Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Coś mocniejszego

Opis książki Coś mocniejszego:

Każdy czasem marzy o kimś, kto spełni nasze najskrytsze marzenia, nawet te, do których wstyd się przyznać... Jeśli jednak już zdecydujemy się wypowiedzieć życzenie, trzeba uważać, bo w pobliżu może pojawić się „dobra” wróżka albo, co gorsza, firma „Sprawiedliwa Magia” gotowe rzucić klątwę, co może przynieść całkiem nieoczekiwane efekty...

Bywa, że pisarze miewają pustkę w głowie i nie są w stanie skreślić ani jednego zdania. Myślą sobie: przejdzie, trzeba odpocząć. Mija kilka dni, a tu nadal spoczywa przed nimi pusta kartka, a genialne zdania walczą z twórczą niemocą. Ziemkiewicz domyśla się, czym taki stan może być spowodowany i trzeba przyznać, że nie jest to optymistyczna wizja dla autorów...

Bohaterem tego zbioru opowiadań jest pisarz SF i dziennikarz Rafał Aleksandrowicz, który z pewnością nie należy do wybrańców fortuny, za to ma wolną rękę w komentowaniu życia publicznego. Drapieżne pióro Ziemkiewicza — publicysty połączone z fantastyką, daje karykaturalny obraz polskiej rzeczywistości, dobitnie pokazuje jej śmieszność i absurdy.

Autor celnie i bez skrupułów wyśmiewa rząd, układy oraz kolesiostwo, ubarwiając fabułę magią. Aleksandrowicz żyje w świecie, w którym człowiek człowiekowi wilkiem i nawet anioł może być skorumpowany...

Ziemkiewicz obnaża, szydzi, ale też przestrzega, przed czym? Zobacz sam!

Fragment książki: Rozwiń >>

Nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Tylko ajent, kiedy wreszcie doczekałem się jego łaskawego wyłonienia z zaplecza, zmierzył mnie umiarkowanie zaciekawionym wzrokiem. Zacząłem ostrożnie od piwa; przyniósł jakiś wynalazek z miejscowego browaru, postawił przede mną i wrócił do kuchni, nie nawiązując rozmowy.

Wyglądało na to, że centrum grupy pod oknem stanowiło dwóch omszałych staruchów w fufajkach — jeden chudy, trochę podobny do wędrownego proroka z „Konopielki”, drugi bardziej przysadzisty, pomarszczony, o czerwonej gębie wpadającej w okolicach nosa we fiolet i złośliwych oczkach. Ten chudy zaciągał mocno śpiewnym, kresowym akcentem, a ten ze złośliwymi oczkami wyraźnie stawiał albo był solenizantem.

No, więc redakcyjny jasnowidz. Kiedy skończył się dostęp do afer, trzeba było sięgnąć w walce z konkurencją po niestandardowe metody. Wiadomo, że pod względem szybkości przekazania informacji o każdym zdarzeniu radio i telewizja zawsze będą od gazety lepsze. Chyba, że gazeta będzie z góry wiedziała, gdzie szukać, jeszcze zanim zdarzenie nastąpi. Skoro odwołują się do jasnowidzów policjanci, to co się dziwić, że w końcu sięgnęły po nich i walczące o miejsce na rynku redakcje.

Współpraca z wróżem szła topornie, bo w tej branży klarowność wysławiania się i ścisłość nie są wysoko w cenie. Wręcz przeciwnie. Jasnowidz mędził, ściemniał, ubierał wszystko w piętrowe metafory i dopiero wyraźnie sformułowane przypomnienie, że płacimy za konkrety, a nie za show, skłoniła go do wydukania nazwy miejscowości: Wojsławice. To właśnie z Wojsławic miała niebawem wyjść wielka zmiana nastrojów, która obali wywyższonych i wywyższy obalonych, czy jak tam leciał ten wieszczy słowotok. Na czym owa zmiana miała polegać, nie był już w stanie wyjaśnić. I jeszcze śmiał żądać kasy od ręki. Na szczęście szefowa miała na takich wypracowane sposoby.

