Książki

literatura piękna

Diabły z Loudun

Opis książki Diabły z Loudun:

Niepublikowana w Polsce, niezwykła książka A.Huxleya wzbudziła swego czasu ogromne zainteresowanie krytyki i czytelników. Na jej podstawie Ken Russel wyreżyserował głośne Diabły, a Krzysztof Penderecki skomponował operę do dziś święcącą tryumfy.

Fragment książki: Rozwiń >>

Na polecenie sądu Grandier miał zostać pozbawiony wszelkiego owłosienia – na głowie, na twarzy i na pozostałych częściach ciała. Ścięto czarne pukle, pozostawiając tylko skąpą szczecinę; czaszka została namydlona i ogolona do gołej skóry. Potem przyszła kolej na mefistofelesowskie wąsiki i bródkę.
– A teraz brwi – rozległ się czyjś głos od drzwi.

Zaskoczeni sędziowie spojrzeli w tamtym kierunku. Ujrzeli Laubardemonta. Ociągając się, Fourneau wykonał polecenie. Twarz, która w mniemaniu tak wielu kobiet była przemożnie przystojna, stała się maską, groteskowo łysą; maską klauna z arlekinady.
– Dobrze – pochwalił pełnomocnik – dobrze! A teraz paznokcie.

Fourneau zdziwił się.
– Paznokcie – powtórzył Laubardemont. – Teraz zdejmij mu paznokcie.

Lecz tym razem chirurg nie usłuchał. Laubardemont zaczął swoją komedyjkę od udawania autentycznego zaskoczenia. Chyba wszystko jest w porządku? Ostatecznie człowiek ów jest osądzonym i skazanym czarnoksiężnikiem. Lecz nawet skazany czarnoksiężnik, odparował Fourneau, nie przestaje być człowiekiem. Pełnomocnik wpadł w gniew, pomimo jednak jego gróźb, chirurg nie ustępował. Nie było już czasu, żeby posyłać po innego, dlatego też Laubardemont musiał ukontentować się jedynie częściowym oszpeceniem swojej ofiary.

Przyodzianego jedynie w długą szatę nocną i znoszone pantofle, Grandiera poprowadzono na dół, wepchnięto do powozu, który szczelnie zamknięto, i przewieziono do gmachu sądu. Mieszkańcy Loudun oraz turyści wypełnili tłumnie najbliższą okolicę, jednak tylko nielicznym uprzywilejowanym – wysokim urzędnikom, arystokratom z żonami i córkami oraz kilku wiernym stronnikom kardynała wybranym spośród mieszczan – pozwolono wejść do środka. Szeleściły jedwabie, błyskał soczystą barwą welwet, skrzyły się klejnoty, unosił się zapach piżma i ambry. Ojciec Lactance i ojciec Tranquille – w pełnym stroju liturgicznym weszli do sali sądowej. Używając w tym celu pobłogosławionych kropideł, zaczęli skrapiać wodą święconą wszystko dookoła, powtarzając w trakcie tej czynności formuły egzorcyzmów. Potem otwarto drzwi i na progu ukazał się Grandier przyodziany w nocną szatę; na ogolonej głowie miał tylko biret, a pod nim myckę. Jego również obficie pokropiono, po czym sądowi strażnicy powiedli go przez całą salę i zmusili do uklęknięcia przed ławą sędziowską. Ręce miał skrępowane z tyłu, dlatego też nie mógł obnażyć głowy. Zbliżył się doń pisarz, ściągnął mu biret i myckę, wzgardliwym gestem cisnął je na podłogę. Na widok bladego, bezwłosego klauna kilka dam histerycznie zachichotało. Woźny sądowy wezwał do zachowania ciszy. Pisarz nałożył szkła, odchrząknął i przystąpił do odczytywania wyroku – najpierw pół strony wypełnione prawniczym żargonem, potem długi opis amende honorable, którą miał odbyć oskarżony, następnie część dotycząca skazania go na spalenie na stosie, po czym nastąpiła dygresja dotycząca płyty pamiątkowej, którą miano wmurować w ścianę kaplicy urszulanek, a której koszt miał wynieść sto pięćdziesiąt liwrów (miały pokryć go wpływy ze sprzedaży skonfiskowanego majątku skazanego); zakończył zaś, niejako tytułem mimochodnej refleksji, postanowieniem o torturach pierwszego i ostatniego stopnia mających poprzedzić całopalenie. „Wydane w rzeczonym Loudun 18 sierpnia 1634 roku i wykonane pisarz zakończył z emfazą – tego samego dnia”.