Książki

fantastyka, s/f

fantastyka

Córki księżyca Bogini nocy W zimnym ogniu

Opis książki Córki księżyca Bogini nocy W zimnym ogniu:

Dwie pierwsze części liczącego trzynaście tomów poczytnego cyklu o młodych kobietach, codziennym życiu i niezwykłej, czasami bardzo niepotrzebnej magii. Każda kobieta jest stworzeniem nocy, ale nie każdej musi się to podobać! Cztery dziewczyny, cztery charaktery ? jedno przeznaczenie. Vanessa, Catty, Serena i Jimena, pozornie przeciętne mieszkanki słonecznej Kalifornii dzielą wspólny sekret. Każda z nich została obdarowana specjalną mocą. Każda z nich ma zadanie do wypełnienia. Każda z nich jest boginią... Vanessa potrafi stać się niewidzialna, Catty podróżuje w czasie, Serena umie czytać w myślach, Jimena zaś ma zdolność przewidywania przyszłości. Tylko razem mogą stawić ? Atroxowi, stworzeniu, które karmi się ludzką nadzieją i poluje na niewinnych ludzi w najmodniejszych nocnych klubach Wybrzeża. Choć pradawny i zły do szczętu, Atrox znakomicie radzi sobie we współczesnym świecie ? jego śladem podąża liczna grupa zaprzysięgłych wyznawców (a właściwie ofiar, ale na jedno wychodzi). Niestety ? wiek lat nastu nie predestynuje nikogo do bycia boginią i dziewczyny, choć każda potężna na swój sposób, muszą radzić sobie nie tylko ze śmiertelnym zagrożeniem, ale również z codziennością, która bywa gorsza od najbardziej przerażającego koszmaru.

Fragment książki: Rozwiń >>

– Pamiętasz, jak pierwszy raz zabrałaś mnie w podroż? – spytała z uśmiechem.
– Tak – zachichotała Catty. – Od twojego wrzasku w tunelu prawie pękły mi bębenki.
Oglądały telewizję po przyjęciu z okazji dziewiątych urodzin Catty, czekając, aż
Vanessę odbierze mama. Catty chciała pokazać jej coś specjalnego. Vanessa uznała, że chodzi
o kolejny prezent urodzinowy. Zamiast tego przyjaciółka złapała ją za rękę, a powietrze
zrobiło się nagle bardzo ciężkie. Delikatne włoski na jej rękach stanęły dęba, kiedy salon
rozbłysnął nagle białym światłem. Obie dziewczynki zaczęły wirować w mrocznym tunelu.
Powietrze wydawało się tak gęste, że można je było kroić nożem. Krzyk Vanessy wrócił do
niej jak echo, stał się nieznośny. Wreszcie obie wróciły z hukiem do salonu. Tylko że salon
był inny. Przez okna wlewało się światło słońca. Papier brezentowy i wstążki walały się po
szarozielonym dywanie. Potem zajrzały do jadalni, a Vanessa zobaczyła samą siebie –
siedziała przy stole, jadła lody i tort.
Była zbyt wstrząśnięta, by znów zacząć krzyczeć. Catty zakradła się do kuchni i
wróciła z dwoma kawałkami ciasta i nim jeszcze przyjaciółka zdążyła spytać ją o to, co
właściwie się dzieje, znów były w tunelu pełnym gęstego, ciężkiego powietrza i
nieprzyjemnych woni. Zamiast wylądować z powrotem w salonie, znalazły się kilka ulic
dalej, na czyimś ganku.
– Miałam okropną awanturę – pokręciła głową Vanessa. – Moja mama myślała, że
sama gdzieś poszłam.
Nie mogła powiedzieć wtedy matce, co naprawdę się stało. I tak by jej nie uwierzyła.
– Ale tort był tego wart – westchnęła Catty.
– Zjadłaś mój kawałek. – Vanessa uśmiechnęła się. – Płakałam, bo tunel tak bardzo
mnie przestraszył. Pamiętasz?
– No, ale wyrównałaś rachunki.
– Zasłużyłaś sobie – rzuciła Vanessa. – Ciągle miałam przez ciebie kłopoty.
Vanessa przez kilka tygodni przygotowywała zemstę. Ćwiczyła na swoim pluszowym
misiu, aż była w stanie uczynić siebie i jego niewidzialnym. Wreszcie, pewnej niedzieli, kiedy
bawiła się z przyjaciółką na jej podwórku, objęła ją i zacisnęła powieki, koncentrując się, póki
nie poczuła drgania molekuł. Wtedy otworzyła oczy. Catty stawała się chmurą pyłu. Chmura
zawirowała, a Vanessa dostrzegła wyraz bezbrzeżnego zdziwienia na twarzy Catty, nim
dziewczyna stała się zupełnie niewidzialna. Udało się! Plan zadziałał. Molekuły Vanessy
niemal eksplodowały z zadowolenia. Z początku Catty krążyła po podwórku niczym
przekłuty balon. Vanessa jej nie widziała, ale czuła tworzony przez nią prąd powietrza.
Kiedy jednak zaczęło jej się robić zimno, zapragnęła znów być widzialna, ale nie była
tak wyćwiczona jak jej przyjaciółka. Po godzinie udało się jej uczynić zaledwie fragmenty
ciał widocznymi. Kiedy Catty zobaczyła swoją własną rękę, która dryfowała odłączona od
ciała, zaczęła płakać. To jeszcze bardziej zaniepokoiło Vanessę. Potrzebowała kilku godzin,
by złożyć je obie w widzialną całość.
Catty trąciła ją łokciem