Książki

romanse

Córka Magdy

Opis książki Córka Magdy:

Wojna, prawdziwa miłość i sekret z przeszłości... Tuż po zakończeniu drugiej wojny światowej Magda Janek przybywa niemal bez środków do życia do walijskiego miasteczka Pontypridd, mając nadzieję na lepszą przyszłość dla siebie i swojej córki, Heleny. Wojna przekreśliła wszystkie jej zamierzenia, pragnie więc za wszelką cenę, by Helena osiągnęła to, o czym marzyła kiedyś ona sama. Pontypridd lat sześćdziesiątych jest miejscem dużych możliwości. Przed atrakcyjną, pewną siebie córką Magdy otwierają się szanse, o których jej matce nawet się nie śniło. Ma dwadzieścia jeden lat i szykuje się właśnie do ślubu z przystojnym Nedem, gdy dochodzi do największej tragedii w jej szczęśliwym dotąd życiu. Niespodziewanie odkrywa mroczną tajemnicę ? sekret tak szokujący, że jej matka zdecydowała się zabrać go ze sobą do grobu? Collier stworzyła kolejną świetną książkę pełną niespodziewanych zwrotów akcji i zawirowań fabularnych. ?Western Mail?

Fragment książki: Rozwiń >>

Andrew John, który zajmował najważniejsze miejsce za ustawionym w ogrodzie stołem, rozsiadł się wygodnie na krześle. Obiegł wzrokiem nieco uszczup­lone grono członków swojej rodziny oraz przyjaciół (część biesiadników natychmiast po obiedzie zniknęła w szopie, by posłuchać zespołu popowego założonego przez młodszego syna), a potem odetchnął głęboko i uśmiechnął się.
– Czy nie jesteś zbyt zadowolony z siebie, kochanie? – dokuczyła mu żartobliwie Bethan, stawiając na stole tacę z kawą, truskawkami i śmietaną.
– Czy coś w tym złego? – Andrew nie dał się złapać na jej haczyk. – Właśnie zjadłem wyśmienity niedzielny obiad, za co chciałbym pochwalić kucharza – skinął głową w jej kierunku – i aż do jutrzejszego ranka nie muszę robić kompletnie nic. Mój ogród wygląda doskonale, róże kwitną, a Evan zamknął drzwi szopy, dzięki czemu możemy posłuchać śpiewu ptaków.
– Przykro mi, ale muszę ci przypomnieć, że obiecałeś przywieźć po południu Penny ze stadniny. – Bethan zdjęła naczynia z tacy.
– Mam jeszcze dużo czasu, a poza tym to całkiem przyjemna wycieczka.
– Dziękuję. – Magda wzięła od Bethan filiżankę z kawą. – Uwielbiam jadać latem na zewnątrz. Przypomina mi to rodzinny dom, chociaż wasz ogród wygląda ładniej niż nasze obejście. No i nie widać tu zwierząt.
– Szczególnie odkąd Andrew postawił ogrodzenie dla kurcząt.
Bethan podała Magdzie dzbanek z mlekiem, a Almie cukierniczkę.
– Każdej wiosny mój ojciec i bracia wynosili ze stodoły duży stary stół i stawiali go na ganku, gdzie korzystano z niego aż do jesieni. Gdy było ciepło, jadaliśmy tam wszystkie posiłki. My, dzieci, szczególnie lubiliśmy kolację, ponieważ rodzice pili do niej jeden czy dwa kieliszki wina albo piwo. Poprawiał im się wtedy nastrój, łagodnieli i pozwalali nam iść spać później niż zwykle. Matka zapalała lampy i stawiała je na stole, a wszyscy parobcy pracujący w gospodarstwie i sąsiedzi, którzy akurat wpadli z wizytą, przyłączali się do nas. Po posiłku dorośli grali i śpiewali… – Magda popatrzyła z zakłopotaniem na pozostałych i zarumieniła się ze wstydu. – Przepraszam. Ilekroć zaczynam mówić o domu, nie mogę się opanować.
– O domu? – powtórzył Ronnie Ronconi, szwagier Bethan. – Opuściłaś Polskę jakieś dwadzieścia kilka lat temu i wciąż jest to dla ciebie dom? Chcielibyśmy, żebyś zaczęła w końcu uważać za niego Pontypridd, a nas za swoją rodzinę.
Wszyscy obecni przy stole się roześmiali.
– A czy ty uważasz Pontypridd za swój dom, Ronnie? – spytała Magda poważnie.
– Magda ma rację. – Bethan podsunęła Ronniemu miseczkę truskawek oraz dzbanek ze śmietaną. – Urodziłeś się we Włoszech.
– Wyjechałem stamtąd w wieku pięciu lat – przypomniał jej Ronnie.
– Ale wróciłeś jako dwudziestolatek – powiedział Andrew bez zastanowienia. – Przepraszam – dodał natychmiast, gdyż Bethan spojrzała na niego z wyrzutem.
– Nie ma za co. To prawda, spędziłem tam kilka najszczęśliwszych lat życia.
Przy stole zapanowała cisza. Ronnie wyjechał do Włoch z Maud, młodszą siostrą Bethan, z którą ożenił się w latach trzydziestych. Gdy podczas wojny zmarła na gruźlicę, wrócił do Pontypridd.
– Sądząc z listów Maud – przerwała milczenie Bethan – były to również jej najszczęśliwsze lata.
– Ale żadne z nas nie uważało Włoch za dom, tak samo jak i ja teraz.
– Bo często je odwiedzasz. – Andrew podał dalej dzbanek z kawą.
Rodzina Ronniego nie sprzedała odziedziczonego po dziadku domu na wsi, dzięki czemu on, jego dziesięcioro rodzeństwa i dalsi krewni często wracali do Bardi na letnie wakacje. Ronnie zamyślił się na chwilę.
– Czuję, że mam dwa domy, ale Włochy są na pewno tym drugim, wakacyjnym. Ilekroć tam jestem, myślę sobie, że przynależę do Pontypridd i domu na ulicy Tyfica. To tam wychowaliśmy z Dianą Billy’ego i Catrinę. – Na wspomnienie drugiej żony, zmarłej niespodziewanie przed sześcioma miesiącami wskutek wylewu krwi do mózgu, uśmiechnął się z roztargnieniem. – Nie mogę sobie wyobrazić wyprowadzki, choć mam już serdecznie dosyć moich dzieci, które próbują kierować moim życiem i interesami. Jak myślicie, czy istnieje jakakolwiek szansa na to, że zespół Evana odniesie spektakularny sukces i nasza młodzież uda się na światowe tournée?
– Sądząc po tym jazgocie, chyba niezbyt duża – stwierdził Ned.
Ronnie spojrzał w kierunku szopy, w której fałszywe dźwięki gitar ścierały się z wokalem Catriny.