Książki

romanse

Julia

Opis książki Julia:

Skrzyżowanie thrillera historycznego i współczesnego romansu - łącząca zagadkę a la Dan Brown z humorem i wdziękiem ?Zakochanego Szekspira?. Młoda Amerykanka Julia dowiaduje się, że jest krewną innej, średniowiecznej Julii, pierwowzoru bohaterki Szekspira. W Sienie czeka też na nią dziwny spadek, pozostawiony przez zmarłą matkę. Podczas pobytu we Włoszech, Julia pozna rodzinną tajemnicę i prawdziwe losy swej imienniczki, stanie w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa i zakocha się... Lekka, błyskotliwa, trzymająca w napięciu lektura.

Fragment książki: Rozwiń >>

Romeo czyścił klingę długimi, ostrożnymi ruchami. Już od dawna nie miał okazji używać szpady i na ostrzu pojawiły się plamki rdzy, które należy zetrzeć i naoliwić klingę. Na ogół wolał korzystać ze sztyletu, ale sztylet tkwił w plecach rabusia z gościńca, a on,
dziwnie roztargniony, zapomniał odzyskać broń. Poza tym Salimbeni to nie zwykły bandyta, którego dźga się w plecy. Nie, to musi być pojedynek.
Jeszcze mu się nie zdarzyło powątpiewać w sens zauroczenia kobietą, ale też żadna kobieta nie poprosiła go o popełnienie morderstwa. Przypomniała mu się jego rozmowa z mistrzem Ambrogiem, gdy powiedział, że nosa do kobiet, które nie proszą o więcej, niż chciałby im dać, i że w przeciwieństwie do swych przyjaciół - nie ma w zwyczaju wycofywać się przy pierwszej prośbie kobiety. Czy nadal tak było? Czy naprawdę był gotowy by podejść do Salimbeniego ze szpadą w dłoni, a może nawet powitać śmierć,
zanim przyjdzie mu odebrać swoją nagrodę czy choćby znowu spojrzeć w niebiańskie oczy Giulietty?
Westchnął, odwrócił szpadę i zajął się drugą stroną ostrza. Jego kuzyni zapewne się zastanawiali, gdzie zniknął i dlaczego przestał wyprawiać się z nimi na nocne eskapady.
Ojciec, comandante Marescotti, zajrzał do niego parę razy. Nie zadawał mu pytań, lecz zaprosił do wspólnych ćwiczeń strzeleckich. Teraz, po nieprzespanej nocy, współczujący księżyc raz jeszcze ustąpił miejsca bezlitosnemu słońcu, a Romeo nadal siedział przy
stole ciągle się zastanawiając, czy to musi być akurat dziś. W tej samej chwili usłyszał kroki za drzwiami i nerwowe pukanie.
- Nie, dziękuję! - warknął, jak wiele razy przedtem. - Nie jestem głodny.
- Paniczu, masz gości!
Teraz wreszcie wstał, obolały od wielu godzin bezruchu i braku snu.,.
- Kto przyszedł?
Za drzwiami rozległy się szepty.
- Brat Laurenty i brat Bernard. Powiadają, że mają ważne wieści, i proszą o prywatną audiencję.
Na dźwięk imienia brata Laurentego - towarzysza podróży Giulietty - Romeo otworzył drzwi. Na galerii stał służący i dwaj zakapturzeni mnisi. Za nimi, na dziedzińcu, kilku służących wyciągało szyje, by się przekonać, czy ten argument przekona ich młodego pana do otwarcia drzwi.
- Wejdźcie! - Romeo wpuścił obu mnichów. - Stefano - rzucił złowrogo służącemu - ani słowa mojemu ojcu.
Obaj mnisi weszli do pokoju z pewnym ociąganiem. Przez otwarte drzwi balkonu wpadały promienie porannego słońca, oświetlając nietknięte łóżko, talerz z nietkniętą smażoną rybą, obok niego zaś - szpadę.
- Wybacz, że przeszkadzamy ci o tej godzinie, ale nie mogliśmy czekać... - zaczął brat Laurenty, zerkając na drzwi, by się upewnić, że są zamknięte.
Mnich urwał, bo jego towarzysz zrobił krok naprzód i zdjął kaptur, ukazując nadzwyczaj misterną fryzurę. Nie był to wcale duchowny, lecz sama Giulietta, pomimo przebrania piękniejsza niż kiedykolwiek, o policzkach płonących z emocji.
- Proszę, powiedz, że jeszcze nie... nie zrobiłeś tego, co miałeś uczynić?
Romeo, choć zachwycony i zdumiony, odwrócił wzrok ze wstydem.
- Jeszcze nie.
- O, dzięki niebiosom! - Złożyła ręce z ulgą. - Przyszłam bowiem przeprosić i błagać, byś zapomniał, że prosiłam cię o rzecz tak straszliwą.
Romeo drgnął. Poczuł drgnienie nadziei..
- Nie życzysz mu już śmierci? Zmarszczyła brwi.
- Przeklinam go każdym uderzeniem mego serca, ale nie twoim kosztem - Postąpiłam bardzo źle i samolubnie, biorąc cię na zakładnika mojej rozpaczy. Czy możesz mi wybaczyć? - Zajrzała mu w oczy. Kiedy nie odpowiedział od razu, warga jej lekko
zadrżała. - Wybacz mi, błagam...
Wtedy, po raz pierwszy od kilku dni, Romeo się uśmiechnął. - Nie.
- Nie? – Jej błękitne oczy pociemniały, grożąc burzą. Cofnęła się o krok. – To bardzo nieuprzejme!
- Nie - dodał Romeo żartobliwie. - Nie wybaczę ci, bo obiecałaś mi wielką nagrodę, a teraz cofasz słowo.