Książki

fantastyka, s/f

Cena krwi

Opis książki Cena krwi:

To pierwszy tom serii, która zainspirowała twórców emitowanego przez AXN - patrona medialnego książki - serialu Więzy krwi. Na początku była zbrodnia. Śmierć, krew, brutalnie rozszarpane ciało ofiary. Makabra. Vicki Nelson, była policjantka i prywatny detektyw, słyszała krzyk w metrze, ale nie zdążyła na ratunek. Mogła tylko okryć ciało nieszczęśnika własnym płaszczem. Ten LUDZKI gest uwikłał ją w śmiertelnie niebezpieczny pościg za seryjnym zabójcą opętanym NIELUDZKĄ żądzą zniszczenia. Nie do końca LUDZKA jest także jedyna osoba, która może pomóc Vicki. Jednak wobec monstrualnego zła czającego się w mieście, pani detektyw nie pozostaje nic innego, jak połączyć siły z Henrym Fitzroy`em, nieślubnym synem Henryka VIII i pięćsetletnim wampirem.

Fragment książki: Rozwiń >>

Terri Neal oparła się ciężko o ścianę windy, wzięła kilka głębokich oddechów, a kiedy doszła do wniosku, że zebrała wystarczająco dużo sił, uniosła rękę, by spojrzeć na zegarek.
– Dwunasta siedemnaście? – jęknęła. „Gdzie, do diabła, podział się poniedziałek i po co w ogóle wracać do domu? Za osiem godzin i tak muszę tu wrócić”. Poczuła ciężar pagera na biodrze i szybko zmówiła cichą modlitwę o pełne osiem godzin. Firma dziś już wycisnęła z niej swoje – ten cholerny dzwonek odezwał się, gdy tylko wsiadła o 4:20 do samochodu – więc może, może dadzą jej spokój w nocy.
Drzwi otworzyły się, a Terri, powłócząc nogami, wysiadła z windy do podziemnego garażu.
– Wyjście z biura – mruknęła do siebie. – Etap drugi.
Mrużąc oczy, rozejrzała się po prawie pustym garażu, po którym jej cień tańczył jak szalona marionetka. Nigdy nie lubiła zimnego, mocnego światła jarzeniówek. Świat w nim skąpany wydawał się nieprzyjazny i przerysowany. A już tej nocy...
Potrząsnęła głową. Brak snu powodował, że umysł płatał jej figle. Powstrzymując chęć obejrzenia się za siebie, dotarła wreszcie do tego, co wynagradzało jej nieskończone nadgodziny.
– Cześć, słodziutki. – Sięgnęła do kieszeni po kluczyki. – Tęskniłeś?
Otworzyła tylne, piąte drzwi, dźwignęła walizkę – „to cholerstwo waży chyba tonę!” – i wsunęła do bagażnika. Oparła łokcie na uszczelce i zamarła, do połowy zanurzona w samochodzie, wdychając zapach świeżego lakieru, nowego winylu, nowego plastiku i... psującego się jedzenia. Marszcząc brwi, wyprostowała się.
„Przynajmniej dochodzi spoza mojego samochodu...”
W milczeniu zamknęła bagażnik hatchbacka i odwróciła się. Ochrona zajmie się tym jutro, ona chciała jak najszybciej wrócić do domu.
Potrwało chwilę, zanim zrozumiała, że nigdy tam nie dotrze.
Kiedy krzyk wreszcie trafił do gardła Terri, jego już tam nie było – zostało wyrwane, a krzyk stał się bulgotem, gdy przecięta krtań napełniła się krwią.
Ostatnią rzeczą, jaką zobaczyła, gdy głowa opadała jej do tyłu, były czerwone linie spływające po karoserii jej nowego samochodu.
Ostatnią rzeczą, jaką usłyszała, było uporczywe „pip, pip” jej pagera.
A ostatnią rzeczą, jaką poczuła, był dotyk ust na tym, co zostało z jej gardła.

* * *
We wtorek rano pierwsza strona brukowca oznajmiała wielkimi literami: PRZECINACZ ZNOWU ATAKUJE. Pod tytułem widniało zdjęcie trenera drużyny Toronto Maple Leafs, w podpisie mające – nie po raz pierwszy w tym sezonie – pytanie, czy powinien zostać zwolniony, skoro Leafsi znowu okupowali sam dół ligowego rankingu. Układ strony był dość dziwny, ale ta gazeta właśnie w takim celowała.
– Zwolnijcie właściciela – mruknęła Vicki, poprawiając okulary i mrużąc oczy nad maleńkim drukiem pod tytułem, gdzie napisano: „Więcej na stronie 2”. A tam, uzupełniony o zdjęcie podziemnego garażu i histeryczną relację kobiety, która znalazła ciało, znajdował się opis zmasakrowanych zwłok, dokładnie odpowiadający temu, co Vicki zastała na stacji Eglinton West. – Cholera.
„Jak stwierdził śledczy z wydziału zabójstw, Mike Celluci”, czytała, „nie ma wątpliwości, że nie jest to przypadek naśladownictwa, a ktokolwiek zamordował Terri Neal, zabił również w niedzielę w nocy Iana Reddicka”.
Vicki podejrzewała, że Mike powiedział coś zupełnie innego, chociaż sens mógł być taki sam. Rzadko uznawał za konieczne współpracować lub chociaż ukryć niechęć do prasy. I nigdy nie był tak uprzejmy.
Jeszcze raz przeczytała o wszystkich szczegółach i przeszył ją trudny do zidentyfikowania lęk. Przypomniała sobie o dziwnej, ociągającej się obecności, jaką czuła. Wiedziała, że to nie koniec morderstw. Wybrała numer, zanim jeszcze zdecydowała się zadzwonić.
– Poproszę z Mikiem Cellucim. Co? Nie, nie zostawię wiadomości.
Odkładając słuchawkę, zastanawiała się, co takiego chciała mu powiedzieć. „Że mam przeczucie, że to dopiero początek? Byłby zachwycony”.
Odsunęła brukowiec i sięgnęła po dziennik. Na stronie czwartej znajdowała się mniej więcej ta sama historia, tylko bez połowy przymiotników i większości histeryzowania.
Żadna z gazet nie wspomniała, że rozerwanie gardła pojedynczym ciosem było raczej niemożliwe.
Gdyby tylko mogła sobie przypomnieć, czego brakowało tamtemu trupowi... Westchnęła i przetarła oczy. Miała pięciu Fu Chanów do odwiedzenia...