Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Księżniczka

Opis książki Księżniczka:

"Miałam wrażenie, jakbym czytała opis tego, co sama zrobiłam, przeżywając to jakbym tam naprawdę była." - Anna Perkowska, Wirtualna Polska

"To powieść przygodowa, której akcja toczy się we współczesnej Polsce, a dokładniej w Krakowie. Kraków, jak wiadomo, to miasto stare i z tradycjami, tętniące wspomnieniami wielu ciekawych ludzi, miejsc i wydarzeń. Pilipiuk wykorzystuje ten obraz miasta do własnych celów..." - Krzysztof Majcher, ZałogaG

"Powieści nie brakuje opisów ciekawych zdarzeń z historii świata, technicznych szczegółów działania urządzeń i uzbrojenia czy w końcu chemiczno-spożywczych receptur. Pilipiukowi udało się podać informacje w ten sposób, że chyba każdy czytelnik połknie je z zainteresowaniem." - Artur Machlowski, Valkiria

Fragment książki: Rozwiń >>

Siedziały właśnie przy kolacji gdy coś walnęło w drzwi. Stanisława uniosła leniwie spojrzenie znad talerza. W pierwszej chwili pomyślała, że kopnął w nie dzieciak od sąsiadów, ale w tej sekundzie nastąpiło drugie uderzenie. Pośrodku skrzydła pojawiło się pęknięcie.

Zaraz po tym jak kupiła mieszkanie wymieniła drzwi. Poprzedni właściciel z niewiadomych przyczyn zadowalał się jakąś tandetą z płyty paździerzowej obitej blachą aluminiową. A ona wstawiła sobie solidne antywłamaniowe, drewno, w środku dwie warstwy stali, wypełnienie z waty mineralnej, w której dodatkowo spoczywały pręty zbrojeniowe. Do tego dwa patentowe zamki i blokady antywłamaniowe. Trzecie uderzenie. Drzwi przełamały się na pół.

Pierwsza myśl Stanisławy była zgoła idiotyczna: Sprzedawca dał na nie 25 lat gwarancji będzie musiał wstawić nowe... Wyłamane skrzydło padło w tył, a w otworze pojawił się włamywacz.

— Cholera — wyrwało się z ust Katarzyny.

Dwa metry wzrostu, potwornie szeroki w barach. Jedną rękę miał okrwawioną i do Stanisławy dotarło wreszcie, że ten koleś wyłamał antywłamaniowe drzwi gołymi rękami. Runęła do sąsiedniego pokoju po nagana. Katarzyna była szybsza. Wyciągnęła z torebki czeczeński rewolwer ze stali narzędziowej i wycelowała w napastnika.

— Centralne Biuro Śledcze! Jesteś aresztowany.

Kafar ruszył naprzód.

— Stój bo strzelam. Strzał ostrzegawczy! — rąbnęła w sufit. — Kolejną kulą trafiła go w udo.

Z niewiadomych przyczyn gliniarze psioczą na przepisy, które nakazują najpierw ostrzegać potem strzelać w górę, a dopiero potem do zatrzymanego. Przecież wszystkie te trzy czynności można wykonać w ciągu maksimum dwu sekund...

Kula trafiła w cel zostawiając na spodniach niewielkie wgniecenie... i to był jedyny dostrzegalny efekt. Nawet nie zwolnił przeciwnie odbił się do skoku. Katarzyna zrobiła unik pakując w niego kolejne dziesięć kul. Dwa niewypały, jedną chybiła ale osiem utkwiło w celu. Trzy razy trafiła go w głowę. Trzy czarne dziurki na twarzy. Powinien już nie żyć. Odwrócił się w jej stronę nieludzkie oczy, całkowicie nieruchome, jak namalowane. Gęba nie wyrażała nic. Robot? Co za diabeł... Zaparta plecami w ścianę kopnęła go w mostek. Poczuła jakby uderzyła w mur, ale zdołała go odepchnąć na środek pokoju. Powietrze rozdarł upiorny huk. To Stasia wróciła z naganem. Ech carska Rosja. Ci to umieli robić amunicję. Naboje maja po 90 lat, a odpaliły wszystkie. Koleś po każdym strzale zataczał się w tył ale nie padał. Koniec amunicji. Alchemiczka obojętnie odrzuciła rewolwer na kanapę i płynnym ruchem wydobyła szablę z pochwy.

Monika tymczasem zaszła wroga od tyłu. Gwizdnęła w duchu widząc w jego plecach dziury wylotowe. Ale nie zawahała się ani chwili. Przy drzwiach stała metalowa rura, noga od stolika komputerowego. Metr długości, grubościenna, solidna stal.

To było piękne uderzenie. Trafiła w potylice, wyrwała połowę czaszki, złamała kark, rozorała plecy miażdżąc kręgosłup aż do kości krzyżowej. Na koniec wykonała pchnięcie, celując w okolice serca. Rura wyszła przodem.