Po dokładniejszym sprawdzeniu okazało się, że poza niedalekimi wykopaliskami Wojsławice zwracają uwagę tylko jednym. Od niepamiętnych czasów frekwencja wyborcza wynosiła tu od 99,8 do 100 procent uprawnionych, i zawsze 99,8 do 100 procent głosów uzyskiwał ten sam sołtys.

Staruch z czerwoną twarzą nie był solenizantem, tylko bohaterem wieczoru, mogłem uściślić po kilkunastu minutach niezbyt intensywnego nadstawiania ucha. Oblewano tu jakiś jego sukces. Wczorajszy, sądząc ze strzępów dialogów.

Ajent objawił się ponownie, z kolejnym piwem i postanowiłem wykorzystać tę rzadką okazję do nawiązania konwersacji.

— Niezłe piwo — zagadnąłem. Przyznacie, że oryginalnie.

— Perła — burknął.

Od biedy można było uznać, że już się zaprzyjaźniliśmy.

— Jestem dziennikarzem, z Warszawy — przestawiłem się. — Robię tu reportaż.

Na twarzy ajenta odbił się umysłowy wysiłek.

— O tych z beczkowozem?! — spróbował zgadnąć.

— Z beczkowozem? To znaczy, ci, co tu przyjechali wczoraj, mieli ze sobą jakiś beczkowóz?

— A, ja tam nic nie wiem — no i masz, spłoszył się.

Popatrzyłem smętnie, jak znika na zapleczu. Nie pozostało nic innego, niż iść na bezczelnego. Ująłem świeżo przyniesione piwo, szklankę, i zbliżyłem się do zajętych stolików.

— Witam szanownych panów — oznajmiłem teatralnym tonem, zarezerwowanym na podobne okazje. — Proszę wybaczyć, że naruszam prywatność, ale czy łaskawie zechcą panowie pozwolić, że spocznę tu na chwilę, aby wypić w ich zacnym towarzystwie — tu uniosłem nieco butelkę — to jedno piwo?

Onieśmielenie, jakie spowodowała moja wyszukana uprzejmość, dało się zinterpretować jako milcząca zgoda, i tak właśnie zrobiłem, dostawiając sobie ażurowo-dermowe krzesełko.

— Jeszcze jeden z Warszawy — mruknął domyślnie jeden z biesiadników, bardziej od pozostałych zasmarkany.

— W istocie. Jak słyszałem, zamieszkiwana przez panów miejscowość z niejasnych jeszcze dla mnie przyczyn stała się ostatnio obiektem szczególnego zainteresowania ludzi ze stolicy. Panowie zaś, jak pozwalam sobie zauważyć, właśnie świętują jakiś sukces. Muszę powiedzieć, że jako dziennikarza bardzo mnie to ciekawi.

— A, świętuję — zaskrzypiał staruch o złośliwych oczkach. — Birskiego wreszcie szlag trafi!

To ostatnie stwierdzenie wyzwoliło falę rechotu i stukania się musztardówkami. Pociągnąłem łyk „Perły”. Kiedy ludzie zaczną gadać, to i w końcu powiedzą, nie ma co ciągnąć za język, bo się spłoszą jak ajent.

— Nasz Jakub — poczuł się w obowiązku uświadomić mnie miejscowy o kartoflowatym wyglądzie — został wczoraj po raz trzydziesty uwolniony od zarzutu pędzenia bimbru ze względu na zły stan zdrowia, podeszły wiek i znikomą szkodliwość społeczną.

— Nu, uniewinniony, ta jedno, ale jakie ma teraz chody... — rzekł chudy. — Odkrycie o strategicznym znaczeniu dla państwa...

— To mówię, że Birskiego wreszcie szlag trafi — zarechotał ponownie staruch.

No tak, od razu się tego domyślałem.

— Zechce pan pozwolić, że dołączę swoje gratulacje. Bo zapewne słusznie wnoszę — podjąłem, odczekawszy, aż się wyśmieją — że mam przed sobą producenta znanych i cenionych w środowisku koneserów napojów wyskokowych, Jakuba Wędrowycza?

— Hę? — staruch wcale nie wyglądał, jak się tego spodziewałem, na mile połechtanego. — To sukinsyny, obiecali mordę trzymać w kubeł, a już rozgadali do gazet?! — potrząsnął nad stołem odmrożonym na fioletowo, kościstym kułakiem.