Miasto upadłych aniołów

Łędina, 30-06-2011

Na początek muszę się przyznać, że nie czytałam poprzednich części. Nie spodziewałam się, że wydawnictwo przyśle mi tę książkę, ale przysłało, więc zabrałam się za jej czytanie. Nie wiem, co działo się poprzednio, ale na moje szczęście w samej książce zostały umieszczone opisy poprzednich tomów, więc jako tako coś tam rozumiałam. Nigdy jakoś nie ciągnęło mnie do "Darów Anioła". Może dlatego, że często przekonywałam się, że te sławniejsze książki okazują się często marne? A może raczej dlatego, że wszyscy po nią sięgali i było w niej pełno wampirów, wilkołaków i łowców, a do tego miłości, romansów i krwi - co nie jest takie złe oraz tych wszystkich śmierci i powrotów postaci? Muszę przyznać, że bardzo ekscentrycznie podchodzę do takich mieszanek. Co za dużo to nie zdrowo, a tutaj było naprawdę tego wiele. Rozpocznę może od początku, czyli okładki, jak mam to w zwyczaju. Na okładce "Miasta upadłych aniołów" widzimy Simona. Nie jest on wcale główną postacią w tej powieści, ale to od niego wiele się rozpoczyna i jest on tym razem naprawdę kluczowy dla całej serii. Obrazek nie robi na mnie wielkiego wrażenia, tak samo jak poprzednie części. Chodź postać jest przystojna i stworzona zgodnie z opisem z wnętrza tomu, co rzadko się zdarza, to jakoś nie ma w niej magii oraz tego błysku, który przyciąga oczy. Takie oczywiście jest tylko moje zdanie i w zupełności możecie się ze mną nie godzić. Z treścią jest nieco inaczej. Po zapoznaniu się z najnowszym tomem z serii, wiem co tak naprawdę do tej książki wszystkich ciągnie. W dobie wampirów, wilkołaków i nocnych zabójców, którzy są zręczni jak koty, tajemniczy, a do tego wszystkiego zakochani, ta książka jest prawdziwym świecidełkiem wśród innych. Autorka Cassandra Clare postanowiła nie skupiać się na jednej rzeczy, ale połączyć ze sobą wszystkie, co spowodowało stworzenie jednego, wielkiego, mrocznego świata, który podoba się niemal wszystkim. Mimo moich "ale", co do książki muszę przyznać, że jest interesująca, a już na pewno inna, chodź momentami troszkę się nudziłam i miałam wrażenie, że już gdzieś to czytałam. Na przykład stworzenie z Simona Chodzącego za Dnia, nieco przypominało mi Blada, czyli ekranizację o wampirze zabójcy, który tak naprawdę nie pił krwi, ale przyjmował serum. Znowu sama postać wampirów i ich całokształt budził we mnie wrażenie tych z "Czystej "Krwi". To, że nie uważam, że cała ta faza z wampirami jest nieco przesadzona, nie znaczy, że nie oglądam niektórych serii, czy seriali o nich, które czasem są lepsze, a czasem gorsze, więc miałam na czym wyrabiać swoje zdanie. Poza tym sam Simon, który jak wspominałam wcześniej, pełni coś w rodzaju postaci kluczowej, wydał mi się nieco fałszywy i momentami irytujący. Chłopak miał powód, aby chodzić z dwiema dziewczynami naraz, jednak momentami zdawało mi się to nieco sztuczne, a już na pewno irytujące. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że autorka wprowadziła ten fakt, tylko po to, aby móc wprowadzić nieco więcej zamętu. Innymi znowu chwilami ta postać mi się podobała. Tom jest naprawdę gruby, bo liczy sobie aż czterysta trzydzieści stron, więc postaci jest naprawdę wiele i można mieć różne o nich zdanie, zależnie od sytuacji. W książce podobała mi się jednak najbardziej akcja, wykwintność niektórych postaci, ich różnorodność i miejsca akcji. Autorka pisząc o czymś, co miało związek z poprzednimi zdarzeniami, często do nich wracała, więc nie miałam problemu ze zrozumieniem niektórych sytuacji, nawet jeżeli nie czytałam poprzednich tomów. Zresztą od czego jest Internet i Google, które pomagają niemal we wszystkim. Książkę sobie na pewno zachowam, bo wierzę, że niebawem do niej wrócę, gdyż chce przeczytać poprzednie części oraz kolejne, bo z zakończenia można wnioskować, ze owe będą. Świat książki nie jest dla mnie może idealny, ale ciekawi, a czas z lekturą spędziłam miło, a to chyba jest najważniejsze.