Książki

posnaniana

varia

Mój ojciec i dęby

Opis książki Mój ojciec i dęby:

Historia Niezwykła, pełna nostalgii i zadumy, ale i młodzieńczej radości autobiografia Arkadego Fiedlera, znanego podróżnika i autora licznych publikacji. Książka o wielkiej miłości i przyjaźni między ojcem i synem. Zapis interesującej podróży do krainy dzieciństwa, młodości, ciepłych wspomnień. Autor we wzruszający sposób opisał wspólne z ojcem wędrówki nad Wartą, wśród dębów rogalińskich, polowania i wyprawy na ryby, marzenia o puszczy Amazonii, egzotycznych motylach - przeżycia, które ukształtowały jego osobowość i wpłynęły decydująco na jego losy. Mój ojciec i dęby to również barwna opowieść o ówczesnym Poznaniu i o mieszkaniu Fiedlerów, w którym zbierała się cyganeria poznańska i zawsze było gwarno i hucznie, o przejściach wojennych i powstaniu wielkopolskim. To także historia rodziny, kultywowania tradycji i pielęgnowania wspaniałej spuścizny.
Wznowiona po latach książka (wydanie III) została opatrzona słowem wstępnym autorstwa synów Arkadego Fiedlera - Arkadego Radosława i Marka - strażników pamięci ojca, prowadzących Muzeum-Parcownię Literacką A. Fiedlera w Puszczykowie. Autobiografia otrzymała również nową szatę graficzną, której ważnym elementem są archiwalne zdjęcia, ukazujące opisywane postacie i otaczający je świat.

Fragment książki: Rozwiń >>

Gdy następnym razem pojechaliśmy do Kunowa, była piękna sobota, towarzystwo myśliwych kipiące uciechą, ojciec jak zwykle wesoły, ale ja zaraz po przybyciu na miejsce milczkiem opuściłem dworek i z nabitym teszyngiem udałem się do parku. Czy waliło mi serce, czy drżała mi ręka? Na pewno. Teszyng był w porządku, a specjalne naboje - wypróbowane, ale przecież miał to być pierwszy królik samodzielnie upolowany. Zrozumiałe wzruszenie.

Znałem miejsca w parku, gdzie o tej popołudniowej godzinie wychodziły króliki z nor, więc skradałem się do nich ostrożnie jak Indianin. Nie zawiodłem się. Po wyjrzeniu spoza skrętu ścieżki spostrzegłem królika stojącego słupka tuż przy ścieżce, nie dalej niż piętnaście kroków ode mnie. Jak dotąd nie zauważył mnie.

Wycelowałem, strzeliłem. Poprzez chmurkę dymu zdołałem jeszcze zobaczyć gwałtowny ruch królika, gdy dał susa w gęste krzaki i zginął mi z oczu. Uciekł! A to historia! Może nabój był za słaby, może, podniecony, źle wycelowałem? Poczłapałem naprzód, ale tak byłem zmartwiony, że tylko ze wstrętem mogłem patrzeć na puste miejsce, gdzie przed chwilą stał królik. Co za wstyd, co za pech!