Książki

literatura piękna

powieści obce

Matka Ryżu

Opis książki Matka Ryżu:

"... obudzisz Matkę Ryżu. - Kogo? - Dawczynię Życia. Na Bali jej duch żyje w kuklach uplecionych z wiązek ryżu. Z drewnianego tronu w rodzinnym spichlerzu strzeże obfitych plonów, które dzięki niej zebrano na ryżowiskach. Jest tak święta, że grzesznikom nie wolno przed nią stanąć i uszczknąć choćby jednego ziarenka z jej figurki. (...) W tym domu matką ryżu jest twoja babka. Jest strażniczką snów. (...) Siedzi na drewnianym tronie i w silnych rękach trzyma wszystkie nasze nadzieje i marzenia, małe i duże, twoje i moje. "
(fragment)

Pełna magii malajska saga rodzinna obejmująca okres od początku lat 30. XX wieku do współczesności. Centralną postacią jest urodzona na Cejlonie Lakszmi. Po szczęśliwie spędzonym dzieciństwie, mając 14 lat, opuszcza rodzinny kraj i wyjeżdża na Malaje. Za namową swatki matka przyjmuje w jej imieniu propozycje małżeństwa złożoną przez trzykrotnie starszego od dziewczynki wdowca, rzekomo człowieka majętnego. Okazuje się, że Aja nie jest osoba, jakiej się spodziewała, lecz ubogim , pozbawionym ambicji urzędnikiem, mieszkającym w drewnianym domku na palach.
Lakszmi nie poddaje się rozpaczy, bierze los w swoje ręce. Mając dziewiętnaście lat ma już szóstkę dzieci, w tym parę bliźniaków, które są dla niej jedyną radością życiową. Lakszmi staje się prawdziwą głową i ostoją rodziny, uosobieniem Matki Ryżu, jednej z najstarszych bogiń czczonych w Azji południowo – Wschodniej, zapewniającej dostatek i szczęście.
Tło dla historii rodzinnej stanowią wydarzenia z historii Malajów, byłych posiadłości brytyjskich wchodzących obecnie w skład Malezji. Kraju tradycyjnego, porośniętego dżunglą, w którym współżyło wiele narodowości. Szczególnie poruszające są przedstawione w opowieści opisy II wojny światowej i okrutnej japońskiej inwazji.

Fragment książki: Rozwiń >>

Oko szuka miejsca, gdzie mogłoby się zatrzymać, i przyciąga je Mohini. Na dobre. Moja siostra nie patrzy na oglądających zdjęcie, tylko na Lakszmanę. Obróciła głowę, ale nawet z profilu widać, że jest piękna i niezwykła. Już przez fakt, że nie spoziera w obiektyw, uchwycona w ruchu staje się bardziej żywa, bardziej rzeczywista od pozostałych osób zamarłych na fotografii. Czy to nie dziwne, że my wszyscy żyjemy, a ona jedna nie? Że żyje tylko na tym nieruchomym zdjęciu?

Nim codziennie rano zaczęła mnie budzić woń jaśminu, moim bohaterem był Lakszamana. Od brytyjskich żołnierzy nauczył się mówić "Cześć, dzieciaku". I tak do mnie wołał. Po angielsku. Wesoło. Był taki duży i rozrośnięty. W pamięci utrwaliłam sobie na zawsze jego obraz: młode, silne mięśnie grają mu w słońcu, gdy bez koszuli i na bosaka energicznie ubija kijanką pranie, rozpryskując dokoła jak jakiś wodny bóg skrzące się kropelki wody. Młody, żywiołowy, niezwykle przystojny, mający przed sobą wspaniałą, tęczową przyszłość, na podwórzu za domem trzepie na gładkim kamieniu brudną bieliznę.