Książki

biografie i wspomnienia

biografie

Generał w habicie

Opis książki Generał w habicie:

Opowieść o najsłynniejszej polskiej zakonnicy Jej brązowy habit i białą chustkę na głowie znają wszyscy. Tak samo jak wysoką, szczupłą sylwetkę i ostry głos. Przyznaje, że robiła w życiu wiele rzeczy. Była nauczycielką, sprzątaczką w męskim klasztorze, pracowała z niewidomymi, odwiedzała kobiety w więzieniu, czasem zabierała do siebie na przepustki. Od wielu lat mieszka z bezdomnymi, alkoholikami, samotnymi matkami i recydywistami po długich wyrokach. Dla niektórych jest źródłem zgorszenia, bo ma dzieci, niekiedy zaklnie jak szewc, bo kurzy papierosa za papierosem. Ci jednak należą do nielicznych. Dla większości jest postacią charyzmatyczną. Każdy, kto choć raz ją spotkał, twierdzi, że nigdy jej nie zapomni. Generał w habicie to nie tylko opowieść o Małgorzacie Chmielewskiej i jej najbliższych. Przede wszystkim to historie ludzi, z którymi żyje na co dzień, tych, którym po ludzku się nie powiodło. Małgorzata Chmielewska (ur. 1 stycznia 1951 w Poznaniu) - przełożona Wspólnoty ?Chleb Życia?. W dzieciństwie rodzice nie dbali o jej wychowanie religijne. Po ukończeniu nauki w szkole średniej rozpoczęła studia biologiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Dopiero po ich zakończeniu zwróciła uwagę na katolicyzm. Początkowo myślała o wstąpieniu do zakonu benedyktynek, następnie do małych sióstr Karola de Foucauld. Pracowała jako katechetka z niewidomymi dziećmi w Laskach i w duszpasterstwie niewidomych u ks. Stanisława Hoinki na ul. Piwnej w Warszawie. Organizowała także pomoc dla kobiet z więzienia przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. W 1990 wstąpiła do wspólnoty ?Chleb Życia? w Bulowicach koło Kęt, śluby wieczyste złożyła we Francji w 1998 roku. Obecnie prowadzi domy dla bezdomnych, chorych, samotnych matek oraz noclegownie dla kobiet i mężczyzn. Kobieta Roku 1996 ma czworo adoptowanych dzieci. Prowadzi bloga: siostramalgorzata.blog.onet.pl

Fragment książki: Rozwiń >>

Tych, którzy przychodzą po pomoc, nazywa prorokami. - To Chrystus ich do nas przysyła i sprawdza, czy widzimy Go w drugim człowieku - tak uważa.

Proroków nie brakuje. Kiedyś do wspólnoty przyszła dziewczyna ze wsi. Uczyła się w liceum w Opatowie, miała zdawać maturę. Chciała pożyczyć 50 złotych na internat - groziło jej wyrzucenie. Na kilka miesięcy przed egzaminami. Siostra dała pieniądze. I pomyślała, że takich osób, którym brak kilkudziesięciu złotych może przekreślić życie, musi być w okolicy więcej. Poszła do szkoły i poprosiła o listę najuboższych uczniów. Usłyszała, że takich nie ma. Trzy dni później nauczyciele przynieśli jej listę. Zaczęła szukać pieniędzy. A właściwie tych, którzy je mają. Tak powstał Fundusz Stypendialny. Ponad pół tysiąca młodych ludzi dostaje co miesiąc 150-250 złotych na bilet do szkoły, książki, zeszyty, internet. Trzeba spełnić tylko jeden warunek: mieć dobre oceny. Ci, którzy mają bardzo dobre, dostają dodatkowe stypendia. Fundują je zamożni i mniej zamożni. Czasami ofiarodawca nawiąże dobre relacje z uczniem, któremu pomaga.

Dla siostry Chmielewskiej to ważne. - Bo pomoc od kogoś, kogo znamy, jest bardziej ludzka od anonimowej instytucji - powiada. - A przecież chodzi o to, żeby ten świat miał ludzkie oblicze.
- A tamta dziewczyna, która nie miała na internat? - dopytuję.
- Jest już po studiach.
Pomagają nie tylko dzieciom w Polsce. Wysyłają pieniądze dla kilkunastu sierot w Beninie. Żeby tamte dzieci też mogły chodzić do szkoły.