Książki

biografie i wspomnienia

dzienniki

Dziennik tom 1 1962-1969

Opis książki Dziennik tom 1 1962-1969:

Książka nominowana do nagrody Nike 2011

We wrześniu 2010 r. nakładem Wydawnictwa Literackiego ukaże się pierwszy tom Dziennika Sławomira Mrożka obejmujący lata 1962 - 1969. Pisany krwią i żółcią, tęsknotą i złością, niespokojnymi nocami i podczas szczęśliwych dni? Piórem i na maszynie. Przez kilkadziesiąt lat. W trzydziestu kilku miastach, kilkunastu krajach i na trzech kontynentach. Ponad trzy tysiące stron rękopisu i prawie osiemset stron maszynopisu. Osobiste zapiski, baczna obserwacja współczesności i unikalna kronika epoki. Kolejne tomy obejmować będą lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte - całość ukaże się w 3 tomach. Sławomir Mrożek (ur.1930), dramatopisarz, prozaik, satyryk. Prawdopodobnie najczęściej grywany w kraju i za granicą polski dramaturg współczesny. Jeden z najbardziej poczytnych polskich prozaików. Jego twórczość przekładana była na kilkanaście języków.

Fragment książki: Rozwiń >>

Historia świata jest historią brutalnego ucisku kobiet, dzieci i artystów przez mężczyzn.
W wielkich mękach i bardzo późno, ludzkość męska zaczęła podejrzewać dopiero istnienie, a potem z trudem odkrywała to, co wie każda kobieta: dwoistość uczuć, niekonsekwencję, zmienność, zapominanie, to, co nazwałbym zasadą migotania. Pewne rzeczy, które objawił Proust, są czymś tak naturalnym, kobiecym. Dlatego kobiety są ‘bezmyślne”. Nie muszą bowiem myśleć, bo one same są wnioskami z myślenia.
Mężczyźni, wymyślili na obraz i podobieństwo swoje, myślenie logiczne czyli prostackie i tak mające się do rzeczy, jak arytmetyka do algebry. Trzeba było niesłychanych wysiłków, żeby posunąć się odrobinę poza to. A kiedy okazało się, że kobiety myślą inaczej, obrazili się i nazwali je głupimi albo nielogicznymi, co w męskiej nomenklaturze oznacza to samo. Żeby jakoś dorobić ideologię do swojego braku wyobraźni, wymyślili pojęcie honoru.
Również i to bardzo miłe jest mi i sympatyczne u kobiet, że nie interesują się nigdy takim pozornym problemem.
Artyści zawsze cieszyli się powodzeniem u kobiet. Często obce jest im pojęcie honoru, konsekwencji, logiczności. Są intuicyjni, „nieobliczalni", słowem "zniewieściali".
Określenie "zniewieściały" jest w gruncie rzeczy określeniem pochlebnym. Oznacza ono, że dany osobnik często się myje, nie lubi zabijać ludzi, zdolnym jest do współczucia, nie lubi wrzeszczeć i pchać się, żeby udowodnić swoją ważność.
Kobiety znają wartości życia ludzkiego, nie tylko dlatego, za rodzą ludzi, ale także dlatego, że ich wychowują i wiedzą, jaka to męka, odpowiedzialność i wysiłek. Mężczyźni nie wychowują dzieci, w najlepszym wypadku na pierwszego oddają na ten cel pewną ilość pieniędzy. Nic dziwnego, że potem masakra może wydać im się zajęciem nie tylko lubym, ale i pożytecznym.

Urazy mężczyzn do kobiet, wynikają z urażonej miłości własnej. Stąd pogarda i lekceważenie, jako sztuczna rekompensata.
Jest zupełnie naturalne, że kobiety nie tworzą sztuki. Nie muszą szukać przekładu, katalizatora, zastępstw, tak samo, jak nie tworzą sztuki wielcy mistycy. Kobiety, podobnie jak mistycy, mają z rzeczywistością kontakt bezpośredni przez miłość.
Nie lubię męskości.

Polacy, jak we wszystkim innym, są zamieszani, zbełtani, i tacy i tacy, czyli nijacy. Polak to jest indywidualista stadny. Polak lubi szydzić z zachodniego uniformizmu, ale nie wie, że wszyscy Polacy zachowują się stadnie.

Polak nie jest też mrówkowcem typu chińskiego, choć mrówkowość też jest jakimś wyjściem z sytuacji. Polak, niestety, bardzo przypomina mi zachowanie pewnych zwierząt, które obserwowałem wielokrotnie, kiedy byłem dzieckiem, w obejściu mojego dziadka.
[…]
Tutaj trzeba wytrzymać podwójny ciężar. Swojej własnej nieznośności dla siebie samego, plus okazów obcych, które codziennie narzucają się ze swoją francą.