Książki

literatura piękna

literatura piękna polska

Kartki z pamiętnika młodej mężatki

Opis książki Kartki z pamiętnika młodej mężatki:

Warszawy czar i Kazio-talizman, czyli o przewrocie majowym z perspektywy hotelowego okna. Magdalena Samozwaniec przedstawia beztroską Mimi Bigourdan, a właściwie Mimi przedstawia się sama: ?Postanowiłam pisać pamiętnik, aby utrwalić swoje wrażenia pierwszych dni w Polsce po długoletnim pobycie w Paryżu". Mimi kocha Warszawę, przyjaciel Kazimierz mówi o miłości, pamiętnik kipi emocjami i skrzy się humorem. Wrażeń jest bez liku, a wszystko szalenie zabawne. ?Zwyciężamy. Wciąż słyszę okrzyk na cześć naszych wodzów. Tłum ludzi przeszedł pod oknami Bristolu, śpiewając piękną pieśń: Nie damy ziemi skąd nasz ród. O, nie, nie damy! Jest to wzniosłe i porywające. Przyłączyłam się w duchu do śpiewających. W dali słychać grzmot nieustanny armat, bomb i kartaczy. Moja niesłychana odwaga wprost mnie przeraża. Ce sang froid!" Zaskoczona wydarzeniami Mimi na swój sposób interpretuje sytuację obserwowaną przez szyby hotelu Bristol (a jeszcze do tego uruchamia wyobraźnię). Rzecz o przewrocie majowym z 1926 roku - niezwykle przewrotnie. A poza tym o doktorach, kokietowaniu i bólu istnienia. Ot, problemy młodej mężatki. Posłowie do książki napisał znany publicysta Jan Wróbel.

Fragment książki: Rozwiń >>

Nad ranem znów armaty nie dały mi zasnąć. Zastanawiałam się, co będzie ze mną w razie głodu. Szczurów nie jadam, a podobno chleb w okolicy już wykupiony przez żołnierzy walczących na linii „Bristol"-Ossolińskich.
Podobno front przełamany na linii „Łobzowianka"-plac Zbawiciela. Starcie na bagnety. Powtarzam to, co przelotnie usłyszę.
Mówią też, że poczciwi kolejarze krakowscy odmówili dowozu nieprzyjaciół do Warszawy. Sposób prosty, a genialnie strategiczny. Wróg musi być wściekły. Siedzi na swych tobołach bezradnie na stacji. Dziwię się, że ten system nie był stosowany podczas Wielkiej Wojny.
Podobno też nieprzyjacielska armia przechodzi częściowo na naszą stronę.
No, no...

dziesiąta rano

Obliczyłam liczbę wystrzałów w ciągu pięciu minut, pomnożyłam przez godzinę i wiem już, ile padło pocisków na godzinę: 8759.
Straszne rzeczy się dzieją. Chciałam wyjść rano choć na chwilę do Lourse'a, ale jakże przejdę w moich cienkich paryskich pantofelkach przez ulicę zawaloną kulami. Pewnie potem je uprzątną i postawią w kupkach przed jakim muzeum, ale teraz?

