Książki

literatura piękna

powieści polskie

Ku słońcu

Opis książki Ku słońcu:

Refleksyjna powieść obyczajowa, umiejscowiona we współczesnym Szczecinie. Magda, córka Jana i Marysi (znanych z powieści ?Bambino? nominowanej do wielu nagród w 2009 roku), powraca po latach z zagranicy do rodzinnego miasta, by pożegnać umierającą Ulę, swą ukochaną ciotkę... Szeroko zakrojona panorama losów trzech pokoleń Polaków na tle przemian społecznych, politycznych i mentalnych ostatniego trzydziestolecia, od walki z ?komuną? po lustrację. Wnikliwa psychologicznie historia o miłości, odchodzeniu i poplątanych ścieżkach życiowych wyborów.

Fragment książki: Rozwiń >>

- Marie? Mówi Juliette. Co słychać?
- Wszystko w porządku. A u ciebie? Opowiadaj.

Taką sztuczkę stosowałam, żeby nakłonić rozmówcę do wyznań, kiedy nie byłam pewna, czy go znam. Dzięki temu mogłam robić notatki i zbierać informacje. A poza tym zyskiwałam na czasie i łatwiej oceniałam, jak bliska jest nasza znajomość. To niesamowite, jak dużo potrafię wyczytać z samego głosu, z intonacji, ile mogę wyczuć. Słuchałam po raz pierwszy w życiu. Właściwie nie - słyszałam coś innego, coś, czego nigdy wcześniej nie zauważyłam. Zwyczajna rozmowa telefoniczna pozwalała mi określić, czy dana osoba jest mi bliska, czy daleka, życzliwa czy zawistna. To przynależało do odmiennego systemu, wykraczało poza grzeczność, stanowiło jedyne w swoim rodzaju doświadczenie. Całkowity brak wiedzy o ludziach, którzy się ze mną kontaktowali, podczas gdy oni zdawali się dobrze mnie znać, stawał się moim silnym atutem. Potrafiłam bez wahania ocenić ich szczerość i autentyzm. Juliette była mi bliska. To przyjaciółka, która szczerze mnie lubiła. Wyczuwałam to z troski o moje samopoczucie. I ze swobody, z jaką mówiła.

Opowiadała o problemach z przyjacielem, o szkolnych kłopotach syna i zmianach w życiu zawodowym. Nie mówiła jak ludzie, którzy zrzucają na kogoś swoje życie, jakby uwalniali się od brzemienia. Zwierzała się spokojnie, wręcz wstydliwie...

- A ty? Dlaczego nic nie mówisz?
- Wydaje ci się. Po prostu słucham. U mnie wszystko w porządku.
- A kłopoty z bezsennością?
No proszę, więc kiepsko sypiałam! Tylko tego brakowało.
- Teraz śpię jak dziecko.
- Czyli moje masaże okazały się dla ciebie zbawienne. Juliette para się kinetoterapią orientalną. Wspomniała o gabinecie i nowej dziewczynie specjalizującej się w shiatsu, która niedawno została jej asystentką. Opowiadała mi o konferencji poświęconej stresowi. Wpadłam jej w słowo.

- Juliette, jak dawno się znamy?

Doskonale opanowałam sztukę niewinnych pytań. Na pozór znam odpowiedź na wszystkie, a w rzeczywistości każda z nich, automatycznie udzielana przez rozmówców, pozwala mi wiele ustalić.

- To już chyba prawie dziesięć lat. Ale dlaczego pytasz?
- No cóż... Powiedzmy po prostu, że ostatnio zadaję sobie wiele pytań. Może ci się to wydać dziwne, ale próbuję odnaleźć się we własnym życiu, zwłaszcza małżeńskim, i dlatego potrzebuję ludzi, którzy dobrze nas znają. Chciałabym poznać inną wersję, dowiedzieć się, co widzą inni, jak nas postrzegają.

Zechciałabyś ze mną o tym pomówić? Mogłybyśmy się spotkać?

- Zabawne! To do ciebie zupełnie niepodobne. Ale skoro to takie ważne, chętnie ci pomogę. Mogę wpaść do ciebie na kawę, choćby zaraz. Mam przerwę między zabiegami, dwie osoby odwołały wizytę. Chyba pamiętasz, że nie tak dawno cię namawiałam, żebyś wszystko uporządkowała, nabrała dystansu.

Powiedziałaś, że masz to w nosie! Ale ton twojego głosu wskazuje, że sprawa stała się nagląca. Próbowałam ją uspokoić, oznajmiłam, że to tylko drobne, rutynowe śledztwo. Wybuchnęła śmiechem, nie była naiwna.

- Marie, przecież przed chwilą wszystko mi właściwie powiedziałaś. Kod wejściowy jest taki sam?
- Tak.

Rozłączyłyśmy się. No proszę, wcale nie tak trudno zadawać pytania przyjaciołom, nie wzbudzając podejrzeń. Nie muszę bać się pomyłek. To, co mnie spotkało, jest niewyobrażalne. Dla innych...