Książki

kryminał, sensacja

sensacja

Danse Macabre

Opis książki Danse Macabre:

Jak rozwijała się postać Wampira? Co łączy Stephena Kinga ze Sputnikiem? Czemu cenzorzy zainteresowali się amerykańskimi komiksami? Który film grozy jest najgorszy w historii? Na wszystkie te pytania - i wiele innych - odpowiada „Danse Macabre”. Autor bierze tym razem na warsztat swój ukochany gatunek, czyli oczywiście horror. Opowiada czytelnikom o horrorze literackim, filmowym, telewizyjnym, nawet radiowym, omawia ważne dzieła, motywy i postacie, a przy okazji przytacza sporo anegdot ze swego życia.

Rewelacyjna książka, napisana z pasją, zabawna, wciągająca niczym powieść, a jednocześnie dobre źródło wiedzy na temat horroru.

W literaturze na jednym biegunie mamy egzystencjalny koszmar Kafki, z którego nie ma wyjścia, a na drugim bestsellery Stephena Kinga. Wydaje mi się, że jeśli ktoś stał się tak popularny jak on, to co robi, musi być dobre.
Jonathan Carrol

Anatomia horroru według Kinga... znajdziecie w niej duchy, wampiry, potwory i nawiedzone domy!
„Los Angeles Time”

Fragment książki: Rozwiń >>

Wspomnienia większości ludzi dotyczące "Sfery mroku" zawsze mnie zastanawiały. Pamiętają oni zazwyczaj zaskakujące puenty, lecz mam wrażenie, że prawdziwy sukces serialu opierał się na solidniejszych podstawach, stanowiących łącze między starą literaturą groszową sprzed lat pięćdziesiątych (albo odcinkami Thrillera, które używały magazynów groszowych jako źródeł inspiracji dla najlepszych scenariuszy) a "nową" literaturą grozy i fantastyki. Tydzień po tygodniu "Sfera mroku" przedstawiała nam zwyczajnych ludzi w niezwykłych sytuacjach, ludzi, którzy w jakiś sposób skręcili w niewłaściwą stronę i znaleźli się w innej rzeczywistości - w Serlingowskiej Strofie. To był naprawdę znakomity pomysł i najprostsza droga do krainy fantazji dla widzów i czytelników, którzy zazwyczaj nie mają ochoty jej odwiedzać...
Byłoby idiotyzmem z mojej strony, gdybym sugerował, że cały współczesny horror, zarówno ten na papierze, jak i ten na celuloidzie, może zostać sprowadzony do trzech archetypów. Niewątpliwie ogromnie ułatwiłoby to wszystkie analizy, ale byłoby to fałszywe uproszczenie, nawet gdybyśmy do równowagi dorzucili tutaj czwartą kartę tarota - Ducha. Gatunek nie kończy się na Wampirze, Bezimiennym i Wilkołaku; w cieniach kryją się także inne potwory. Jednakże ta trójka odpowiedzialna jest za znaczną część współczesnego horroru. Dostrzegamy niewyraźną sylwetkę bezimiennej Istoty w filmie "Coś" Howarda Hawksa (okazuje się, co zawsze przyjmowałem z pewnym rozczarowaniem, że ta istota to wielki Jim Arness ucharakteryzowany na warzywo z kosmosu). Wilkołak podnosi swą włochatą głowę, warcząc na Olivię de Havilland w Lady in a Cage [Dama w klatce].