Książki

posnaniana

historia Poznania

Kronika Miasta Poznania 3/2007 Półwiejska i okolice

Opis książki Kronika Miasta Poznania 3/2007 Półwiejska i okolice:

Ulica, niegdyś stary trakt prowadzący do podmiejskich gmin Górna i Dolna Wilda, a potem dalej na południe, aż na Śląsk, nigdy nie pretendowała, jak Święty Marcin, do miana reprezentacyjnej ulicy miasta. Długo pozostawała zwykłą, na wpół wiejską drogą zabudowaną parterowymi domkami położonymi wśród otaczających je ogródków, swoistym łącznikiem między centrum szybko rozwijającego się miasta a jego przedmieściami, jakby zawieszona w próżni, nie należała ani do jednego, ani do drugiego świata. Nawet później, kiedy pod koniec XIX wieku zabudowano ją nowymi domami, nie zyskała wielkomiejskiego charakteru. W latach 80. pojawił się pomysł na rewitalizację ulicy, ciekawy, śmiały, zakładający włączenie w obręb traktu okolicznych podwórzy i oficyn kamienic. Niestety, nie został zrealizowany. Dopiero ostatnie lata przyniosły ulicy powiew nowego.

Fragment książki: Rozwiń >>

Potężna sylwetka ewangelickiego kościoła św. Piotra, wybudowanego w 1841 roku u zbiegu obecnych ulic Półwiejskiej i Krysiewicza, przez ponad sto lat - do czasu zburzenia w 1947 roku - stanowiła charakterystyczny element pl. św. Piotra (ob. pl. Wiosny Ludów). Budowla z dwoma prostymi wieżami nie cieszyła się uznaniem w oczach mieszkańców Poznania, tak Polaków jak i Niemców, którzy zgodnie nadali jej miano "portek" (Hosenkirche). Wzniesiona z inicjatywy władz pruskich w XIX wieku poza murami dawnego, średniowiecznego Poznania, choć niezbyt udana, służyć miała ewangelickiej parafii, która odwoływała się do kilkusetletniej tradycji dwóch wyznań obecnych w Wielkopolsce od XVI wieku: braci czeskich i kalwinizmu.