Książki

literatura piękna

Dzidzia

Opis książki Dzidzia:

Kolejna książka laureatki Paszportu "Polityki". Jest rok 1944. W podwarszawskich Gołąbkach Stefania Mutter denuncjuje Niemcom dwie Polki, skazując je na śmierć. Pół wieku później wnuczka Stefanii, Danuta, rodzi Dzidzię: zdeformowaną fizycznie i upośledzoną dziewczynkę. Dzidzia jest? "zemstą Historii" i utrapieniem. Może zostanie świętą w miejscowym kościele? Wstrząsająca, kontrowersyjna opowieść o naszym narodowym charakterze, kompleksach i głupocie. Klimat makabrycznego snu.

Fragment książki: Rozwiń >>

Czwarta córeczka Danuty Muter urodziła się z wodogłowiem i bez kończyn. Cierpi na padaczkę, porażenie wszystkiego i łupież. Obecnie ma 16 lat, a nazywa się Dzidzia Warzywko, bo nic zupełnie nie może robić. Leży całymi dniami i robi pod siebie. Matka to musi sprzątać, matka musi przebierać i obmywać. Bierze taką puchatą gąbkę i szoruje zeschnięte resztki jedzenia wokół kącików ust. Trzeba To karmić, przecież Dzidzia nie ma rąk, żeby chociaż spróbować trzymać w nich łyżkę. Wyciska się więc ze strzykawki wodę, tylko wodę, bo reszta nie jest tolerowana. Dziewczynka chora jest na maszkaronizm, ale tak naprawdę nie wiadomo, co jej jest. „Wszystko”, powiedział kiedyś lekarz, a lekarze się znają na chorobach, prawda?

Dzięki znajomościom w ośrodku opieki medycznej dziewczynka uczestniczy aż w sześciu eksperymentach. Próbuje się na jej organizmie między innymi szczepionki przeciw dżumie oraz tabletki na orgazm. Być może dlatego Dzidzią wstrząsają co jakiś czas spazmy rozkoszy pomieszane z torsjami pojawiającymi się w wyniku odrzucenia przez organizm kolejnych cieczy. Dzidzia od urodzenia wydziela fluktuacyjne smarki na zewnątrz. Jej wyziewy, wyłomy mgliste i wymioty dosłownie kipią pod zwalistym brzuchem, wydostają się na zewnątrz w najmniej odpowiednim momencie.

Ciało dziwnie się kładzie, odpoczywa we wszystkie strony. Jak po wypadku, kiedy rozpędzony samochód tłucze tkanki organizmu. Bezwolny worek kości frunie na pobocze, a ręka z nogą lecą w inne strony. Tu się suknia jakaś zadrze ukazując niewyjściowe gacie, tutaj buta odrzuci i jedna goła stopa pozostanie. Obrzydliwe, ale jednak trochę fascynujące.

Ani się człowiek nie obejrzy, ani nie mrugnie, a już na wierzchu ropa pokrywa świeżo wypraną powłoczkę

Ach, znowu się ulało Dzidzi, znowu zarzygała kołderkę. Trzeba zmienić, dźwignąć bezwładne, dość spore ciało i przetransportować je na rękach do fotela stojącego obok łóżka. Potem jak najszybciej wyczyścić zapaćkany barłóg, bo Dzidzia osuwa się wciąż na boki. Przez tyle lat leżenia jej kręgosłup nie potrafi sam utrzymać pionu. Kadłubek malutki, ziarenko takie wychudzone.

Kiedyś zabrali ją pod kroplówkę do wojewódzkiego szpitala, bo tak była wycieńczona. Nie było jak jej tam zawieść, no bo co: w wór wsypać i na ramię przerzucić?

Trzeba było żebrać o karetkę, to potem pielęgniarka fuknęła, że się Mutterowe lubią wozić taksówkami.

I jak Dzidzia leżała w szpitalu to przyszli klowni, bo to akurat Dzień Dziecka był. Doktorka ich wywaliła za drzwi. Jeszcze krzyczała: a komu wy tu chcecie przedstawienia robić, skoro to dziecko jest nierozumne. Po co to szumy robić niepotrzebne, skoro po próżnicy to wszystko i grochem o durną ścianę.

Maszkaron wyszedł ze szpitala i nic się nie zmieniło. Nadal wszystko niepotrzebne naokoło.