Książki

religie

chrześcijaństwo

Dzieci jak niebo

Opis książki Dzieci jak niebo:

Dzieci chcą mieć odważnych rodziców pragną być "prowadzone za rękę" szukają relacji wcale nie chcą być "super" są prawdziwe, nawet gdy kłamią słuchają ludzi, a nie moralizmów zawsze chcą żyć Często nie wiemy, jak postępować z dziećmi. Szukamy gotowych recept w książkach, mediach lub u specjalistów. Tymczasem najwięcej możemy nauczyć się od Jezusa. Temu, kto zrozumie i pokocha dziecko tak jak Chrystus, łatwiej będzie wychowywać dzieci i prowadzić je do szczęścia.

Spis treści: Rozwiń >>

9 Przedmowa
Czego się uczymy od Jezusa?
13 Zdani tylko na siebie
23 Najmniejszy kawałeczek drewna ...
27 Miłość jest uniwersalna
30 Wiele jest rzeczy niesamowitych
37 Tylko mnie nie motywujcie!
45 Dzieci są prawdziwe, nawet kiedy kłamią
49 Prawda wprawia w popłoch
56 Zgubiłeś się, moje dziecko, bądź mym nauczycielem!
63 Dlaczego właściwie mam żyć?
70 Miłość jest zawsze radykalna
78 Jezus nie lubi perfekcjonistów
89 Zawiść zabija miłość
94 Zejdź do mnie, Zacheuszu!
98 Ogrodnicy i owoce
100 Jeśli jest tu champion, to jestem nim ja
104 Weź mnie za rękę!
108 Dzieci chcą rytuału, ale co nim jest?
119 Kochać siebie? A co z pokorą?
128 Daruj mi przewinienia, a ja cię obdaruję
132 Wstydź się, ale nie ukrywaj!
135 Kto kocha dzieci, jest bliżej Boga
141 Czy musisz już iść?
146 Złość to też ludzka rzecz
155 Porozmawiaj ze mną!
164 Brak tchu
169 Posłowie
Tańcz, moje dziecko!

Fragment książki: Rozwiń >>

Jezus kochał dzieci. Jest na to wiele świadectw w Nowym
Testamencie: „Pozwólcie dzieciom przyjść do mnie
....”, wołał do swoich gorliwych apostołów, którzy uważali,
że słowa Jezusa są ważniejsze niż zwracanie się ku
maluczkim. Jezus widział to inaczej. Swoje słowa o zbawieniu
i miłości wiązał ściśle z naturą dzieci, wszystkiego
ciekawą, czasami niespokojną i całkowicie ufną.
„Jeśli nie staniecie się jak dzieci...” „Do nich należy Królestwo
Niebieskie”. Tak, Jezus był przyjacielem dzieci.
A dlaczego? Ponieważ był heroldem Miłości.
Czy zatem my, którym często tak brak pewności
w postępowaniu i obcowaniu z naszymi dziećmi, możemy
się uczyć od Jezusa? Ależ naturalnie! Jezus nie daje
żadnych wychowawczych wskazówek i propozycji. Ale
mądrzy rodzice wiedzą, że abstrakcyjne rady są mało
pomocne. Życie z całą swoją dynamiką i różnorodnością
jest zawsze zupełnie inne i do nich nie przystaje. Jezus
nigdy nie był abstrakcyjny. I tu dotykamy sedna sprawy.
Czego zatem możemy nauczyć się od Jezusa? Jego
postawa, Jego słowa i ich barwa, Jego obrazy i zawarte
w przypowieściach metafory – wszystko jest przepojone
duchem pełnym życia. A że życie jest miłością, możemy
przeczytać u Jana, a później także u Pawła, jeśli nie wiemy
tego jeszcze z własnego doświadczenia.
I to właśnie jest przedmiotem tej książki. Czego
uczy nas historia, w której Jezus zasiada do stołu razem
z Zacheuszem, oddającym się w konarach drzewa marzycielskim
mrzonkom? Syn Człowieczy był zmęczony,
głodny, niewiele mówił. On tam po prostu był. Jego
obecność poruszyła i wzruszyła tego oderwanego od
rzeczywistości marzyciela i zmieniła jego życie.
W tym tkwi wychowawcza mądrość. Nie to, co mówimy,
nie to, czego chcemy, lecz jedynie to, kim j e s t e śm
y, porusza nasze dzieci, ma na nie wpływ, kształtuje
je i „wychowuje”. Dobrzy pedagodzy to ludzie fascynujący,
mający wiele do powiedzenia dzieciom na temat
zagadek i sensu ich młodego życia. One to czują. Bardzo
dobrze wyczuwają dorosłych. Jednych darzą swym zaufaniem,
drugich nie.
No cóż, nie da się ukryć, że Jezus był człowiekiem
buntowniczym. Nasze dzieci to lubią. Klarowny język,
nieustraszoną postawę i tę empatię: W odniesieniu do
słabych, wyrzuconych poza nawias i grzeszników zawsze
przychodziły Mu na myśl najpiękniejsze parabole,
w stosunku zaś do bogatych Jego mowa była twarda
i często tak polemiczna, że przyprawiłaby niejednego
w naszej naznaczonej poprawnością kulturze o zawrót
głowy.