Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Dziki Mesjasz

Opis książki Dziki Mesjasz:

Bądź pochwalony, który gładzisz możnych tego świata. Tyś jest ten, który zasiądzie na tronie w Ogrodzie Rozkoszy. Poprzez labirynt miasta-matni, przeprowadź nas. Od jarzma Zakonu, wybaw nas. Krwią swoją błogosławioną, nakarm nas. Bądź nam podziemnym słońcem. Daj siłę. Wyprowadź nas.

Fragment książki: Rozwiń >>

Nie na darmo nazywano ich Natchnionymi.
I wcale nie chodziło o to, że Ruah Hakodesh, Święte Tchnienie, nazywana również Miazmatem, ucieleśniała gniew Sześciorękiej Bogini, zsyłając natchnienie najwyższemu prorokowi ich młodej sekty. Otóż Dziki Mesjasz, jak go powszechnie nazywano, przed każdym kazaniem na Placu Szalonych Proroków rozdawał swoim słuchaczom po kropli cudownej krwi z własnych żył. Złocista ciecz wyzwalała w nich nadzwyczajne emocje i odczucia, tak że po każdym kazaniu zdawali się nie widzieć wokół siebie smutnej rzeczywistości Domeny Dzbana, lecz Gan Eden, Ogród Rozkoszy, którego wizję roztaczał przed nimi Dziki Mesjasz i którego istoty zdawali się dotykać jeszcze długo po tym, gdy kazanie dobiegało końca.
Dzikiego Mesjasza odprowadzała przyboczna gwardia najrajskich wojowników o twarzach poznaczonych rytualnymi bliznami i tatuażami. Po każdym kazaniu udawali się do swej siedziby na samym krańcu Małego Kotła, podczas gdy coraz to większe tłumy Natchnionych rozpraszały się po niezliczonych uliczkach podmiasta, niosąc radosną nowinę o kresie ponurej egzystencji pod jarzmem możnych – Arystokratów, Mazurbalańczyków, Złotorękich i Technomagów. Głosili nadejście lepszego świata, swoistej duchowej i fizycznej przemiany całego Vakkerby; od najgłębszych ściekowisk Dzielnicy Tykwy aż po najwyżej położone rejony Stalowych Ogrodów.
Mieszkańcy Wielkiego Kotła różnie reagowali na rozweselone, roześmiane i dość krzykliwe grupki Natchnionych, włóczących się ulicami, zaglądających w okna na wpół zrujnowanych kamienic lub ceglanych czynszówek oraz wesoło tańczących w zaułkach przystrojonych schnącymi na sznurach prześcieradłami. Niektórzy kiwali głowami, uśmiechając się z aprobatą, inni wzruszali ramionami lub odwracali z niesmakiem głowy. Byli nawet tacy, co przyłączali się do barwnego korowodu, gangerzy zaś zwykle całkowicie ignorowali Natchnionych, mając ich za ludzi opętanych dziwnym rodzajem szaleństwa i, w związku z tym, nietykalnych.
Nataneh nie zwracał na takie rzeczy uwagi. Dla niego liczyło się słowo Dzikiego Mesjasza i świat za tym słowem ukryty, wyłaniający się z ust proroka. Skrawki tego świata otrzymywał za każdym razem, gdy kropla złocistej krwi zapładniała jego zmysły radością. Rodziły się wizje. Wizje, które... bardziej odczucia; nie potrafił ich opisać, nawet samemu sobie. Najważniejsze, że doświadczał tej odrobiny raju, potrzebnej do podtrzymania w sobie płomienia wiary. Jak gdyby Ruah Hakodesh zalęgła mu się w sercu i od czasu do czasu wybuchała kulą ognia. Odłączywszy się od większego orszaku wiernych, młodzi Natchnieni skierowali się w stronę Wielodzietnej Pajęczycy – osiedla zamieszkanego przez komunę ubogich grajków i akrobatów – lecz postanowili odpocząć w cieniu potężnej kamienicy o ścianach porośniętych kolorową grzybnią. Zmęczeni usiedli na szerokich schodach; upojeni kazaniem i narkotyczną krwią proroka, wsłuchani we własne oddechy, roześmiani, ale senni. Nataneh oparł się o wyższy stopień. Zimny kamień wrzynał mu się w plecy, lecz chłopak nie zwracał na to uwagi. Zadarłszy głowę, spoglądał na ukryte w mroku sklepienie gigantycznej jaskini, mieszczącej całą Domenę Dzbana. Widział kilka odległych estakad wiszących wysoko nad nimi. Oświetlone spadziowymi lampionami wstęgi wiły się i przeplatały, skupiając w najwyżej położonym punkcie jaskini, u zwanego Węzłem ujścia na powierzchnię. Lecz z miejsca, z którego Nataneh obserwował wsparte na potężnych kolumnach estakady, widocznych było tylko kilka z nich, niknących, to znów wyłaniających się zza olbrzymich stalaktytów – skalnych tworów podziurawionych rozlicznymi kanałami, w których gnieździły się kolejne ludzkie roje. Stalaktyty wisiały w żelaznych obejmach, podłączonych do niewyobrażalnie długich kabli, którymi nieprzerwanie płynęła energia potężnych zaklęć, wspierających strukturę tych wielkich sopli. Bez tego, wydrążone w środku niczym termitiery, skalne dzielnice porozpadałyby się, grzebiąc w ten sposób tysiące istnień. Chłopak próbował wyobrazić sobie, jak to wszystko zmieni się po przeistoczeniu Vakkerby w Gan Eden, ale natchnienie najwyraźniej zaczęło słabnąć, bo z coraz większym trudem przywoływał ekstatyczny nastrój opowieści o Ogrodzie Rozkoszy. Wypluł gromadzącą się ślinę i spojrzał na przyjaciół. Oddychali ciężko, zmęczeni. Przypominali groteskowe ozdoby schodów, rzeźby utoczone z poszarzałego ciała i brudnych tkanin.
– Musimy iść dalej – powiedział. – Niebawem zaczną gasić latarnie.
Często zastanawiał się, po co w ogóle w Domenie Dzbana gaszono światła. Jakiś osobliwy imperatyw zmuszał władze do aktu oszustwa – dozorcy poszczególnych dzielnic rozchodzili się wieczorem, o Godzinie Prochu, by przykręcać po kolei dopływ rafinowanej spadzi do topników ulicznych lampionów. Wprawdzie pojmował, że chodzi zapewne o oszczędność, nie mógł jednak zrozumieć, po cóż dopasowywać porę snu do nocy panującej na powierzchni, skoro i tak życie w podmieście toczyło się przez całą dobę niemal bez zmian. Jedynym, co odróżniało w Domenie Dzbana dzień od nocy, było właśnie światło latarni; większość gaszono całkowicie, nieliczne pozostawiając przyciemnione, emitujące ledwie nikły blask.
Przyjaciele nie kwapili się do dalszej drogi, znużeni całym dniem na nogach i wciąż trochę omamieni działaniem narkotyku. Jeden z nich, chłopak o imieniu Fadna, mieszkaniec sąsiadującego z Wielodzietną Pajęczycą osiedla Ropoezji, wyrecytował ospale:
Światło mych oczu
Prowadzić będzie drogą rozkładu
Lecz zanim karmić nas zaczną
Robakami
I nim odtrąbią hymny zwycięstwa
Ponad nami
Odstąpię od świetlnych bram i pójdę
Kanałami
By stopić się z mrokiem czarnych zwierciadeł Wydawać by się mogło, że młody ropoeta nagle zasnął na siedząco, lecz po chwili obrócił się do reszty towarzystwa z miną wyrażającą skupienie.