Książki

kryminał, sensacja

kryminał

Dobry anioł śmierci

Opis książki Dobry anioł śmierci:

Dobry anioł śmierci, powieść z roku 1997, jest blisko spokrewniona ze znanymi już w Polsce utworami autora (Kryptonim Pingwin, Prawo ślimaka). Podobnie jak tam, bohater jest Rosjaninem mieszkającym w Kijowie i podobne okoliczności zmuszają go do ucieczki ?na kraj świata?. Jego obfitująca w dramatyczne przygody peregrynacja na półwysep Mangyszłak nad Morzem Kaspijskim i z powrotem łączy w sobie wątki sensacyjne (przemyt broni i narkotyków) oraz kryminalne (niewyjaśnione zabójstwo sprzed wielu lat) z intrygującym wątkiem historycznoliterackim ? bohater wchodzi w posiadanie zagadkowych dokumentów, które pozwalają na odsłonięcie tajemnic pobytu Tarasa Szewczenki na zesłaniu właśnie na Mangyszłaku. Zderzenie brutalnej współczesnej rzeczywistości z wyidealizowanym obrazem narodowego wieszcza Ukrainy i wynikające stad implikacje to także, oprócz dużej atrakcyjności fabularnej, istotny walor powieści.

Fragment książki: Rozwiń >>

Przysiedliśmy na twardym solnisku przy grobie derwisza i wypiliśmy po setce w intencji majora. Nie pamiętam tak uroczystego i żałobnego milczenia.
Kiedy odszedłem na bok, by się wysiusiać, spostrzegłem na piasku ślady nóg. Ktoś całkiem niedawno wyszedł z pustyni na ów solniskowy pas, fundament okolicznych wzgórz. Od razu przypomniałem sobie ślady, które widziałem w miejscach moich noclegów. Rozejrzałem się i poczułem dziwne napięcie. Zrobiło mi się nieswojo. Wydawało się, że ktoś mnie śledzi. Ściskałem w ręce pistolet z tłumikiem i czułem jego bezużyteczność.
Szybko wróciłem do oświetlonego reflektorami land rovera grobu derwisza i odwołałem na stronę Amana. Pokazałem mu ślady.
— To Azra — rzekł spokojnie. — Dobry anioł śmierci.
— Anioł śmierci? — zapytałem, próbując przypomnieć sobie, kto z nas więcej wypił.
— Tak — powiedział Aman. — Anioł śmierci. Towarzyszy samotnym wędrowcom i niekiedy pojawia się obok nich jako skorpion albo kameleon.
— To tutejsza legenda?
— Tak, ale kiedy nie ma innego wyjaśnienia, trzeba przywołać legendę...
Zamyśliłem się.
— Czy ten anioł zapowiada śmierć? — zapytałem po chwili.
— To ona, anielica, kobieta — poprawił mnie Aman. — Obserwuje wędrowca, strzeże go w drodze. Obserwuje i decyduje: pomóc mu czy zaszkodzić. Jeśli jej się nie spodoba, posyła skorpiona i wędrowiec umiera. Jeśli zaś spodoba, posyła kameleona i wędrowiec zachowuje życie. Kameleon przynosi szczęście...
— A jak ta Azra wygląda?
— Myślisz, że ją widziałem? —Aman wzruszył ramionami. — Powiadają, że na pewien czas łączy się ona z duchem kobiety, która kocha owego wędrowca. Czasami może mu się ukazać
pod postacią tej kobiety...
— Ciekawe — westchnąłem i spojrzałem na ślady.
Na moich oczach dołki po śladach stawały się coraz mniejsze — piasek szybko wyrównywał swą powierzchnię.
Nad ranem, kiedy Aman dowiózł nas do warowni i odjechał ze śpiącym na siedząco Jurą, zapytałem pułkownika, dlaczego pogrzebaliśmy majora tutaj, obok derwisza.
Zmęczony pułkownik zajrzał mi badawczo w oczy, jakby chciał sprawdzić, czy potrafię go zrozumieć.
— Powiedzieli, że taki grób stanie się trwałym ogniwem w łańcuchu przyjaźni ukraińsko-kazachskiej. — Westchnął, a potem dodał: — Ponadto nasza ambasada nie miała pieniędzy na wysłanie ciała do domu... Jego część sam zawiozę do Kijowa.
Skinąłem głową. Widać było, że pułkownikowi jest ciężko na duszy. Nie chciałem dłużej go niepokoić, więc poszedłem za przykładem Piotra, który od razu po przyjeździe zwalił się na derkę obok Gali, a teraz chrapał na całego.
— Dobranoc — powiedziałem do pułkownika.
Uśmiechnął się ze znużeniem i gestem ręki skierował mój wzrok na wierzchołki wzgórz, zza których przesączał się już świt nowego dnia.
Objąłem Gulę i zasypiając, myślałem o Azrze, dobrym aniele śmierci, który przyjmuje postać kochającej kobiety.