Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Łowcy

Opis książki Łowcy:

Ludzie już dawno zawładnęli planetą, ale to im nie wystarcza. Chcą kontrolować wszechświat... i czas. Możliwość spojrzenia w przeszłość jest tak kusząca - zobaczyć świat sprzed setek milionów lat; świat formujących się kontynentów, świat, którym władają najwięksi drapieżcy, jacy kiedykolwiek stąpali po powierzchni Ziemi. Uczestnicy ekspedycji nie mają jednak pojęcia, że wybierają się gdzieś, gdzie nie przynależą. Do miejsca i czasu, w których spotkają się z czymś, z czym nie będą sobie w stanie poradzić nawet przy pomocy najlepszej broni palnej. Tam, gdzie znajduje się coś, co może nas wszystkich zabić.

Fragment książki: Rozwiń >>

W pewnym momencie dostrzegliśmy w oddali stożek przypominającego kopiec termitów. Sięgał mi mniej więcej do piersi, a w miarę, jak się do niego zbliżaliśmy, wzbijały się z niego chmary czarnych much.
– Odchody zauropodów! – krzyknął zachwycony Palfrey.
Reszta się zatrzymała, a Sofia Jegorovna zrobiła kilka kroków w tył.
– Nie ma do czego wziąć próbek – poskarżył się Palfrey, nerwowo przeszukując kieszenie.
Zacząłem się zastanawiać, czy jestem równie szalony, jeśli chodzi o przedmiot moich zainteresowań naukowych. Na pewno nie, na pewno jestem o wiele bardziej normalny. Odchody, choćby nawet dinozaurze – w życiu nie nosiłbym czegoś takiego po kieszeniach.
– Może w drodze powrotnej? – zaproponowałem.
– Pewnie tak… Ale zwróćcie państwo uwagę, jakie ilości owadów obsiadły je w takim krótkim czasie – pokazywał z przejęciem. Miał rację, na powierzchni śmierdzącej góry łajna roiło się od drobnych żyjątek.
– Ogromne zwierzę – stwierdził Martinez. – To jest jakieś trzysta litrów odchodów.
– Wcale nie chciałam tu przyjeżdżać, w ogóle! – Sofia Jegorovna prawie krzyczała.
Z gęstych zarośli wynurzyło się małe, przysadziste stworzenie na krótkich nogach. Podbiegło aż do nas i spojrzało na nas przelotnie, ale niezbyt je interesowaliśmy. Zaczęło węszyć i skierowało kroki w stronę łajna. Z wydłużonego ryja wystrzelił długi język, którym sprawnie zlizywało z powierzchni odchodów małe owady.
– Wspaniały przykład zachowania przystosowawczego – szepnął Palfrey i sięgnął po kamerę. – O czymś takim nie mieliśmy pojęcia, ale mogliśmy się przecież domyślić.
Obiektyw onieśmielił naszego gościa. Zwierzę stanęło na tylnych łapach, przez chwilę się nam przyglądało, po czym wykonało kilka skoków i zniknęło w kryjówce rosnących nieopodal zarośli.
– Chodźmy dalej. Gówna są jeszcze świeże, a to oznacza, że te bestie muszą być gdzieś blisko. Nie mam zamiaru nosić daremnie tej cholernej strzelby – oświadczył nieco już poirytowany Semion Ivanowicz i ruszył jako pierwszy.
Oddychał ciężko, miał rumieńce na twarzy, a jego kurtka pokryta była na ramionach i plecach ciemnymi plamami potu, które powoli zaczynały się stapiać w jedną. Pasek broni wrzynał mu się w masywne ramię. Wirgan spojrzeniem ponaglił Alice, przerzucił strzelbę na drugie ramię i ruszył za Ivanowiczem. W przeciwieństwie do Rosjanina był w doskonałej kondycji i doskonale sobie radził z ciężarem broni. Musiałem przyznać, że mnie to cholernie żelastwo ciążyło nadmiernie.
Otarłem pot z czoła i westchnąłem.
– Człowiek musi się po prostu przyzwyczaić – zaśmiała się madame Jessica. – I niech pan uważa, żeby to małe zwierzątko z puszczy nie musiało panu wylizywać butów. – Wskazała rozpłaszczoną kupę o wielkości dywanu.
– Jakieś zwierzę się w tym tarzało – stwierdził Grimkov. – Może po to, żeby je nie obsiadały te przeklęte muchy. Chodźmy, zanim nam uciekną – powstrzymał tym samym Palfreya od dalszego wykładu.
Po kolejnym kilometrze dotarliśmy do czegoś pomiędzy lasostepem a sawanną. Coraz częściej natykaliśmy się na odchody. Albo nie zauważaliśmy ich podczas jazdy samochodem, albo w tamtych niegościnnych terenach gady zachowywały ścisłą dietę.
– Muszę odpocząć – burknął Semion Ivanowicz. Twarz miał w kolorze ugotowanego raka i dosłownie parował.
Grimkov zatrzymał się, a zmęczony baron usiadł na kamieniu i wziął kilka solidnych łyków wody z manierki. Słońce stało wysoko, mimo że do południa pozostawało nieco czasu. Upał… Brakowało mi słów do odpowiedniego porównania.