Książki

romanse

Dieta (nie) życia

Opis książki Dieta (nie) życia:

Znów miałam tylko siebie, pusty pokój i moją wierną psiapsiułę anoreksję. Ona zawsze pojawiała się, gdy nie było już nikogo. Razem organizowałyśmy sobie czas. Przygotowanie misternych tabel kalorycznych czy sprawdzanie wartości odżywczych na nowych produktach pochłaniało nas bez reszty. Razem z anoreksją wybierałam się na długie spacery, by wspólnie stracić to, co wpakowano we mnie przez te kilka tygodni w szpitalu. Czemu na nowo to robiłam? Miałam poczucie, że im jestem chudsza, tym ONA bardziej mnie lubi. Chciałam czuć, że ktoś mnie lubi. Byłam anoreksji wdzięczna. Ona jedna mnie nie zawiodła. Poświęcała mi przecież tyle swego czasu. Musiałam się jej jakoś odwdzięczyć. Pragnęłam szybko stracić na wadze. Dla niej. By była ze mnie dumna. By mnie nie opuściła. fragment książki Wstrząsająca, autentyczna historia dziewczyny, która od dziesięciu lat walczy z anoreksją. Jako dwudziestolatka po sześciu hospitalizacjach i kilku próbach samobójczych postanowiła opowiedzieć o koszmarze choroby. Punktem zwrotnym okazała się śmierć bliskiej jej osoby, także chorującej na zaburzenia jedzenia. Aby ostrzec innych, Karolina Otwinowska wyciągnęła na światło dzienne najintymniejsze szczegóły swego życia z chorobą i opisała z okrutną dokładnością kodeks wyniszczającej ciało i duszę anoreksji.

Fragment książki: Rozwiń >>

Jaki był początek tego wszystkiego? Nie wiedziałam. Nie miałam pojęcia, kiedy dokładnie zaczęłam chorować. Etykietkę rasowej anorektyczki dostałam, ważąc jeszcze pięćdziesiąt osiem kilogramów, ale moje problemy rozpoczęły się dużo wcześniej. Gruba czułam się, od kiedy pamiętam, ale nie zawsze mi to przeszkadzało.
Na szkolnych fotografiach zajmowałam najwięcej miejsca, ale to głównie dlatego że byłam dość wysoka. Z biegiem czasu i rozwojem firmy McDonald’s rosłam nie tylko w pionie, ale przede wszystkim na boki. Nigdy jednak nie potrafiłam odmówić sobie smażonego
kurczaka z frytkami i buraczkami na zasmażce, które babcia przygotowywała specjalnie dla mnie.
Przykro robiło mi się, jedynie gdy obserwowałam szczupłe sylwetki koleżanek z podwórka.
Zazdrościłam, że są takie zwinne i świetnie udaje im się kręcić hula-hoopem. Mimo wszystko nikt mnie nie odtrącał, a ja dzielnie obracałam tę plastykową obręcz na mojej nieco grubszej talii. Ewentualne porażki i smutki zawsze mogłam utopić w kubku gorącej czekolady czy zajeść batonikami. Na tym samym podwórku babcia często pojawiała się z hot dogiem i sernikiem w ręce.
Sytuacja nieco odmieniła się po przeprowadzce do Warszawy. Ze względu na pracę moich rodziców często musiałam zmieniać miejsce zamieszkania, znajomych, otoczenie. W stolicy zaczęły spotykać mnie nieprzyjemności. Dzieci z tutejszego podwórka nie były już tak wyrozumiałe. Często zamiast pytania: „Jak masz na imię?” słyszałam: „Ile ważysz?”. Te słowa bardzo raniły. Tym bardziej
że na warszawskim podwórku brakowało też babci z pocieszającymi smakołykami. Podobnie reagowali na moje gabaryty znajomi w szkole. Kiedyś na lekcji WF-u odbywały się zawody w rzucaniu piłką lekarską. Nie chciałam brać w nich udziału, ale koleżanki stwierdziły, że będę idealną zawodniczką.
„Jesteś gruba, to i silna – wygramy!” – zadecydowały. Pomimo lęku spróbowałam. Dziewczyny dopingowały Karolinę-grubaskę. Niestety na marne... Przegrałyśmy. To upokorzenie niczym film odtwarzało się w mojej pamięci za każdym razem, gdy próbowałam coś zjeść. Moją głowę wypełniały czerwone lampki, które włączały się w obecności przekąsek. Radary przypominały, że bycie grubą nie
sprzyja lekcjom WF-u i pozyskiwaniu nowych znajomych. Pamiętałam wciąż śmiech i wypowiadane szyderstwa, gdy piłka lekarska, którą rzucałam, poleciała w zupełnie innym kierunku. „Taka beka, a nawet piłki nie podrzuci dobrze! Straciłyśmy punkty przez ciebie, baryło!” – krzyczały wtedy koleżanki z klasy. Później zaś krzyczała choroba: „Wara od czekolady! Chcesz się zataczać jak beczka? Mało
piłek w życiu widziałaś? Patrz na swój brzuch! I co, pierdoło, gdzie twoje żebra? Nie ma?! Znów się nażarłaś, ty gnoju! Nawet do głodzenia się nie nadajesz. Nic dziwnego, że zawsze przegrywasz, śmierdzielu”...