Książki

literatura piękna

powieści obce

Córka tatarskiego hana

Opis książki Córka tatarskiego hana:

Rosja rok 1707. Wojska cara Piotra I tłumią krwawo powstanie Tatarów zamieszkujących Syberię. Gwarancją pokoju jest nie tylko ogromy okup, który Tatarzy mają zapłacić carowi. Rosjanie żądają jeszcze dodatkowo wydania zakładników, z których najważniejszym ma pierworodny syn chana Möngüra, książę Bahadur. Tłumiący powstanie generał carski nie wie jednak, że Bahadur nie żyje.
Ukochana żona chana wpada na pomysł, by jedną z córek Möngüra przebrać za chłopca i przekazać Rosjanom jako Bahadura. Podstęp się udaje i księżniczka Shirin zostaje zabrana na Kreml, gdzie ma przebywać jako zakładnik i gwarant pokoju.
Dla szesnastoletniej dziewczyny zaczyna się niebezpieczna gra. Za wszelką cenę musi ukryć swoją prawdziwą tożsamość, gdyż w przypadku odkrycia przez Rosjan podstępu grozi jej śmierć a jej narodowi zagłada. Wkrótce Shirin zostaje wysyła na wojnę, by walczyć ze Szwedami, którzy właśnie zaatakowali Rosję.

Fragment książki: Rozwiń >>

Dookoła ciągnął się bezkresny step, a z niego wyrastała jedynie grupa skał, wyglądających, jakby olbrzym jaki cisnął je tam dla zabawy. Tatarzy, gdy tylko dostrzegli przed sobą kamienne bloki, natychmiast przyspieszyli wycieńczone konie, radzi, że w samą porę znaleźli schronienie przed ścigającymi
ich prześladowcami.
Stary brodaty Kozak, jadący konno obok Siergieja Wasiliewicza Tarłowa,
wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu.
– Wszystko przebiega tak, jak wam dziś rano przepowiedziałem, kapitanie.
Ścierwa kierują się prosto do zasadzki!
Siergiej przytaknął, chociaż ciągle jeszcze miał pewne wątpliwości, czy zasadzka okaże się skuteczna.
– Miejmy nadzieję, że Wania i jego ludzie już tam są – rzekł. – Inaczej buntownicy się zabarykadują wśród skał i wszystko spali na panewce. Za niecałą
godzinę zajdzie słońce. Pod osłoną ciemności mogliby się nam wymknąć.
Kozak wskazał na skały, wśród których na moment mignęło ramię machające
jakimś przedmiotem.
– Nie uda się Tatarzyskom! Popatrzcie, kapitanie, ludzie Wani dają nam znaki!
Z tej odległości nie można było dojrzeć, jakim to właściwie przedmiotem
machano zza skał, prawdopodobnie trójrożnym kapeluszem wachmistrza
Wani. Na ten znak Siergiej ściągnął cugle swemu brzydkiemu, ale wytrzymałemu
kasztankowi Moszce i rozkazał Kozakom, by się przygotowali do ataku na Tatarów.
– Uważajcie tylko, żeby nie przedarli się między wami. Przyprzemy ich do skał jak szczura do ściany!
Kozacy roześmieli się na te słowa, rozbawieni trafnym porównaniem. Chwycili flinty i muszkiety, ustawili się w długim szeregu o końcach lekko wygiętych do przodu, aby w ten sposób łatwiej im było otoczyć i pojmać Tatarów.
Ruszyli przed siebie tak pewnie, że Siergiej z uznaniem pokiwał głową. Z takimi ludźmi u boku zdoła stłumić każdy bunt na Syberii. Ścigali właśnie ostatnich powstańców, którzy uparcie stawiali opór carskiemu wojsku. Siergiej miał nadzieję, że lada chwila zbuntowani Tatarzy zostaną zmuszeni do poddania się i do złożenia broni.
Dokładnie w tym samym momencie, gdy Kozacy na rozkaz kapitana Tarłowa ruszyli do ataku, przywódca Tatarów Mongur-chan chciał sprawdzić, gdzie podziali się prześladowcy. Spojrzał przez ramię za siebie i dostrzegł, że żołnierze cara Rosji są w tyle i nacierają z zamiarem okrążenia jego oddziału. Uśmiechnął się, bo skalisty obszar był tak duży i poprzerzynany szczelinami, że nawet dwa razy liczniejsze siły Kozaków nie dałyby rady go okrążyć na tyle skutecznie, aby nikt się nie przedarł na wolność. Pod osłoną nocy chciał wraz ze swymi ludźmi przebić kordon, rozpędzając pachołków cara jak chmarę uciążliwych much. Potem spokojnie wróciłby do ojczyzny. Dał znak wojownikom,
by jechali za nim, i skierował konia między wysokie bloki skalne.
W tym momencie rozległ się głośny okrzyk:
– Stać!
Jednocześnie zza skał wychyliły się dziesiątki uzbrojonych żołnierzy mierzących
z luf prosto w tatarskiego chana i jego ludzi.
Mongur tak ostro ściągnął konia, że ten stanął dęba. Kicak, jego szwagier i zastępca, nie zdążył wyhamować i najechał swym ogierem na wierzchowca Mongura. Gdy chan walczył jeszcze z własnym rumakiem, by ten nie zrzucił
go z siodła, Kicak chwycił łuk i strzałę i naciągnął cięciwę. Natychmiast większość kozackich luf skierowała się prosto na niego.
– Rzućcie broń! – krzyknął ktoś po rosyjsku.
Kicak przetłumaczył te słowa swoim ludziom, bowiem nie wszyscy znali język wroga. Tatarzy zaczęli miotać przekleństwa. Ponieważ trzymający ich na muszce carscy żołnierze osłonięci byli skałami, to część Tatarów zaczęła
ostrzeliwać z łuku tych żołnierzy, którzy zbliżali się półkolem z kierunku otwartego stepu. Próbowali trafić przede wszystkim w rosyjskiego przywódcę, który wyróżniał się ubiorem. Podczas gdy Kozacy mieli na sobie długie kaftany
z ponaszywanymi kieszeniami na naboje, szerokie szarawary i futrzane czapki w różnych kolorach i kształtach, on nosił trójrożny kapelusz i zielony mundur. Bardziej niż Kozacy ucieleśniał w oczach Tatarów wyciągnięte ramię
znienawidzonego cara Rosji.
Jeden z Kozaków wskazał ręką na strzały wbijające się w ziemię przed kapitanem i ostrzegł go:
– Powinniście, ojczulku, się nieco cofnąć, bo jeszcze który nikczemnik was trafi.