Książki

literatura piękna

powieści polskie

Cherem

Opis książki Cherem:

Oto nadchodzą Aniołowie Pana! Zwiastun Śmierci i Zwiastun Zniszczenia! Bez miłosierdzia unicestwili Sodomę i Gomorę, zgładzili Pompeje, siali zarazy w Europie. Oni patrzyli jak płonęło Chicago i jak wieże WTC waliły się w gruzy. Teraz znów tu są!
Strzeżcie się Aniołów Zagłady, gdy kroczą by wywrzeć swą pomstę na kananejskich sługach Baala.
Prawdziwi Bogowie, Stary Testament, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, mafia, sekty i oddziały antyterrorystyczne, współczesne Trójmiasto, tajemniczy przemyt dzieł sztuki. Myślisz, że to mieszanka nie do połączenia? Nie tutaj!
45 lat temu zniesiono indeks ksiąg zakazanych. Gdyby tak się nie stało "Cherem" już by tam był wpisywany!

Autor, który do tej pory zasłynął tematyką krzyżacką ("Gniewny pomruk burzy", "Delikatne uderzenie pioruna", "Aksamitny dotyk nocy", "I niechaj cisza wznieci wojnę"), tym razem w nowej odsłonie. - Biorę na warsztat tajemnice Starego Testamentu, czyli to, co jest przemilczane na lekcjach religii - pierwotne imię Boga wywodzące się z panteonu bóstw sumeryjskich, historyczna okupacja ludów Kanaan przez plemiona hebrajskie, Jahwe jako pomniejszy bóg wojny u Madianitów, a nawet demon z mitu o Gilgameszu - mówi sam Dariusz Domagalski.