dwunasta rano

Byłam chwilę na mieście. Kule nie leżą nigdzie, co mnie dziwi. Widać już je zabrali do muzeum.
Podobno front przeniósł się dalej na północ. Najsilniejsza kanonada dochodzi od placu Napoleona i Trzech Krzyży. Że Napoleona - to bardzo słusznie. On zawsze tak wierzył w Polaków.
Zawołałam dorożkę, która podjechała, a wówczas wsiadło do niej kilku nieogolonych, surowych, prochem i bitwą zalatujących wojaków. Miałam wrażenie, że jestem małym piccolo, wołającym dorożkę dla gości - ale się nie martwię. Bohaterom warto się przysłużyć.
Na Szpitalnej dziwnie się dzieje. Sklepy naturalnie, jak i gdzie indziej, pozamykane, za to w każdej bramie na prawo i lewo stoją ukośnie, obrócone w stronę Brackiej, tak zwane, jak mi później powiedziano: mitraliezy. Przy każdej mitraliezie stoi skrzynka z nabojami wielkości konewki. Pas z nabojami, lśniący jak wąż metalową łuską, leży, zwinięty w kłębek, z głową ulokowaną w mitraliezie.
Biedni żołnierze! że oni się nie boją! Dobrze, że to nie ja!
Obok tych maszyn stoi po kilkanaście osób wojskowych. Na razie siedzą, pijąc dla kurażu piwo, paląc i rozmawiając z pielęgniarkami, które są tu widać na to, by nieść pomoc, w razie gdyby kto przemęczył się strzelaniem.
Ja tylko nie rozumiem, że się ludziom chce narażać na to wszystko...
Gdy nad tym rozmyślałam, rozległ się nagle przerażający gwizd, i tłum pchnął mnie do jakiejś sieni. W tejże chwili rozległ się grzmot karabinów, brzęk szyb, jakiś balkon spadł z drugiego piętra. Dobrze, że nikt tamtędy właśnie nie przechodził.
Wróciłam czym prędzej, bo nie chcę dostać balkonem w głowę. Rozburzyłby mi włosy, a właśnie byłam rano u fryzjera w „Bristolu".
Widziałam tylko jeszcze oddziały naszych zwycięskich wojsk spod Belwederu. Widok marsowych twarzy przejął mnie szacunkiem i ufnością.
Rzuciłam im pod nogi bukiecik fiołków, który zaczął już trochę więdnąć, a nie wiedziałam, co z nim zrobić.
Dzielne andrusy warszawskie, nos chers gavroches, nie próżnują. Widząc lecący aeroplan, nieprzyjacielski, rzecz jasna, mały pauper rozparł się na nogach, przechylił i wrzasnął w niebiosa:
- Bodajeś zleciał, hyclu jeden, i pedały połamał!
Wzruszający objaw uświadomienia narodowego!

druga po południu

Armaty grają. Auta Czerwonego Krzyża jeżdżą. Tylu rannych! Tylu zabitych! Trudno! Wojna. Biedna ta Polska, biedny nasz Chrystus Narodów, jak mówili wieszczowie! Zawsze cierpi niewinnie. Zejdę na dół, może dowiem się szczegółów.
Kazio nie pokazuje się.
Może mnie już nie kocha? Albo też kocha zawsze, ale Polska pierwsza!
Nieznośni ci patrioci!

trzecia, po powrocie z hallu

„Bristol" ma gorączkę.
Zjechałam na chwilę do hallu, gdzie rajcował stłoczony tłum. Głównie interesowano się dolarami i kobietami. Chciałam się czegoś konkretnego dowiedzieć, ale zbywano mnie czułymi spojrzeniami. Dodatki rozchwytywano w mgnieniu oka, tak że zdołałam tylko przeczytać z daleka tytuł.
No, to chwała Bogu, dobrze idzie, skoro Warszawa już pod naszą władzą. Jakiś generał o polskim nazwisku rzucał mnóstwo bomb, inni znów bombardowali Belweder. No, oni tak zawsze robią. Na Paryż mało się bomb narzucali? Tak, oni się nie krępują. Dlatego wojny wszyscy tak nie lubią.
O, gdyby zdobyć jaki dodatek nadzwyczajny!

Trudności z doktorem

Nie ma nic trudniejszego jak kokietowanie doktorów. Trzeba się nieraz siłą woli wstrzymać od wypróbowanych skądinąd i efektownych powiedzeń i przechwałek.
- To dziwne - mówią czasem kobiety dla dodania sobie prestige'u - ale ja na przykład nie mam wcale pulsu. Nikt się go nie domaca. To trudno, u mnie już widać wszystko musi być inaczej jak u drugich.
Wrażenie bywa na ogół jeśli nie bardzo, to w każdym razie dosyć zastanawiające. Zakochany znajdzie w tym fenomenie jeszcze jeden dowód, że takiej drugiej nie ma. I patrząc na śliczną nóżkę w migdałowej jedwabnej pończoszce, poczuje, że sam ma puls w porządku.
Tymczasem doktór tyle tylko, że sobie przypomni najniepotrzebniej rozdziały swoich ksiąg medycznych, np.: patrz nr 106: „Charłactwo", 189 B: „Histeria".
Nie można nigdy mówić przy nim interesujących rzeczy o sobie, na przykład:
- Czuję się tak sama... Przyjaciółki moje mnie nienawidzą, zadziobałyby mnie jak wróble kanarka, za co - nie wiem. Nikt mnie nigdy nie zrozumie, panie doktorze! Ja wiem, że to powiedzenie banalne, stare i niemodne, ale pan przyzna, że taka jak ja kobieta może sobie wyjątkowo na to pozwolić. Jest nas garstka ludzi „innych", którzy nie mogą sobie znaleźć miejsca na tej obrzydłej planecie. To nie nasz świat.