Książki

kryminał, sensacja

sensacja

Czarne Wzgórza

Opis książki Czarne Wzgórza:

Wielka miłość, przyroda, tajemnicze zbrodnie... Akcja powieści rozgrywa się w malowniczej Dakocie Południowej, pośród gór i dzikich zwierząt. Lil, farmerka, prowadzi rezerwat. Coop, nowojorski detektyw, wraca na farmę dziadków, by zacząć nowe życie. Kiedyś łączyła ich młodzieńcza miłość, ale oboje nie zamierzają ulegać dawnym sentymentom. Tymczasem w rezerwacie zaczynają dziać się dziwne rzeczy: po serii niewyjaśnionych zabójstw, ktoś zaczyna prześladować Lil... Ciepły, romantyczny nastrój, zagadka, szczęśliwy finał.

Fragment książki: Rozwiń >>

Miała prawo ustalić pewne zasady, dopóki poruszał się w strefie szarości.
Jadąc krętą drogą w kierunku bramy, zjadł kanapkę, i ustaliwszy zasady, czy też
wytyczne, a także zastanowiwszy się nad tajemniczą kwestią, czego sam oczekuje od Lii,
zaczął układać plan dnia.
Trzeba nakarmić konie, wyrzucić gnój ze stajni. Dobrze by było wyprawić dziadków na
przejażdżkę. Potem pojechać do miasta po zakupy i odwalić w biurze papierkową robotę.
Jeśli nie trafią się klienci, którzy będą potrzebowali przewodnika, poprosi Gulla, żeby
zrobił porządek z uprzężą.
Sam zamierzał opracować biznesplan, przeprowadzić ana liżę kosztów i rozważyć
możliwość wprowadzenia do oferty przejażdżek na kucach. Można by wziąć kilka takich
koni jak Siostrzyczka, zastanawiał się, wytyczyć trasę w ogrodzonym terenie, a wtedy...
Nagle sprawy zawodowe uleciały mu z głowy.
Na bramie wisiały zwłoki. Ubity śnieg poniżej był zakrwawiony. Para sępów już
dobierała się do śniadania, podczas gdy na niebie krążyły następne.
Coop nacisnął klakson, żeby spłoszyć ptaki, i jednocześnie zwolnił, żeby zlustrować
drzewa i krzaki, a także drogę za bramą. Reflektory samochodu omiotły martwego wilka
w świetle wczesnego poranka, nadając jego otwartym oczom dziwny odcień zieleni.
Pochylił się, otworzył schowek na rękawiczki i wyjął z niego latarkę oraz swoją
dziewiątkę. Wysiadając z wozu, zapalił latarkę i skierował jej światło na ziemię.
Oczywiście, zobaczył ślady butów. Musiały być wśród nich jego własne, z poprzedniego
wieczoru, kiedy otwierał bramę.
Nie dostrzegł jednak po wewnętrznej stronie żadnych, które wydałyby mu się
świeższe. Mimo to przeszedł pod bramę, do wilka, po swoich śladach.
Wystarczyły dwa strzały — jeden w tułów, drugi w łeb — żeby zabić zwierzę. Zwłoki
były już zimne, a kałuża krwi zdążyła zamarznąć, co wskazywało na to, że wszystko
rozegrało się przed kilkoma godzinami.
Zabezpieczył broń i schował ją do kieszeni. Szukając telefonu, usłyszał warkot
nadjeżdżającego samochodu. Chociaż wątpił, żeby sprawca tego czynu wrócił tak szybko
i żeby w ogóle podróżował samochodem. Coop wsunął rękę do kieszeni i położył ją na
kolbie pistoletu.