okazji. Tyle że nie wszystkie les wiedzą, co to labrys. Ja też nie wiedziałam, póki mi Miłka nie wytłumaczyła symboliki. Demeter bogini przed wiekami i mitami berło sobie zrobiła z siekiery o podwójnym ostrzu, a ku jej czci kapłanki kochały się miłością rodem z wyspy Safony. I Amazonki nie tylko z łuku strzelały, co miało wpływ na ich piersi pojedyncze, ale i wymachiwały całkiem z wprawą labrysami.
Przyszły więc do nas z lodami orzechowymi i sprawą. Tą sprawą, jak się zaraz okazało, było namówienie nas na marsz równości. Kasia, choć jest heteryczka, zawsze bawi się w organizację tego typu imprez. W ogóle na demonstracjach homki są w mniejszości, idą nasi przyjaciele, znajomi, zupełnie obcy heterycy, którzy pokazują, że są za. Nie licząc cyklistów i osób niepełnosprawnych, którzy paradują w swoich interesach, w końcu każdy do jakiejś mniejszości należy. Na marszach byłam kilka razy. Pamiętam, jak w Krakowie ludzie niepewnie uśmiechnięci tuptali, z rowerami, psami, dziećmi, kolorowymi chorągiewkami. W Poznaniu też jakoś niemrawo wcześniej bywało, pyrami nas co najwyżej obrzucano, póki policja na koniach nas nie rozgromiła, bo prezydent zgody na marsz nie podpisał. Niechcący chyba się nam przysłużył, bo od tego roku ludzie na nas sympatyczniej spojrzeli, a niebiescy z psami już nie na nas, a na wszechpolaków, którzy by komuś w mordę ideologicznie dali, oraz na zwykłych chuliganów, co to idei nie potrzebują, by komuś zasunąć, oko mieli. Ostatnio my z bębnami, z tęczowymi włosami, balonikami, transparentami oraz byłym księdzem odzianym w czarną skórę motocyklisty ciągnęliśmy, a komu nie w smak było, mógł sobie co najwyżej pozwolić na skandowanie: pe-da-ły, pe-da-ły, lub na recytowanie uroczego wierszyka: Chłopczyk i dziewczynka to normalna rodzinka. Ewentualnie zostało mu powiewanie napisami: RÓB TO W DOMU PO KRYJOMU, jakbyśmy seks na ulicy uprawiały, na co zresztą z ochotą niejeden by popatrzył.
Ale odkąd Miłkę poznałam, nic mnie do uczestnictwa w paradzie razem z nią nie skusi. A tym bardziej grymasy Igi lub trzepot rzęs Kaśki. Sama chodzę. Bo gdyby ktoś ośmielił się obrazić moją sarenkę lub czymś w nią rzucić, lub po skończonej manifie szarpać, do bramy ciemnej ciągnąć, to sprawa finał na policji albo pogotowiu by znalazła. Aż mnie szczęka boli, gdy mnie taki obraz olśni. I po kiego licha bym się szarpała zresztą z jakimś dresiarzem lub moherową babcią, posyłającymi nas do krematorium, do obozów zagłady, wymyślonych jednak dobrze na Żydów i zboczeńców, choć w ogóle to zło, to zło...
Miłka długo kłóciła się z Igą, aż im lody się roztopiły z tej złości i niezjedzenia. Trzeba ludziom uświadamiać, ilu nas jest, bo mówią, że nie znają żadnego geja, żadnej lesbijki, że to wymysł szatański jest. Jak będziemy siedzieć cicho, to nas połkną. Najpierw musimy pokazać wszem wobec, że jesteśmy, że mamy problemy, musimy zaistnieć jako siła społeczna i polityczna, ludzie tylko z silnymi się liczą, tylko z nimi pertraktują, potrząsała kolczykiem w nosie Iga.