Książki

posnaniana

historia Poznania

Kronika Miasta Poznania 3/2004 - Nasi Dominikanie

Opis książki Kronika Miasta Poznania 3/2004 - Nasi Dominikanie:

Dominikanie są pierwszym zakonem, który osiedlił się w Poznaniu. Stało się to prawdopodobnie na przełomie lat 30. i 40. XIII wieku, a może nawet na początku lat 30. Najpierw zamieszkali na Śródce, a później przenieśli się w pobliże kościółka św. Gotarda na lewym brzegu Warty, gdzie Przemysł I i Bolesław Pobożny dali im plac pod budowę klasztoru. Ceglany, wczesnogotycki klasztor zbudowali bardzo szybko, a wkrótce nieopodal stanęła okazała dominikańska świątynia. To, że kościół był wielki i wspaniały, świadczy o akceptacji zakonników przez mieszkańców miasta, bowiem dominikanie, jako zakon mendykancki, nie mieli żadnych dochodów i utrzymywali się jedynie z jałmużny.
Do czasu pojawienia się karmelitów na Rybakach i prężnych bernardynów, dominikanie zajmowali szczególną i wyjątkową pozycję w mieście. Przez całe średniowiecze ich kościół był jedyną świątynią zakonną w obrębie murów, wcześniejszą nawet od kościoła parafialnego, na tutejsze kazania ściągały tłumy, a wielu co znaczniejszych mieszkańców marzyło, aby tu złożyć swe doczesne szczątki. Po wielkim pożarze w 1698 roku kościół został przebudowany przez Jana Catenazziego w stylu barokowym, w 1803 roku doszczętnie spłonął, a 30 lat później nastąpiła kasata zakonu. Dominikanie na ponad 100 lat zniknęli z Poznania, a ich kościół przekazano jezuitom. Wrócili w latach 30. XX wieku i zbudowali klasztor przy ul. Libelta. Po wojnie dobudowali do niego kościół, który, tak jak w średniowieczu, stał się ośrodkiem życia umysłowego i społecznego i przez całe dziesięciolecia był solą w oku władz komunistycznych. Dominikanie, a szczególnie o. Honoriusz, szczególnie dali się we znaki władzy w czasie powstania "Solidarności" i stanu wojennego. Zapłacili za to najwyższą cenę.