Fragment książki: Rozwiń >>

Świtało.
Niebo przybrało barwę krwistej czerwieni, będącej zwiastunem upalnego dnia, jak również bitwy, która miała rozstrzygnąć o losach cesarstwa. Wkrótce legiony rzymskie ruszą do bratobójczej walki, nie pierwszej w dziejach Imperium i zapewne nie ostatniej. Wszystko miało dokonać się w Issos, na granicy Cylicji i Syrii, gdzie góry Taurus schodzą ku równinie, która dalej spada stromo w kierunku Morza Śródziemnego. Ponad pięćset lat temu właśnie tutaj Aleksander Macedońskipokonał perskie zastępy Dariusza Kodomana. Jednakże teraz inna to było była wojna i inni prowadzili ją wodzowie.
Cezar Septymiusz Sewer był postawnym mężczyzną o kręconych włosach i śniadym obliczu. Gładząc palcami bujną brodę spoglądał na okryte mrokiem wzgórze, niecierpliwie czekając aż promienie słońca rozświetlą stromy stok porośnięty sosną, jodłą i cedrem. Właśnie tam, pomiędzy drzewami ukryły się wojska nieprzyja ciela, a on pragnął jak najszybciej rozbić armię uzurpatora i zakończyć wojnę domową. by móc wreszcie powrócić do Rzymu.
Sewer był imperatorem zaledwie od roku, a już przyszło mu walczyć o władzę z Pesceniuszem Nigrem – człowiekiem, który we wschodnich prowincjach zdobył znaczne wpływy i posiadał oddane wojsko. Bił nawet własne monety, a w samym Rzymie cieszył się większą popularnością niż cesarz. Nie trzeba było długo czekać na przewrót. Syryjskie legiony ogłosiły Nigra imperatorem, a poparła je w tym ludność Antiochii. Z dnia na dzień do buntu przyłączały się kolejne prowincje, miasta i stacjonujące tam centurie. Sewer nie zamierzał czekać. Zebrał wojsko i wyruszył do Syrii ukarać uzurpatora.
Cezar westchnął ciężko i poprawił na ramionach purpurowy płaszcz, z którym nie zamierzał się rozstawać. Nagle zerwał się poranny wiatr niosący chłód znad morza, ale wiadomym było, że gdy tylko wzejdzie słońce, równina zamieni się w gorące, azjatyckie piekło. Sewer, wychowany w afrykańskim mieście Leptis Magna, gdzie jego rodzina posiadała znaczne majątki, przyzwyczajony był do upału, jednakże żołnierze z legionów naddunajskich męczyli się okrutnie. Z tego też powodu pragnął rozstrzygnąć bitwę jak najszybciej. Wiedział jednak, że nie będzie to łatwe.
Legiony nieprzyjaciela zajęły dogodną pozycję na wzgórzu, po prawej stronie mając las, po lewej strome urwisko wybrzeża. Szeregi wojsk Nigra wzmocniła młodzież z Antiochii. Co prawda młodzieńcy doświadczeniem ustępowali wyćwiczonym żołnierzom Sewera, ale byli za to pełni zapału i głęboko przekonani o słuszności sprawy, za którą walczyli.
Do imperatora podszedł mężczyzna odziany w czerwoną kapłańską szatę, z głęboko nasuniętym na czoło kapturem. Stanął trzy kroki od władcy, kłaniając się głęboko.
– Wzywałeś mnie, panie – mówił gardłowo i chrapliwie, a słowa wypowiadał z nutką semickiego akcentu.
Septymiusz Sewer przez chwilę przyglądał się mężczyźnie, który cierpliwie czekał z rękami skrzyżowanymi na piersiach. Przerastał imperatora niemal o głowę, a przecież ten, jak na Rzymianina, był słusznego wzrostu. Kapłan miał podłużną twarz, wydatny nos i pełne wargi, ale największe wrażenie robiły oczy – ziejące czernią niczym nocne niebo. Wypełniała je tysiącletnia wiedza. Cezar był pewien, że widziały rzeczy, o których się nikomu nie śniło: miasta przed wiekami pogrzebane pod piaskami pustyni i wnoszące się ku niebu świątynie zapomnianych bogów. Sewer uśmiechnął się lekko. Takie same oczy miała jego żona – Julia Domna, która także pochodziła z Syrii.
– Musisz mi wyświadczyć jeszcze jedną przysługę, mistrzu – rzekł, mając w pamięci pomoc jaką otrzymał zaledwie przed kilkoma tygodniami.
W drodze do Syrii wojska Sewera stanęły u stóp potężnych gór Taurus. Z jednej strony piętrzyły się skały, z drugiej ziała przepaść, a jedyne przejście przez trudno dostępny wąski przesmyk, zostało obsadzone przez wroga. Uzurpator postawił umocnienia, za którymi jego żołnierze mogli odpierać ataki przez całe tygodnie, a nawet miesiące.
Szturmy nie dawały żadnego rezultatu, a legionistów cesarza ogarniało coraz większe zniechęcenie. Morale z dnia na dzień słabło. W obozie szeptano, że Niger sprzymierzył się z jakąś pradawną, straszliwą mocą. Zawsze widziany był w towarzystwie dwóch doradców w czerni, magów biegłych w sztuce rzucania czarów. I gdy wydawało się, że kampania zakończy się klęską, Cezar poprosił o pomoc kapłana poleconego przez jego żonę – Julię. Wówczas wydarzył się cud.
Pomimo że był środek lata i deszcz o tej porze roku w Antiochii prawie nigdy nie padał, nocą zerwała się gwałtowna burza. Z gór spłynęły żlebami rwące strumienie, wezbrane wody podmyły fundamenty murów, a po fortyfi kacjach zostały tylko gruzy. Przerażeni kataklizmem obrońcy uciekli, pozostawiając wolne przejście.
– Uczynię wszystko, co w mojej mocy – odparł kapłan, a jego głos zabrzmiał echem jakiejś dziwnej melancholii.
Spojrzał na wzgórze jakby w szarudze budzącego się dnia dostrzegał więcej niż imperator. – Rozkażcie legionom ruszać do boju, a jazda niechaj objedzie las na zachodzie i zaatakuje tyły wojsk nieprzyjaciela.
– Jeźdźcy nie dadzą rady. – Cezar pokręcił głową. – Wcześniej zostaną zauważeni i wyrżnięci przez żołnierzy Nigra.
– Wrogowie ich nie spostrzegą. Zaufaj mi. Wszak ten, któremu służę nie na darmo nazywany jest Bogiem Deszczu – kapłan uśmiechnął się ukazując rząd białych zębów. Następnie ukłonił się lekko i odszedł.
Septymiusz Sewer spoglądał jeszcze chwilę za tajemniczym mężczyzną, zastanawiając się, czy powinien mu zaufać. Zaraz miał posłać do walki legiony naddunajskie, złożone z najwierniejszych mu ludzi i gdyby kapłan zawiódł, czekała ich pewna śmierć. Czy miał jednak inne wyjście? Jeśli nie ujarzmi uzurpatora, straci władzę, a tym samym życie.